Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο - Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας

06/09/2026

Την Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026, ώρα 19:00 στον e-roi, η εκπομπή
"Στο Μικρόφωνο"
με τον πρόεδρο του ΕΠΑΜ, Δημήτρη Καζάκη, σε μια διαφορετική ανάγνωση και διεισδυτική ματιά γεγονότων και καταστάσεων, εσωτερικών και διεθνών.
Μαζί του στο στούντιο, ο κ. Παύλος Χρήστου, πτέραρχος εα, MSc Στρατηγικές Σπουδές κ Διεθνείς Σχέσεις Πανεπ.ABERDEEN, Στατιστικής ΠΑ.ΠΕΙ. Ηλεκτρονικού Αυτοματισμού ΕΚΠΑ και Γενικός Γραμματέας του Ελληνορωσικού Συνδέσμου

Ζωντανά στο κανάλι του ΕΠΑΜ στο YouTube:

Από τον e~roi, η εκπομπή "Στο Μικρόφωνο" με τον πρόεδρο του ΕΠΑΜ Δη...

06/09/2026

Μια ακόμη πρωτοτυπία είδαμε στα πλαίσια του αποκαλούμενου “ελληνοτουρκικού διαλόγου”. Ο διοικητής των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας να επισκέπτεται τον Πρωθυπουργό της χώρας, όχι εθιμοτυπικά, αλλά για να συζητήσει κορυφαία ζητήματα διεθνούς και εσωτερικής πολιτικής.

Πού και πότε ξανάγινε κάτι τέτοιο; Στην ουσία πρόκειται για το απόγειο της μυστικής διπλωματίας, του ενδοτισμού και της υποτέλειας, που ακολουθούν κατά σύστημα οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, πάντα υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Ανάλογα φαινόμενα στην ιστορία της διπλωματίας ανήκουν στις εποχές της αποικιοκρατίας. Ο πρωθυπουργός μιας χώρας δέχεται τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών μιας άλλης χώρας, και μάλιστα ανοιχτά εχθρικής, μόνο όταν αναγνωρίζει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι τα μεγάλα ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας της χώρας του, δεν αφορούν αποκλειστικά την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, αλλά και την Τουρκία. Και ειδικότερα μάλιστα τις μυστικές της υπηρεσίες. Με τον τρόπο αυτό, η χώρα μας μετατρέπεται και επίσημα σε πεδίο ανοιχτής επέμβασης και δράσης της ΜΙΤ. Μιας οργάνωσης που αποδεδειγμένα στο παρελθόν έχει δράσει και εξακολουθεί να δρα τόσο στη χώρα μας και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όσο και στην ίδια την Τουρκία, με όρους τρομοκρατίας, γκρίζων λύκων και υπερεθνικά οργανωμένου εγκλήματος χρησιμοποιώντας εκτεταμένα μέσα δολιοφθοράς, δολοφονιών και διακίνησης όπλων, ανθρώπων και ναρκωτικών. Κι όλα αυτά στο όνομα της “από κοινού” καταπολέμησης της τρομοκρατίας, δηλ., όσων η επίσημη Τουρκία θεωρεί πολιτικούς της αντιπάλους. Όπως επίσης και για την ασφάλεια του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή, η οποία απ’ ότι φάνηκε κατά την τελευταία σύνοδο κορυφής της Άγκυρας, ανατέθηκε στην Τουρκία μαζί με δύο υπό ίδρυση πολεμικά στρατηγεία της δήθεν Νατοϊκής Συμμαχίας.

Τα πιο πάνω συνέβησαν κατά την επίσκεψη του διοικητή των Μυστικών Υπηρεσιών της Τουρκίας, Ιμπραχίμ Καλίν, στην Αθήνα, την Παρασκευή 31 Αυγούστου υπό άκρα μυστικότητα. Επίσημα, ο Ι. Καλίν επισκέφθηκε και συζήτησε με τον ομόλογό του, διοικητή της ΕΥΠ, Θ. Δεμίρη, σε ανταπόδοση προηγούμενης επίσκεψής του στην Τουρκία. Στην κρίσιμη, όπως χαρακτηρίστηκε συνάντηση στην Αθήνα, συζητήθηκαν θέματα όπως η μείωση της έντασης μεταξύ των δύο χωρών, το Αιγαίο και οι πολεμικές συγκρούσεις ΗΠΑ – Ιράν – Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο, η ασφάλεια του ΝΑΤΟ, η συνεργασία στις πληροφορίες, η τρομοκρατία, το οργανωμένο έγκλημα και η παράνομη μετανάστευση. Όλα τα πιο πάνω, σύμφωνα με την εφημερίδα “Το ΒΗΜΑ”, σημειώνονται από την τουρκική εφημερίδα “Haber”, η οποία προσθέτει επίσης ότι η αντζέντα των συνομιλιών ξεπέρασε τα διμερή πλαίσια, αφού πέραν των διμερών σχέσεων, συζητήθηκαν και οι περιφερειακές εξελίξεις, η σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν, οι εξελίξεις στη Συρία, η πολιτική σταθεροποίηση στη Λιβύη, το Παλαιστινιακό, καθώς και η κατάσταση στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τον Λίβανο και τη Συρία εν μέσω των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Οι παραπάνω συζητήσεις, που άπτονται ζητημάτων κορυφής, όπως των ελληνοτουρκικών και διεθνών σχέσεων και ζητήματα ασφαλείας του ΝΑΤΟ, δεν περιορίστηκαν σε συνομιλίες μεταξύ των δύο διοικητών, αφού ο κ. Καλίν επισκέφθηκε τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου. Και εδώ εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας. Πώς και από πού προκύπτει ένας διοικητής μυστικών υπηρεσιών να συνδιαλέγεται για τα εθνικά ζητήματα μιας χώρας, για την ασφάλεια και την διεθνή της πολιτική, με τον ίδιο τον πρωθυπουργό; Θα ήταν ποτέ δυνατόν ο διοικητής της ΕΥΠ να συναντηθεί με τον Ερντογάν ή τον Τράμπ; Ή ο διοικητής της CIA να συναντηθεί με τον Ερντογάν;

