03/09/2026
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΟΨΕΙ ΤΗΣ ΔΕΘ
ΣΑΒΒΑΤΟ 5/09 18.00 ΚΑΜΑΡΑ
Για ακόμα μια χρονιά, το επιχειρηματικό και πολιτικό πανηγύρι της ΔΕΘ βρίσκεται προ των πυλών. Η πόλη μπαίνει σε γιορτινούς ρυθμούς για χάρη των τουριστών και των «επισήμων», τα άρθρα και οι αναλύσεις περί επιχειρηματικής καινοτομίας και άλλες φιλελεύθερες παπάτζες πληθαίνουν και, φυσικά, πολιτικοί όλων των κομματικών μπαντών εξαγγέλουν υποσχέσεις, οι οποίες μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου θα έχουν ξεχαστεί. Η ιδιαιτερότητα της φετινής ΔΕΘ είναι ότι αποτελεί για όλα τα αστικά κόμματα μια μεγάλη, άτυπη, προεκλογική ευκαιρία εξασφάλισης της μέγιστης δυνατής πολιτικής υπεραξίας. Και ταυτόχρονα, η ελληνική κοινωνία κοιτάει κατάματα την άβυσσο, την οποία της προσφέρει απλόχερα η αδιάκοπη επέλαση του κεφαλαίου και του κρατικού αυταρχισμού.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ένα μεγάλο κομμάτι των πρωθυπουργικών εξαγγελιών θα αφορά μία σειρά από φορολογικές και λοιπές οικονομικές ελαφρύνσεις και ανοίγματα, ύψους 1,5 δισεκατομμυρίων ευρώ για το κοινό καλό. Μερικές από αυτές τις εξαγγελίες αφορούν μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ, αυξήσεις σε κατώτατους μισθούς και συντάξεις (της τάξεως των 30-40 ευρώ), αυξήσεις στους μισθούς των ένστολων) κ.ά.. Όλα αυτά ως μια απέλπιδα προσπάθεια μιας κυβέρνησης, που έχει λεηλατήσει όλα τα κοινωνικά αγαθά και ακολουθεί το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού με τρόπο που θα ζήλευε μέχρι και η Θάτσερ. Αλήθεια, αυτές οι κάλπικες υποσχέσεις είναι αρκετές για να βελτιώσουν την καθημερινότητα μας; Και μπορούν να αντισταθμίσουν, έστω στο ελάχιστο, το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος των πολιτικών του κράτους και των καπιταλιστών; Το ανεξέλεγκτο ξεπούλημα δημοσίων αγαθών, όπως την παιδεία, την υγεία (βλέπε ΕΣΥ) και τον ΟΣΕ που οδήγησε στο κρατικοκαπιταλιστικό έγκλημα των τεμπών με 57 ανθρώπους νεκρούς στον βωμό του κέρδους; Τον θάνατο του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού που δέχτηκε 20 σφαίρες μπάτσων επειδή δε σταμάτησε με το αμάξι σε έλεγχό τους; Τους αντεργατικούς νόμους, όπως την θεσμοποίηση του 13ώρου, τα εργατικά ατυχήματα και τις εργοδοτικές δολοφονίες (ελεύθερος ο εργοστασιάρχης της ΒΙΟΛΑΝΤΑ που πήρε στον λαιμό του 5 εργάτριες); Τα οικονομικά σκάνδαλα, με πιο πρόσφατο αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ; Την ανεργία, την αβεβαιότητα για το μέλλον και το άγχος της επιβίωσης; Ή την στεγαστική κρίση που ολοένα οξύνεται και μέσω των ανοιγμάτων με τις Golden Visa, κυρίως σε ισραηλινά κεφάλαια, δημιουργούνται νέα, ακόμα πιο ισχυρά εταιρικά μονοπώλια στον χώρο του real estate;
Η πιο σκληρή έκφανση της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αυτού του απάνθρωπου και καταπιεστικού συστήματος, καθίσταται κάτι παραπάνω από αντιληπτή στο διεθνές πεδίο με τις πολεμικές συγκρούσεις ανά τον κόσμο να πληθαίνουν και να φέρνουν την κοινωνική βάση αντιμέτωπη με την φτώχεια, την εξαθλίωση, τον τρόμο, τον θάνατο. Με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού να βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και να μετράει πλέον πάνω από 70.000 νεκρούς, με τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων σε Ιράν, Λίβανο, Σουδάν και Ουκρανία, με την αιματηρή καταστολή των εξεγερμένων σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, γίνεται σαφές πως το κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα εξακολουθεί να υπάρχει και να αναπαράγεται πάνω στο αίμα των χιλιάδων ανθρώπων που θυσιάζονται από την άρχουσα τάξη στο βωμό του κέρδους και του παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού. Το