10/09/2026
“Në Shqipëri vërtet që s’rrohet, por mund të vdiset mirë”
E vetmja gje qe ndodh ketu
Qyteteve te vdira
jane vdekjet, drekerat mortore
Kësollet dhe vakirat
Ne Shqiperi vertet qe s’rrohet
Por mund te vdiset mire
Ka te dyzetat,
Gjashtemujor´ nje vit
Madje me shtrire.
Shqiptaret vijne apostafat
Nga shume vende te botes
Sepse ketu vdiset rehat
Ju gjejne prehje kockat
Se mund te vdeç
Nga s’e panden
Nje rrufë, apo nje kollë
Në të pickoftë një gumen
Një sfurk në stromë
Ke efkoli vdes pup e pup
Ske per ta mbushur muajin
Ne te pickofte nje kunup
Ne shkafsh te buza prroit
A ne ta hipte nje makine
Kur del çplodhesh ne bahce
A nje i dehur
Pse me sheh mor mut
Dhe vët - kallashin.
Te vdes gjykata a spitali
Te vdes prokuroria
Nje thashethem qe te dali
Tatimet a bashkia
Dhe po shepetove nga keto
S’shpeton ne hipoteke
Do te mollosin domosdo
Me breke apo pa brake
E vetmja gje qe ndodh ketu
Qe behet persembari
Eshte te mullosesh kuturu
Se si plasi trari!"
Nga ( që as e njoh as e di, veç ashtu papandehur e hasa ne Insta, tek dëftente aq vërtetazi.)
Ja, praktikisht teza e gjithë poezisë është: “Në Shqipëri vërtet që s’rrohet, por mund të vdiset mirë”
Dhe ka një përmbysje shumë shqiptare, në vend që të flitet për jetën, zhvillimin, punën, mirëqenien, qytetin, flitet për si vdes njeriu dhe si organizohet vdekja.
Dhe kjo e kthen poezinë nga një ankesë sociale në satirë ekzistenciale.
Më lë pa fjalë Hadëri me listën e tij dhe mënyrat si mund të vdesësh :-) është absurdja më e mirë!
Jetofshi gjatë dhe me fjalë që pickojnë bukur.
Kult 360 & Eda Zari