Η απευθείας συνάντηση Καλίν – Μητσοτάκη και η συζήτηση για τα παραπάνω ζητήματα αρμοδιότητας αρχηγών κράτους – ή έστω αρμοδίων υπουργών που λογοδοτούν στο Κοινοβούλιο – σημαίνει ότι: ή ο Κ. Μητσοτάκης αναγνωρίζει ότι τα ζητήματα ασφαλείας του ΝΑΤΟ στην περιοχή τα αναλαμβάνει η ΜΙΤ, ή, άλλως, από τούδε και στο εξής οι “Γκρίζοι Λύκοι” θα οριοθετούν τα ζητήματα ασφαλείας στην περιοχή, ενώπιον του ίδιου του Πρωθυπουργού της Ελλάδας!

Η Τουρκία, μετά και την απόφαση δημιουργίας δύο νέων στρατηγείων του ΝΑΤΟ στην Κωνσταντινούπολη και τα Άδανα υπό την διοίκησή της, που αναβαθμίζουν τον γεωστρατηγικό της ρόλο και την καθιστούν βασικό σύμμαχο στη Ν/Α πτέρυγα του ΝΑΤΟ, υπαγορεύει, από θέση ισχύος, τις θέσεις της στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας δι’ ενός αξιωματούχου της.

Ενα άλλο ενδιαφέρον σημείο στο παρόν ζήτημα, είναι η συζήτηση για τον πόλεμο ΗΠΑ – Ιράν – Ισραήλ, απέναντι στον οποίον η ελληνική κυβέρνηση τοποθετείται υπέρ του Ισραήλ και συγκρουσιακά προς την Τουρκία. Μετά δε και την αμυντική συμφωνία προμήθειας του Ισραηλινού συστήματος “Σφεντόνα του Δαβίδ” που ενσωματώνεται στο σύστημα αεράμυνας “Ασπίδα του Αχιλλέα”, εξ αφορμής της οποίας η Τουρκία εγείρει εντονότερα τις αξιώσεις της περί αποστρατικοποίησης των νησιών και με απειλές επίθεσης κατά της Ελλάδας, η συζήτηση του Ι. Καλίν με τον Πρωθυπουργό επ’ αυτού, δεν μπορεί να απάδει από το επίσημο κλίμα των απειλών του Τουρκικού κράτους.

Σχετικά με το ζήτημα της τρομοκρατίας και με δεδομένο ότι η Τουρκία ορίζει ως τρομοκράτες τους Κούρδους και τους πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος Ερντογάν που έχουν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα -και είναι πολλοί- συμπεραίνουμε τι μπορεί να ζήτησε ο Ι. Καλίν από τον Κ. Μητσοτάκη.

Καταδεικνύεται ολοφάνερα ότι ο Ι. Καλίν δεν ήρθε στην Αθήνα για να συζητήσει θέματα μυστικών υπηρεσιών με τον ομόλογό του διοικητή της ΕΥΠ, αλλά θέματα ελληνοτουρκικών σχέσεων και ζητήματα ασφαλείας της Ν/Α πτέρυγας του ΝΑΤΟ, με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας. Ο Ι. Καλίν, εκπροσωπώντας την ισχύ της Τουρκίας και τον αναβαθμισμένο ρόλο της στην Ν/Α Μεσόγειο, όπως της ανατέθηκε στην τελευταία Σύνοδο του ΝΑΤΟ, επισκέφθηκε τον υποτελή εταίρο και του υπαγόρευσε τη βούλησή της.

Η Ελλάδα, μετά από αυτό, έδειξε ότι δεν βρίσκεται πλέον σε διακρατική σχέση με την Τουρκία, αλλά υπάγεται στην σφαίρα ασφαλείας της Τουρκίας και στη ΜΙΤ, ο διοικητής της οποίας μπορεί πλέον να συνδιαλέγεται ισότιμα με τον πρωθυπουργό της.

Η πολιτική του “καλού παιδιού” απέναντι στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αλλά και της διαρκούς απεμπόλησης νομίμων δικαιωμάτων της χώρας που ασκείται διαχρονικά από τις ελληνικές κυβερνήσεις, κυρίως σε διμερές επίπεδο σχέσεων με την Τουρκία, δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για τη χώρα. Σε μια εποχή που οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις που μαίνονται παντού δεν μπορούν παρά να καταλήξουν σε παγκόσμιο πόλεμο, η Ελλάδα δεμένη στο άρμα των εχθρών της, λόγω της ψοφοδεούς πολιτικής και στρατιωτικής της ηγεσίας, θα βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και ο μόνος ρόλος που της επιφυλάσσεται είναι να γίνει πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων των ισχυρών και, πιθανόν, ένας proxy, σαν την Ουκρανία.

Αθήνα, 6 Σεπτεμβρίου 2026
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ
https://www.epamhellas.gr/episkepsi-archigoy-tis-mit-stin-athina?fbclid=Iwb21leAUJ_ztjbGNrBQn_M3Bkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEeM8rNxJIuDHSnOteG-tV3QRor84YBbvJV1WbJY3HMUpxAd7Tjznxfjuqdddk_aem_chHog55D9Fw-1Kcn2NVWOA

Μια ακόμη πρωτοτυπία είδαμε στα πλαίσια του αποκαλούμενου “ελληνοτουρκικού διαλόγου”. Ο διοικητής των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας να επισκέπτεται τον Π....

