15/07/2026
Θοδωρής Ζαβραδινός 20 χρόνων νεκρός απο σφαίρες μπατσων
Συγκέντρωση Τετάρτη 15/7 - 20:00 Λιοντάρια
Στο ίδιο έργο θεατές: Μπάτσοι, δολοφονοι βιαστές!
Τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 8 Ιουλίου, ο 20χρονος Θοδωρής Ζαβραδινός Καραμπαμπάς έπεσε νεκρός — θύμα καταδίωξης και εν ψυχρώ εκτέλεσης από δύο αστυνομικούς των ΟΠΚΕ. Με πρόσχημα οτι αγνόησε το σημα τους, οι δύο αυτοι αστυνομικοί χρειάστηκαν πάνω από είκοσι σφαίρες για να νιώσουν «ασφαλείς» απέναντι σε έναν άοπλο νεαρό που έτρεχε μακριά τους. Τον τραυμάτισαν θανάσιμα πετυχαίνοντας τον στο κεφάλι. Τόσες σφαίρες χρειάστηκαν, επίσης, ώστε να επισφραγιστεί και το δόγμα «Νόμος και Τάξη» — για να γίνει σαφές ότι η οποιαδήποτε ανυπακοή στην κρατική καταστολή και την αστυνομική τρομοκρατία πληρώνεται ακόμα και με θάνατο. Μακρύς είναι άλλωστε ο κατάλογος των εγκλημάτων της ΕΛ.ΑΣ. ενάντια σε ανθρώπους της τάξης μας, σε νέους, σε ανθρώπους του κοινωνικού περιθωρίου.
Τη δολοφονία του Θοδωρή ήρθε να συγκαλύψει μια πληθώρα συστημικών μέσων, ξεβράζοντας έναν μισανθρωπιστικό, ρατσιστικό, ακροδεξιό και μισαναπηρικό οχετό εναντίον του. Προδικάζοντας τη στάση, την ταυτότητα και τα κίνητρα του θύματος, επιχείρησαν όχι μόνο να δικαιολογήσουν τους αιμοσταγείς αστυνομικούς αλλά και να κανονικοποιήσουν το απυρόβλητο της αστυνομικής αυθαιρεσίας — καθιστώντας την κατάχρηση εξουσίας μέσο επιβολής και συντήρησης του «Δικαίου». Μέσα σε ένα σύστημα που συντηρείται διαμέσου της τρομοκρατίας των αδικημένων. Ο ρατσισμός γίνεται σήμα κατατεθέν για την αναγνώριση «παραβατικών» στόχων και η εν ψυχρώ εκτέλεση αθώων και ακίνδυνων ανθρώπων, η εφαρμογή του Νόμου και της Τάξης.
Η προφυλάκιση των δύο αστυνομικών για δολοφονία έρχεται να γίνει η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Το νερό στο κρασί της κοινωνίας — μια στάση απέναντι σε ένα σύστημα που ματώνει καθημερινά τους από κάτω. Η αδικία που υφίσταται ο λαός, η ανομία της αστικής τάξης και η ατιμωρησία των σωμάτων ασφαλείας είναι φαινόμενα που βιώνουμε καθημερινά μέσα από την ανεκδιήγητη εργασιακή εκμετάλλευση, την κατάχρηση του δημόσιου πλούτου και την κατακρεούργηση κάθε κοινωνικού δικαιώματος. Οι συστημικές καταδίκες των αστυνομικών, κι αυτές μέσα στο ευνοϊκότερο πλαίσιο που μπορούν να εφαρμοστούν, έρχονται μέσα από πολυετή αγώνα και κόπο. Στις 10 Ιουλίου το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο καταδίκασε τους αστυνομικούς για τον βιασμό της 19χρονης στο Α.Τ. Ομονοίας, μεταβάλλοντας την κατηγορία από ομαδικό βιασμό σε βιασμό χωρίς συναίνεση. Η 19χρονη, έπειτα από έναν χρόνιο και εξαντλητικό αγώνα, κατάφερε να δει ένα ψήγμα δικαιοσύνης, ενώ γι' αυτό το ψήγμα παλεύει και η οικογένεια του Κώστα Μανιουδάκη στα Χανιά.
Παράλληλα, στη μεγάλη — και διαρκώς αυξανόμενη — λίστα των εργατικών δολοφονιών έρχεται να προστεθεί και η έκρηξη σε εργοστάσιο φορτηγών στον Ασπρόπυργο. Στις 9 Ιουλίου έπειτα από διαρροή εύφλεκτου αερίου στον χώρο εργασίας σημειώνεται έκρηξη στην αυλή του εργοστασίου, 11 εργαζόμενοι τραυματίστηκαν, αρκετοί πολυεγκαυματίες — ένας από αυτούς άφησε την τελευταία του πνοή λίγο αργότερα στο νοσοκομείο. Μόλις λίγους μήνες μετά την έκρηξη του εργοστασίου Βιόλαντα στα Τρίκαλα, η αιματοβαμμένη πραγματικότητα του κόσμου του κεφαλαίου συνεχίζει να μας θυμίζει με τον χειρότερο τρόπο ότι η ζωή του εργάτη είναι το τελευταίο έξοδο στον ισολογισμό. Η ολοένα αυξανόμενη κοινωνική και οικονομική ανισότητα, η λυσσαλέα αφαίμαξη του προλεταριάτου και η συνεχόμενη ατιμωρησία της αστικής τάξης και των αφεντικών στοιβάζει ολοένα και περισσότερους νεκρούς στο στρατόπεδό μας.
Η καθημερινότητα του θανάτου πλέον ξεπερνά κάθε όριο: από τον Θοδωρή Ζαβραδινό, τις εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες, τα θύματα των Τεμπών, μέχρι τη γενοκτονία των Παλαιστινίων μπροστά στα μάτια μας. Ο θάνατος εισβάλλει σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Η βαρβαρότητα του κράτους και του κεφαλαίου θέλει να επιβάλει την απάθεια, τον φόβο και την απαξία της ανθρώπινης ζωής. Η κοινωνική ειρήνη συντηρείται πάνω στα θύματα της εργατικής τάξης. Είναι καθήκον μας να μπούμε ανάχωμα στις πολιτικές του θανάτου και στο σύστημα που τις γεννά. Οφείλουμε να μην υποχωρήσουμε στην απάθεια και τον ζόφο. Οι νεκροί μας είναι πυξίδα των αγώνων και των αντιστάσεών μας.
Να μην συνηθίσουμε τον θάνατο. Ταξική πάλη για ζωή, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη κι ελευθερία.
Προλεταριακή Περίπολος