ελληνικό κράτος, μάλιστα, αποτελώντας σημαντικό κρίκο της δολοφονικής συμμαχίας ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-Ισραήλ, λειτουργεί νομοτελειακά ως αρωγός στην όξυνση του παγκόσμιου ανταγωνισμού και συμβάλλει έμπρακτα στην εντατικοποίηση και τη γενίκευση των πολεμικών συρράξεων. Ένας απ’τους τρόπους με τους οποίους κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η ολοένα και βαθύτερη σύνδεση του ιδιωτικού κεφαλαίου με την τριτοβάθμια εκπαίδευση και πιο συγκεκριμένα με τη λειτουργία ερευνητικών προγραμμάτων στα πανεπιστήμια τα οποία αφορούν την πολεμική βιομηχανία. Πληθώρα ερευνητικών προγραμμάτων σε ιδρύματα όπως το ΕΜΠ, το ΑΠΘ και το ΠΑΜΑΚ στοχεύουν στην ανάπτυξη συστημάτων επιτήρησης συνόρων, τεχνολογιών για αμυντικούς εξοπλισμούς, σχεδιασμό drones για τη διαφύλαξη θαλάσσιων συνόρων, ενώ παράλληλα λαμβάνει χώρα η σύναψη δεκάδων μνημονίων συνεργασίας των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με τον στρατό, μετατρέποντας με αυτόν τον τρόπο την εκπαίδευση σε έναν ακόμη χώρο παραγωγής τεχνογνωσίας προς όφελος των κρατικών και πολεμικών σχεδιασμών.
Η επίθεση στην Παιδεία εντείνεται χρονιά με τη χρονιά στα πλαίσια της συνολικής αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης η οποία και επιτάσσει την μετατροπή της σε ένα εργαλείο αναπαραγωγής του συστήματος, των υπαρχουσών σχέσεων εξουσίας και των ταξικών φραγμών. Σε μια γενικότερη προσπάθεια εκποίησης των κοινωνικών αγαθών, η εκπαίδευση, συνιστώντας τον ακρογωνιαίο λίθο, τείνει να αποτελεί ολοένα και περισσότερο προνόμιο λίγων, το κοινωνικό της πρόσημο αλλοιώνεται και ο χαρακτήρας που λαμβάνει βρίσκεται σε ευθυγράμμιση με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και της οικονομικο-πολιτικής ελίτ, με τα συμφέροντα δηλαδή του Κράτους και του Κεφαλαίου. Πιο συγκεκριμένα, από τα σχολεία μέχρι τα Πανεπιστήμια, οι αποκλεισμοί γιγαντώνονται με την εφαρμογή νόμων που λειτουργούν εις βάρος της ταξικής πλειοψηφίας, ιδρυματοποιώντας την εκπαίδευση στον βαθμό που θα μπορέσει να επιτελέσει τον αναγκαίο οικονομικό ρόλο που απαιτεί το κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα και η αγορά. Η επιχειρηματική αυτή λογική αναδύεται στην επιφάνεια πολύ πριν την ένταξη στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τα σχολεία να συντάσσονται με τον ιδιωτικό τομέα και να μεταλλάσσονται σε στείρα εξεταστικά κέντρα με ΕΒΕ, τράπεζες θεμάτων, εθνικά απολυτήρια, πολυδάπανα φροντιστήρια, ίδρυση ωνάσειων σχολείων, αξιολογήσεις και αυτονομήσεις σχολικών μονάδων κ.ο.κ. Οι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας διέπουν και την τριτοβάθμια εκπαίδευση όπου και ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι/ες με διαρκή και χρόνια υποβάθμιση και υποστελέχωση, εργολαβίες στη σίτιση, ευτελιστικές συνθήκες διαβίωσης στις εστίες, θεμελίωση των σπουδών και των ερευνητικών προγραμμάτων σε λογικές κόστους- κέρδους, με την έρευνα να εργαλειοποιείται προς όφελος των ιδιωτών, των επιχειρήσεων και, πλέον, της πολεμικής βιομηχανίας.
Επιπλέον, στον άξονα των αναδιαρθρώσεων και της εμπορευματοποίησης της παιδείας, κορωνίδα αποτέλεσε και η νομιμοποίηση από το κράτος της ίδρυσης και λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων με την αναθεώρηση του άρθρου 16, νόμος που έρχεται σαν επιστέγασμα των πολιτικών προηγούμενων δεκαετιών -και από διαδοχικές κυβερνήσεις-, αποτελώντας μέρος ενός ευρύτερου κρατικού σχεδιασμού: την αναδιάρθρωση του συνόλου των σχέσεων που διέπουν την κοινωνική πραγματικότητα, εργασιακών και κοινωνικών, προς το νεοφιλελευθερισμό, την εξατομίκευση, την εντατικοποίηση, τον ανταγωνισμό και την ανισότητα, εγκαινιάζοντας μια νέα πραγματικότητα, πρωτόγνωρη μεταπολιτευτικά.