02/09/2026

......
Αν δεν παρέμβουν οι λαοί, τα χειρότερα είναι μπροστά. Ως Ελληνικός λαός, και με δεδομένο το πολιτικό σύστημα εξουσίας, που λειτουργεί ως εντολέας των ΗΠΑ και της ΕΕ, με την ελληνική οικονομία παραδομένη και διασωληνωμένη στους δανειστές, την ελληνική εδαφική ακεραιότητα δυνητικά ακρωτηριασμένη, τα χειρότερα είναι ήδη εδώ. Ο μονόδρομος της ανατροπής αυτής της αυτοεξάλειψης στην «σωστή πλευρά της Ιστορίας» είναι επιτακτικά ζητούμενος. Αν βέβαια παραμερισθούν οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι ιδεολογικές αγκυλώσεις, οι μικροαστικές αντιλήψεις, όσων ομνύουν στις δημοκρατικές πατριωτικές συνειδήσεις, αλλά βρίσκουν κάθε λόγο να δυναμιτίζουν την προοπτική ενός Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου, καταλύτη στην ανάγκη εμπλοκής των απλών καθημερινών ανθρώπων.

Ο Θεμιστοκλής Συμβουλόπουλος είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ.

του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου Κι ενώ η μεγάλη π....

28/08/2026

Τι αίτημα είναι η άρνηση του χρέους;

https://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/02/blog-post_5085.html

Ο κ. Παπακωνσταντίνου κάλεσε σε τηλεοπτική συνέντευξή του όλους τους δημοσιογράφους και τους σώφρονες πολιτικούς όλων των κομμάτων να «εξηγήσουν» στον αφελή λαό τι καταστροφή θα ήταν αν τολμούσε η Ελλάδα να αρνηθεί το χρέος και να φύγει από το ευρώ. Κάποιοι στην αριστερά φάνηκαν ιδιαιτέρως πρόθυμοι να αναλάβουν τη δουλειά: Η άρνηση του χρέους και η έξοδος από το ευρώ αν δεν είναι «διαχειριστικά αιτήματα», προϋποθέτουν τουλάχιστον επανάσταση για να επιβληθούν. Γι’ αυτό κι ο λαός μπορεί ελεύθερα να εξεγείρεται, να κάνει πόλεμο, να κατεβαίνει στους δρόμους και να οργίζεται γι’ αυτό που του επιβάλουν, αρκεί να μην θέτει αιτήματα που ενοχλούν το σύστημα.
Ολόκληρος ο μικροαστισμός της γραφειοκρατίας των κομμάτων της αριστεράς επί σκηνής. Αυτά τα αιτήματα, λένε, είναι πολύ επαναστατικά για την υγεία του λαού και της εργατικής τάξης. Λείπουν οι συνθήκες, δεν είναι έτοιμος ο λαός. Και τέλος πάντων αφήστε πρώτα να έρθει η δευτέρα παρουσία μιας πανευρωπαϊκής αναγέννησης, ή έστω κάποιο είδος σοσιαλισμού και ύστερα βλέπουμε. Τώρα αν μέχρι τότε ο ελληνικός λαός υποστεί μια από τις χειρότερες καταστροφές στην ιστορία του δεν έχει καμμιά σημασία. Οι κύριοι αυτοί είναι αρκετά επαναστάτες και «διεθνιστές», ώστε να το αντέξουν. Αρκεί να διασωθεί η θεσούλα τους στον κομματικό μηχανισμό, η πολιτική αργομισθία που έχουν εξασφαλίσει και φυσικά οι ιδεοληψίες που δικαιώνουν την ύπαρξή τους. Όλα τα άλλα θα τα φορτωθεί ο λαουτζίκος για να μπορούν να του πουν, όπως πάντα, «είδες που είχαμε δίκιο, ο καπιταλισμός είναι πολύ κακό πράγμα!»

