14/07/2026
Σία Αναγνωστοπούλου: Ο -"κομπραδόρικος", στην ελληνική εκδοχή του- νεοφιλελευθερισμός πετυχαίνει τους στόχους του όταν κατασκευάζει "αμείλικτες " και μη αναστρέψιμες πραγματικότητες.
Μάλλον όταν πείθει τους αντιπάλους του ότι ΑΥΤΗ είναι η πραγματικότητα και δεν υπάρχει εναλλακτική. Όταν τους υποχρεώνει να συγκροτήσουν το δικό τους αντίπαλο σχέδιο μέσα στα μικρά περιθώρια που η ΔΙΚΙΑ του πραγματικότητα έχει επιβάλλει. Όταν το κατορθώνει αυτό, τότε δεν κλείνει τις πόρτες και τα παράθυρα σε ένα άλλο, εναλλακτικό, συγκρουσιακό σχέδιο αλλά κατορθώνει το χειρότερο, κατά τη γνώμη μου: καθολική εμπέδωση ενός κυνισμού με βαθιά πολιτισμικά χαρακτηριστικά.
Είναι βέβαιο ότι οι αριστεροί άνθρωποι πρέπει να σκεφτούμε πιο πολύπλοκα για να ανατρέψουμε την πραγματικότητα που έχει επιβάλλει, παράνομα και αντισυνταγματικά, η ΝΔ. Μια πραγματικότητα ιδιωτικών "Πανεπιστημίων ".
Το άρθρο 16 του Συντάγματος είναι η θέση μάχης που έχουμε-και οφείλουμε να μην την χάσουμε.
Αυτή τη θέση μάχης δεν την υπερασπιζόμαστε μόνο όπως το 2006-2007, όταν δεν υπήρχαν αυτά τα Ιδιωτικά. Την υπερασπιζόμαστε με τα όπλα του σήμερα και με δεδομένο ότι η σύγκρουση είναι μεγαλύτερη, πιο πολυεπίπεδη. Με μέριμνα πάντα ότι τα παιδιά που σπουδάζουν σε τέτοια Ιδιωτικά δεν θα γίνουν οι "όμηροι " της σύγκρουσης. Ούτε όμως θα γίνουν αυτά τα παιδιά το άλλοθι για να καταθέσουμε τα όπλα του άρθρου 16. Για να πούμε "αυτή είναι η μόνη, δυνατή " πραγματικότητα, δεν υπάρχει άλλη.
Η μάχη της Αριστεράς είναι για ΚΑΘΟΛΙΚΗ, ΔΗΜΟΣΙΑ, ΔΩΡΕΆΝ ΑΝΏΤΑΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ. ΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΔΩΡΕΆΝ, ΣΎΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ.
Είναι δύσκολες μάχες. Έχουμε όμως ΑΚΟΜΑ όπλα. Η τεχνολογία για παράδειγμα είναι ένα τέτοιο όπλο. Η αύξηση των δαπανών για παιδεία και υγεία, η δυναμική της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και υγείας για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου αυτής της χώρας, και πολλά άλλα είναι κάποια από αυτά. Η δυναμική της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και υγείας για τη συσπείρωση στο σχέδιο μας των τοπικών κοινωνιών κλπ είναι επίσης όπλα.
Ας αναλογιστούμε πότε αυτός ο τόπος είχε ένα κάποιο έδαφος για συλλογική ευημερία και πότε ονειρεύτηκε αυτή η κοινωνία τον εαυτό της δημοκρατικά και αγωνιστικά. Ας αναλογιστούμε την υπερηφάνεια των λαϊκών τάξεων να έχουν τη δυνατότητα για μια θέση σε ένα Πανεπιστήμιο ή για ενα κρεβάτι αξιοπρέπειας στην ασθένεια.
Η πίστη ωστόσο ότι ΜΠΟΡΟΥΜΕ και ΠΡΕΠΕΙ να τα καταφέρουμε είναι το μεγαλύτερο όπλο.
Διαφορετικά, γιατί αξίζει να δώσουμε τη μάχη ως αριστεροί άνθρωποι; Αν παραδεχτούμε τη νίκη της Δεξιάς και υποταχθούμε σε αυτήν, τότε ο αγώνας της Αριστεράς για το άρθρο 16 ήταν για ένα αδειανό πουκάμισο. Οι μάχες του δημοκρατικού κόσμου για δημόσια, δωρεάν παιδεία και υγεία ήταν εις μάτην.
Δεν θα παραδεχτώ ποτέ την ήττα που θέλει να επιβάλλει η Δεξιά. Αν την παραδεχτώ θα είναι σα να με φτύνω. Να φτύνω την Ελλάδα και τη Γαλλία της δεκαετίας του 1980. Δεν θα είχα σπουδάσει με απίστευτη υπερηφάνεια ποτέ.
Κάποιοι πριν από μας τότε είχαν πολεμήσει με νύχια και με δόντια ώστε τα παιδιά και των λαϊκών τάξεων έχουν δικαίωμα στο όνειρο των "μεγάλων σπουδών".