Ας τους βγάλουμε από την αγωνία τους. Τα αιτήματα της άρνησης της πληρωμής του χρέους και η έξοδος από το ευρώ δεν είναι ούτε επαναστατικά, ούτε σοσιαλιστικά μέτρα. Είναι βαθιά δημοκρατικά αιτήματα από τη σκοπιά του λαού και της εργατικής τάξης. Ειδικά η άρνηση του χρέους, που ορισμένοι στην αριστερά κάνουν σαν να το ακούν για πρώτη φορά, κατάγεται από τις μεγάλες αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις του 18ου αιώνα. «Η Ιακωβίνικη κυβέρνηση του 1793 υιοθέτησε τη θέση ότι ένας ελεύθερος λαός δεν χρειάζεται να πληρώσει τα χρέη που ένας ‘τύραννος’ (…) έχει συσσωρεύσει,» [1] έγραφε ο Καρλ Σμιτ. Έτσι για πρώτη φορά η ελευθερία και η κυριαρχία ενός λαού συνδέθηκε με την ακύρωση και διαγραφή των χρεών των «τυραννικών καθεστώτων» που ανατρέπει η δημοκρατία.
Οι νεοσύστατες ΗΠΑ πάτησαν στα πόδια τους διαγράφοντας τα χρέη τους προς τους Βρετανούς. Μερικά χρόνια αργότερα ο Τόμας Τζέφερσον απαντούσε σ’ όσους έτρεμαν την ιδέα της διαγραφής του χρέους ως εξής: «Δεν ανήκω σ’ εκείνους που φοβούνται τον λαό. Αυτός και όχι οι πλούσιοι αποτελούν την εγγύησή μας για διαρκή ελευθερία. Και για να προστατεύσουμε την ανεξαρτησία του δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε στους κυβερνώντες να μας φορτώσουν με διαρκές χρέος… Αν βρεθούμε σε κατάσταση τέτοιου χρέους ώστε να αναγκαστούμε να φορολογηθούμε για ότι τρώμε και πίνουμε, για τα αναγκαία και τις ανέσεις μας, για τις εργασίες και τις διασκεδάσεις μας… όπως συμβαίνει με το λαό της Αγγλίας, τότε και ο λαός μας θα χρειαστεί να δουλεύει δεκαέξι ώρες από τις είκοσιτέσσερις και να δίνει ότι κερδίζει από τις δεκαπέντε ώρες στην κυβέρνηση για τα χρέη της και τις καθημερινές δαπάνες της… Τότε όμως δεν θα έχουμε χρόνο για να σκεφτούμε και κανένα μέσο για να εγκαλέσουμε αυτούς που μας κυβερνάνε άσχημα. Δεν θα έχουμε καμμιά άλλη επιλογή από το να εκμισθώνουμε τους εαυτούς μας σε εκείνους που το μόνο που θέλουν είναι να μας κρατάνε δεμένους… έως ότου ο κύριος όγκος της κοινωνίας καταλήξει να είναι ένα απλό αυτόματο μιζέριας δίχως καμμιά άλλη αίσθηση εκτός από το να αμαρτάνει και να υποφέρει.» [2]
Ήταν τόσο φυσιολογικό το αίτημα της διαγραφής των κρατικών χρεών από την ανερχόμενη φιλελεύθερη αστική τάξη, που ο Φράνσις Γουόκερ, ένας από τους πατέρες της δημόσιας οικονομικής τον 19ο αιώνα, έγραφε: «Κανένα μεγάλο εθνικό χρέος δεν πληρώθηκε ποτέ, ούτε αντιμετωπίστηκε με κάποιον άλλο τρόπο, εκτός από την άρνηση της αποπληρωμής του.» Κι αυτό γιατί, «η οικονομία του εθνικού χρέους, κάτω από το υπάρχων χρηματοπιστωτικό σύστημα, οδηγεί πάντα στην εξαθλίωση των παραγωγικών τάξεων. Ολόκληρη η επίδραση πάνω τους είναι καταπιεστική. Τους στερεί κάθε δυνατότητα έντιμης ανταμοιβής, μέσα από ένα ψεύτικο χρήμα, το οποίο τους ληστεύει ένα μεγάλο μέρος από τους ονομαστικούς μισθούς τους. Τους επιβάλει, μέσα από την έμμεση φορολογία, ένα εντελώς άδικο ποσοστό των δημόσιων βαρών και στην πράξη είναι ένας τεράστιος μηχανισμός για την καταπίεση και την υποβάθμισή τους, έστω κι αν δεν είναι εκ προθέσεως.» [3]
Καθώς η αστική τάξη σταθεροποιούνταν στην εξουσία και λίγο αργότερα η κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου την μετάλλασε σε μια βαθιά αντιδραστική τάξη, ξέχασε ότι η διαγραφή των χρεών υπήρξε η ιδρυτική πράξη της δημοκρατίας της. Οι εκπρόσωποί της ανέλαβαν να την εξορκίσουν δια παντός από την πολιτική και οικονομική φιλολογία. Όμως, από την εποχή της «Συνωμοσίας των Ίσων», ήταν η εργατική τάξη εκείνη που υιοθέτησε τα ριζοσπαστικά αιτήματα της αστικής δημοκρατίας. Το ίδιο συνέβη και με το αίτημα της διαγραφής των κρατικών χρεών, που ιδίως μετά τις επαναστάσεις του 1848 διαχώριζε το εργατικό κίνημα από τους αστούς και μικροαστούς δημοκράτες που ζητούσαν απλά ρύθμιση των χρεών. Από τότε δεν υπήρξε εργατικό κίνημα και κόμμα που να μην υιοθέτησε στο πρόγραμμά του το αίτημα της διαγραφής των κρατικών χρεών, όχι από τη δική του μελλοντική εξουσία, αλλά ως άμεση διεκδίκηση στην πάλη του για την κατάκτηση της δημοκρατίας.
Το 1914 ξέσπασε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Η επίσημη διεθνής εργατική σοσιαλδημοκρατία τρομοκρατημένη από την δύναμη που φαινόταν να έχει το σύστημα, αλλά και την αδυναμία των εργατικών και λαϊκών κινημάτων να αντιταχθούν και να σταματήσουν την σφαγή, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πρωτεύον δεν είναι η οργάνωση της μαζικής πάλης ενάντια στον πόλεμο, αλλά η διάσωση των κομμάτων τους. Λίγοι διαφώνησαν με αυτή την λογική και την θεώρησαν ανοιχτή προδοσία της εργατικής τάξης. Μια μικρή ομάδα διεθνιστών επαναστατών, εν μέσω ενός άγριου μακελειού, με την πλειοψηφία της εργατικής τάξης και λαού στις εμπόλεμες χώρες να έχουν υποταχθεί στον κάλπικο πατριωτισμό των ιμπεριαλιστών, μαζεύτηκαν στην Ελβετική πόλη του Τσίμερβαλντ τον Σεπτέμβρη του 1915. Είχαν προηγηθεί εντατικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις διαφορετικές τάσεις, που παρ’ όλες τις διαφορές τους είχαν συμφωνήσει στην ανάγκη να προτάξουν ένα «δημοκρατικό πρόγραμμα» ενάντια στον πόλεμο. Ο Λένιν επέμενε: «Σαν θετικό σύνθημα που τραβάει τις μάζες στον επαναστατικό αγώνα και εξηγεί την ανάγκη των επαναστατικών μέτρων για ‘δημοκρατική’ ειρήνη θα πρέπει να ριχτεί το σύνθημα: άρνηση πληρωμής των δημόσιων χρεών.» [4] Κι έτσι έγινε. Η ασήμαντη, για την πανίσχυρη ηγεσία της σοσιαλδημοκρατίας, διεθνής αριστερά του Τσίμμερβαλντ περίελαβε στα συνθήματά της και την «άρνηση πληρωμής των δημόσιων χρεών» ως μέσο για το τράβηγμα στην επαναστατική πάλη των πολύ πλατιών μαζών.
Σήμερα, οι ηγεσίες της αριστεράς, είτε του μανιοκαταθλιπτικού ευρωπαϊσμού, είτε της δήθεν ταξικής καθαρότητας, είναι πολύ πιο πίσω ακόμη και από τους εκπροσώπους της παλιάς φιλελεύθερης αστικής τάξης. Το βασικό τους πρόβλημα είναι ότι έχουν παραιτηθεί από την πάλη για την κατάκτηση της δημοκρατίας. Γι’ αυτό και αδυνατούν να κατανοήσουν αιτήματα σαν την άρνηση του χρέους και την έξοδο από το ευρώ. Τα θεωρούν ανέφικτα, όσο ανέφικτη θεωρούν και την ίδια την δημοκρατία για το λαό και την εργατική τάξη.
Όποιος νομίζει ότι μπορεί να παρακάμψει την πάλη για τη δημοκρατία σήμερα, για να βρεθεί πιο γρήγορα στο σοσιαλισμό, ή στην όποια δική του ουτοπία, προσπαθεί να κρύψει το γεγονός ότι αρνείται τη δημοκρατία και σήμερα και αύριο. Ότι θεωρεί τη δημοκρατία σήμερα ανέφικτη και αύριο περιττή. Είτε μιλάει εξ ονόματος της «Ευρώπης», είτε της «Λαϊκής Εξουσίας». Γι’ αυτόν όποιο καθεστώς κι αν υπάρχει είναι το ίδιο, αρκεί να τον ανέχεται. Είτε η χώρα βρίσκεται υποτελής και υπό καθεστώς αποικίας της ΕΕ και του ΔΝΤ, είτε όχι. Μόνο που η πράξη λέει ότι όποιος δεν ξέρει ή αρνείται να παλέψει για τη δημοκρατία σήμερα, δηλαδή για την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία, τότε η επίκληση του σοσιαλισμού ή του όποιου «οράματος» είναι απλό πρόσχημα. Όποιος αδιαφορεί για το τι καθεστώς επιβάλλεται στη χώρα του σήμερα, είναι σίγουρο ότι με τον ίδιο τρόπο θα αδιαφορήσει για το τι καθεστώς θα επιβληθεί αύριο, ότι φερετζέ κι αν του φορέσει. Κι ο νοών νοείτο.
18/6/2010
Δημήτρης Καζάκης
_________________________
[1] Carl Schmitt, Constitutional Theory, Duke University Press, 2008, σ. 142.
[2] The Writings of Thomas Jefferson, vol. X, New York: G. P. Putnam’s sons, 1899, σελ. 41-42.
[3] Francis Amasa Walker, The Science of Wealth A Manual of Political Economy, Boston: Little, Brown and Co, 1867, σελ. 362, 371.
[4] Β. Ι. Λένιν, Για το «Πρόγραμμα Ειρήνης», Άπαντα, τ. 27, Αθήνα: ΣΕ, 1980, σ.279.

19/08/2026

Παρακολουθήστε σήμερα 19 Αυγ 2026, ώρα 19:15. Ο Φώτης Σπυρίδων Μαζαράκης, διδάκτωρ Ποινικού Δικαίου, δικηγόρος και επικεφαλής του Τμήματος Δικαιοσύνης του ΕΠΑΜ, έγραψε το βιβλίο με τίτλο «Το Πολιτικό Προσωπικό». Μιλά, με αφορμή αυτό το βιβλίο, στον Πάρη Καρβουνόπουλο του militaire channel, 18/8/2026.
Το «πολιτικό προσωπικό» της χώρας κατόρθωσε να «ρίξει στα βράχια» τη χώρα…Την έβαλε στα μνημόνια δίχως τέλος, που έχουν οδηγήσει στο ξεπούλημα της…
Το ίδιο «πολιτικό προσωπικό» έρχεται και επανέρχεται να μας «σώσει» και οι «αγορές» και οι «δανειστές» τώρα πια δεν ανησυχούν κι ας έχει πάει το δημόσιο χρέος στα 430 δις, από τα 310 που ήταν όταν μας έβαλαν στη φυλακή των μνημονίων το 2010. Δεσμοφύλακες μας το «πολιτικό προσωπικό».

Ο Φώτης Σπυρίδων Μαζαράκης, διδάκτωρ Ποινικού Δικαίου, δικηγόρος κα...

12/08/2026

Αποχαιρετισμός του Δημήτρη Καζάκη στον φίλο και συναγωνιστή Βασίλη Βάσση:

Τα χρόνια του ΕΠΑΜ για μένα προσωπικά υπήρξαν ένα πολύ σκληρό, ανελέητο και άδοξο μάθημα στην επιστήμη και την τέχνη της πολιτικής, για το οποίο καμία θεωρία, καμία φιλοσοφία, καμία κοσμοθεωρία δεν μπορεί να σε βοηθήσει να αντιληφθείς εκ των προτέρων. Ένα μάθημα ζωής που με δίδαξε το όνειδος της παραίτησης ή του εύκολου δρόμου στο όνομα των μυριάδων δυσκολιών, εμποδίων και αδιεξόδων. Μόνο όσοι συμμερίζονται το ίδιο πάθος, τον ίδιο πόθο, την ίδια πίστη, την ίδια επιμονή μπορούν να το κατανοήσουν. Και μάλιστα σε τέτοιο βάθος που να δίνει υπόσταση στην ίδια τη ζωή τους.

Ευτύχησα να γνωρίσω αρκετούς τέτοιους ανθρώπους και να τους αποκαλώ συναγωνιστές και συντρόφους. Ο Βασίλης ήταν ένας απ' αυτούς. Ακατάβλητος μέχρι την τελευταία στιγμή. Δεν κρύφτηκε πίσω από το προσωπικό του δράμα. Δεν αναζήτησε τις τόσο εύκολες και προσφιλείς δικαιολογίες για να παραιτηθεί από τη ζωή, από τη κοινωνική και πολιτική δράση, από τα κοινά.

Βλέπετε, ο άνθρωπος για να είναι άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης, οφείλει να είναι ον πολιτικό. Διαφορετικά καταντά να είναι του συρμού. Λέξη που κρύβει κάθε λογής εγωπάθεια είτε λόγω αποκτήνωσης, είτε με την μετατροπή του σε Θεό του εαυτού του, που, όπως όλοι οι Θεοί, ξέρει μόνο να αδιαφορεί - κλεισμένος στην απελπισία του ναρκισσισμού του - για ό,τι συμβαίνει γύρω του. Ιδίως όταν αντιμετωπίζει προσωπικά διλήμματα που τον φέρνουν αντιμέτωπο με τον θάνατο. Τότε φαίνεται η ποιότητα του ανθρώπου, η δύναμή του, η θέληση του για ζωή. Οι πιο σημαντικοί ήρωες σ αυτόν τον τόπο, από την εποχή του Ομήρου, δεν ήταν οι ημίθεοι, ή όσοι είχαν την ευλογία της θείας χάρης, αλλά όσοι κοινοί θνητοί πολεμούσαν θεούς και δαίμονες με μόνο όπλο την πίστη και την αγάπη των δικών τους. Κι όπως έλεγαν οι παλιοί, μόνο αυτοί είναι σίγουρο ότι σαν τον Διγενή θα νικήσουν εν τέλει το Χάρο.

Καλό ταξίδι σύντροφε Βασίλη. Είθε να σταθούμε αντάξιοι σου.

12-8-2026
Δημήτρης Καζάκης

10/08/2026

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026 ώρα 18.00, στα πλαίσια της εκπομπής
"Στην Αιχμή του Δόρατος",
ο Άρης Λαμπρόπουλος θα συζητήσει:
Στο πρώτο μέρος με τον κ. Χάρη Ναξάκη τ. καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, με θέμα:
"Τουριστική Κατοχή"
Στο δεύτερο μέρος με τον κ. Γιάννη Ραχιώτη, δικηγόρο, ποινικολόγο, αρθρογράφο με θέμα:
"Η Ελλάδα και ο κόσμος σήμερα. Τι έρχεται."
Στο τρίτο μέρος με τον κ. Αλέξη Κερκυραίο Λεκάκη, Δρα Ιρανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, με θέμα:
"ΗΠΑ και Δύση στην Ιρανική παγίδα"

Zωντανά στο κανάλι του e-roi στο YouTube
https://www.youtube.com/channel/UCikCevXJdWJG5mnRBG-5FBw

10/08/2026

Αντίο σε ένα μεγάλο άνθρωπο και καλλιτέχνη.

Τι έλεγε για την πατρίδα;

#Καλογερόπουλος

http://www.skepsouepam.gr/http://www.epamhellas.gr/http://www.fac...

28/07/2026

Για το ξεπούλημα της πολιτιστικής κληρονομιάς που ξανα ανακαλύπτεται σήμερα ρίχνοντας από τα σύννεφα κόσμο και κοσμάκη, ανατρέχω πίσω στον Φλεβάρη του 2019 και στο τι λέγαμε τότε.
Δεν ήξερες δεν ρώταγες;

Η εκποίηση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και η αναδρομική εξαίρεσή της

Οι δωσίλογες μνημονιακές κυβερνήσεις της κατεχόμενης Ελλάδας, αρχής γενομένης από τη ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και εν συνεχεία με τους Σύριζα-ΑΝΕΛ, μεταβίβασαν απροσδιόριστο αριθμό μνημείων της πολιτισμικής μας κληρονομιάς στο Υπερταμείο και κατ’ επέκταση στους δανειστές. Εκ των υστέρων και μετά τις έντονες αντιδράσεις συλλογικών οργάνων των αρχαιολόγων, δεκάδων δήμων και χιλιάδων πολιτών, η κυβέρνηση Σύριζα εξαίρεσε την μεταβίβαση 2.330 μνημείων τα οποία, μαζί με άλλους 10.119 κωδικούς αριθμούς (KAEK) ακινήτων του δημοσίου, είχαν ήδη μεταβιβάσει στο υπερταμείο με προγενέστερο ΦΕΚ του Ιουνίου 2018. Η εξαίρεση αυτή έγινε στις 21/1/19 με τα δύο περιβόητα «ΦΕΚ Τσακαλώτου», προσδοκώντας στη δημιουργία κλίματος εφησυχασμού στην κοινή γνώμη για την δήθεν «προστασία» των μνημείων, μέσω της γνωστής τακτικής της κοροϊδίας, της παραπλάνησης και της εξαπάτησης.

Πρόκειται για κοροϊδία, διότι εξαίρεση θα ήταν αν είχε αφαιρεθεί ρητά και απερίφραστα από το υπερταμείο η κυριότητα και η διαχείριση του συνόλου της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Όμως, η απόφαση Τσακαλώτου, «εξαιρεί» μόνο ένα μέρος της εκχωρούμενης περιουσίας του δημοσίου (τα 2.330 μνημεία). Δεν αφορά κανένα από τα 72.000 ακίνητα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται άγνωστος αριθμός αταυτοποίητων μνημείων και αρχαιολογικών χώρων, και των οποίων η κατοχή και η διαχείριση μεταβιβάστηκαν στη θυγατρική του υπερταμείου ΕΤΑΔ (Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου) και δι’ αυτής στο υπερταμείο και τους δανειστές (ν.4389/2016)! Η πολιτισμική μας κληρονομιά διαιρέθηκε σε εκχωρούμενη και μη!

Πρόκειται για παραπλάνηση, διότι καμία υπουργική απόφαση δεν ορίζει ρητά ότι αφαιρείται από την ΕΤΑΔ το δικαίωμα διαχείρισης των ακινήτων αυτών. Απεναντίας, η παρέμβαση του υπερταμείου στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά των αρχαιολόγων, αποκαλύπτει ότι οι δανειστές δεν προτίθενται να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους επί της λείας τους! Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν η κυριότητα παραμείνει στο δημόσιο, ο ελληνικός λαός χάνει το δικαίωμα διαχείρισης, χρήσης και νομής της πολιτιστικής του κληρονομιάς. Η κληρονομιά αυτή και οι υψηλές οικονομικές αποδόσεις που αποφέρει, παραχωρείται μέσω της ΕΤΑΔ στο υπερταμείο, δηλ. σε μη εθνικές αρχές και στους δανειστές που το ελέγχουν (άρθρο 196 παρ. 5 του ν. 4389/2016)!

Πρόκειται για εξαπάτηση διότι στα κυβερνητικά ΦΕΚ Τσακαλώτου, που «εξαιρούν» ένα μικρό μέρος των όσων προ μόλις έξι μηνών είχαν μεταβιβάσει, αποσιωπάται το ότι το ελληνικό κράτος δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να παρεμβαίνει «διορθωτικά» σε ό,τι έχει παραχωρήσει, εφόσον παραιτήθηκε δια νόμου του δικαιώματος παρέμβασης επί της δημόσιας περιουσίας που εκχωρεί, παραχωρώντας παράλληλα υπερεξουσίες στο Υπερταμείο και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ), στους οποίους αναγνωρίζεται το δικαίωμα μονομερούς παρέμβασης επί της δημόσιας περιουσίας μέσω της τροποποίησης του ν.4336/2015 (Τρίτου Μνημονίου) με το άρθρο 109 του ν.4549/2018!

Με κανέναν τρόπο δεν διασφαλίζεται ότι δεν θα υπάρξει τροπολογία νόμου στο κοντινό μέλλον που θα αναιρεί προηγούμενες υπουργικές αποφάσεις, όταν μάλιστα βλέπουμε «ορυμαγδό» νόμων να ψηφίζονται αβλεπί στη βουλή! Με ποια νομική ισχύ θα «εξαιρέσουν» με υπουργικές αποφάσεις δημόσια περιουσία που μεταβιβάστηκε δια νόμου στο υπερταμείο (και που μέσω αυτού περιέρχεται ανά πάσα στιγμή στα χέρια του ΕΜΣ αν κριθεί ότι η χώρα δεν εκπλήρωσε έγκαιρα τις «υποχρεώσεις» της), όταν ο ΕΜΣ έχει αναχθεί και αναγνωριστεί από τους ταγούς αυτού του τόπου, ως υπεράνω κάθε εθνικής νομοθεσίας; Στηριζόμενο σ’ αυτήν τη «σιδηρά» μνημονιακή νομοθεσία (άρθρο 109 του ν.4549/2018) που το καθιστά κράτος εν κράτει, το υπερταμείο παρενέβη στο Συμβούλιο της Επικρατείας «υπέρ του πρωθυπουργού και του Υπ. Οικονομικών»(!), χαρακτηρίζοντας θρασύτατα την προσφυγή του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ) «προδήλως απορριπτέα, ως απαράδεκτη, αόριστη νόμω και ουσία αβάσιμη και πάντως αναπόδεικτη»!

Δεν ήταν τυχαία η στιγμή της έκδοσης των δύο περιβόητων «ΦΕΚ Τσακαλώτου» από την κυβέρνηση: Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή -μόλις μια ημέρα πριν από την οριζόμενη εκδίκαση της προσφυγής του ΣΕΑ στο ΣτΕ, με συνέπεια την αναβολή της– δεν αποτέλεσε παρά νομική υπεκφυγή, όπου εκτός από την εξαπάτηση του λαού, αποσκοπεί στην απόσυρση της προσφυγής του ΣΕΑ! Διότι μια ενδεχόμενη δικαίωση της προσφυγής του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων και των δημάρχων από το ΣτΕ, θα προκαλούσε τεράστια νομικοπολιτικά προβλήματα στην κυβέρνηση και τους πάτρωνές της, ακυρώνοντας τη νομική υπόσταση του δεύτερου και τρίτου μνημονίου, που πάνω τους στηρίζονται οι μνημονιακές δεσμεύσεις εκχώρησης της πολιτισμικής κληρονομιάς (ν.4389/2016 και ν.4549/2018).

Τα μνημεία μας και η δημόσια περιουσία του υπ. Πολιτισμού, δεν χρειάζονταν ούτε νέα ΦΕΚ, ούτε καινούργιες υπουργικές αποφάσεις για να προστατευθούν. Θωρακίζονται επαρκέστατα, σχεδόν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, τόσο συνταγματικά (άρθρο 24Σ) όσο και με νομοθετική πληρότητα (ν.3028/2002, άρθρο 966 Α.Κ. κ.α.) όπου εξαιρούνται ρητά πάσα συναλλαγής και εκποίησης. Η μη αξιοποίηση από την κυβέρνηση του επί δεκαετίες υφιστάμενου νομικού οπλοστασίου, ακυρώνει εν ταις πράξεσι την προ μνημονίων συνταγματική και νομοθετική προστασία της πολιτισμικής μας κληρονομιάς! Αυτό όμως συνιστά συνταγματική εκτροπή, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο ΣΕΑ στην προσφυγή του στο ΣτΕ. Τόσο εξόφθαλμη, που ούτε το ΣτΕ θα μπορούσε να προσπεράσει αβρόχοις ποσί όπως έκανε με τόσες άλλες!

Απέναντι στις υπερεξουσίες που έχουν δοθεί στον ΕΜΣ και το υπερταμείο και που υπερτερούν του εσωτερικού δικαίου (λόγω της σύνδεσής τους με διεθνείς συμβάσεις), υπερέχει μόνο το Σύνταγμα της χώρας. Αν ο ΣΕΑ αποδεχθεί ότι τα αιτήματά του «δικαιώθηκαν» και αποσύρει την προσφυγή του από το ΣτΕ, η συγκάλυψη της συνταγματικής εκτροπής θα συντελεστεί αθόρυβα κι ανώδυνα! Ο ΣΕΑ οφείλει να επιμείνει στην προσφυγή του, οφείλει να μην παρασυρθεί από πολιτικούς και νομικούς ελιγμούς των δωσίλογων κυβερνώντων, θέτοντας το ΣτΕ προ των ευθυνών του στην προάσπιση της συνταγματικής τάξης.

Τα αρχαιολογικά μνημεία και οι πολιτιστικοί μας θησαυροί, μετατράπηκαν τελείως αντισυνταγματικά σε αντικείμενο συναλλαγής με την υπογραφή υπουργών, την έγκριση της βουλής αλλά και του κ. Παυλόπουλου ενδεδυμένου με το θεσμικό του ρόλο. Αν πράγματι υπήρχαν κόμματα ή βουλευτές, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, που επιδίωκαν ειλικρινά την προστασία των μνημείων, θα απαιτούσαν, αν μη τι άλλο, την τροποποίηση του άρθρου 109 του ν.4549/2018 στην κατεύθυνση της προστασίας της Δημόσιας Περιουσίας, εξαιρώντας ρητά την μεταβίβαση στο υπερταμείο της κυριότητας, νομής και διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου και των πραγμάτων εκτός συναλλαγής. Όπως επίσης και την τροποποίηση του ν.4389/2016 (σύστασης του υπερταμείου), με απαλοιφή κυρίως των παραγρ. 5 (περί διατήρησης της διαχείρισης των εξαιρούμενων από την ΕΤΑΔ) και 10 (αφαίρεση των απαράδεκτων προϋποθέσεων για την αναμεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων από την ΕΤΑΔ στο Ελληνικό Δημόσιο) του άρθρου 196.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες πως έχουν το σθένος, έστω κάποιοι ελάχιστοι από τους εντός βουλής, να ψελλίσουν καν για τις τροποποιήσεις αυτές, γιατί έχουν αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια ότι ευαισθησίες για τα δίκαια του λαού και της χώρας δεν διαθέτουν. Η μόνη «ευαισθησία» που τους διακρίνει είναι η προθυμία τους στις εντολές των δανειστών, με ολέθριες συνέπειες την αλλοίωση της συνταγματική τάξης και τη διασάλευση της νομιμότητας, επιφέροντας την αδρανοποίηση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος.

Να είναι βέβαιοι ότι οι ποινικές ευθύνες που φέρουν γι αυτές τις συνέπειες, όπως και για την εκχώρηση της πολιτισμικής μνήμης του ελληνικού λαού σε ξένα χέρια, θα τους αποδοθούν εν όλω. Διότι πέρα από τους δικαστές, τους αρχαιολόγους και τους ειδικούς, η προστασία της πολιτισμικής μας κληρονομιάς είναι υπόθεση πρωτίστως του ελληνικού λαού. Που με το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, αναγνωρίζεται ως ο θεμελιώδης παράγοντας της νομιμότητας. Υπεύθυνος για την υπεράσπιση του πολιτεύματος αλλά και για την τιμωρία των ενόχων που το καταπάτησαν.

Αθήνα, 28 Φεβρουαρίου 2019
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

https://blog.epamhellas.gr/anakoinosi-tis-p-g-tin-ekpoiisi-tis-politistikis/?fbclid=Iwb21leATVhQFjbGNrBNWE8GV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHh-GaqiMLRQkC7I-GAmJjaaomAVnbhtvCwOmgdB6xbHE28aV35G-Cs5CFUHx_aem_yQBRVDr5gy6A8GNPpwhtLQ

Ανακοίνωση της Π.Γ. για την εκποίηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς 28 Φεβρουαρίου 2019 Η εκποίηση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και η αναδρομική εξαίρεσή της Οι...