Ταυτόχρονα, από την νέα ακαδημαϊκή χρονιά (2026-2027) αναμένεται να ξεκινήσει και ο δεύτερος κύκλος διαγραφών που θα αφορά τις πενταετείς σχολές. Αξίζει να αναφερθεί ότι πέρυσι διαγράφηκαν πάνω από 300.000 φοιτητές και φοιτήτριες. Το κυρίαρχο και χρόνιο αφήγημα περί «οικονομικής επιβάρυνσης» των τμημάτων από τους «αιώνιους φοιτητές» αναιρείται από την πραγματικότητα, αφού μετά το πέρας των ν+2 ετών σπουδών παύουν να ισχύουν τα "προνόμια" της φοιτητικής ιδιότητας. Ακόμη, μέσω των διαγραφών αποσκοπείται η θετική αξιολόγηση του εκάστοτε τμήματος καθώς βασικό κριτήριο αυτής αποτελεί ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών και με βάση αυτόν καθορίζεται και η χρηματοδότησή του, μείωση της οποίας θα οδηγήσει είτε σε συγχώνευση ή ακόμα και σε οριστικό κλείσιμο του. Η αυτόματη διαγραφή φοιτητών που έχουν ξεπεράσει το ανώτατο όριο φοίτησης πέρα από την προφανή συνέπεια που επιφέρει, δηλαδή το πλήγμα στα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους για να βιοποριστούν, έχει και μία άλλη στόχευση στρατηγικής σημασίας για τα σχέδια του κράτους. Αυτή δεν είναι άλλη παρά την επιβολή των διαγραφών ως μέσο πειθάρχησης των φοιτητών. Ουσιαστικά, μέσω των διαγραφών επιτυγχάνεται η διαμόρφωση και θεμελίωση ενός περιβάλλοντος γνώσης, μάθησης και έρευνας εντατικοποιημένου, πλήρως ευθυγραμμισμένου με τα συμφέροντα των ιδιωτών και τις ανάγκες του κεφαλαίου που ουδεμία σχέση έχει με την κοινωνία και τις ανάγκες της και εκθειάζει τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό και τον στείρο καριερισμό.
Στις συνθήκες αυτές όπου τα πανεπιστήμια και ευρύτερα η κοινωνία εισέρχονται σταδιακά σε έναν σύγχρονο ολοκληρωτισμό όπου οι ζωές των ασθενέστερων παρασιτούν και περισσεύουν, ο κρατικός μηχανισμός πασχίζει να περιφρουρήσει τα σχέδια του επιστρατεύοντας κάθε λογής κατασταλτικούς μηχανισμούς προκειμένου να πατάξει οτιδήποτε θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην εφαρμογή των πολιτικών αυτών που εφαρμόζονται εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Προβάλλοντας μια βιτρίνα εξευγενισμού και κάνοντας λόγο για καθαρά πανεπιστήμια με περισσότερο “νόμο, τάξη και ασφάλεια”, αποσκοπείται στη πραγματικότητα μια μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων προκειμένου να περιοριστεί το έδαφος από κάθε συλλογικό πυρήνα που αντιστέκεται στην νέα κανονικότητα της κρατικο-καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Με πογκρόμ μαζικών συλλήψεων, εκκενώσεις στεκιών και δομών αγώνα (με πιο πρόσφατη την εκκένωση του Αναρχικού Στεκιού Φιλοσοφικής στο ΕΚΠΑ), εφαρμογή πειθαρχικών διώξεων σε φοιτητές/τριες και σε μέλη ΔΕΠ, τοποθέτηση καμερών στον εντός του campus χώρο και βλέψεις για ελεγχόμενες εισόδους, το κράτος αποσκοπεί αφενός στην τρομοκράτηση και αφετέρου στην παραδειγματική τιμωρία κάθε κεφαλιού που αποφασίζει να μη σκύψει στο έδαφος. Εγκαθιδρύει λοιπόν με αυτόν τον τρόπο μια μορφή σύγχρονου ολοκληρωτισμού που εμπεδώνεται μέσα από την επιβολή της εξατομίκευσης, την επίθεση σε κάθε δυνατότητα συλλογικοποίησης έξω από τα όρια και τον έλεγχο του κράτους και την παγίωση του δόγματος περί μη ύπαρξης οποιασδήποτε εναλλακτικής από την τωρινή κατάσταση, καταστέλλοντας εν τη γεννέσει κάθε κοινωνική ανταρσία.
Ο έλεγχος και η καταστολή οποιασδήποτε αντίδρασης και αντισυστημικής κινητοποίησης της κοινωνικής βάσης αξιολογείται ψηλά στις προτεραιότητες του κράτους: διώξεις και εκδικητικές απολύσεις αγωνιστών, επιθέσεις και διάλυση διαδηλώσεων με χρήση χημικών, απαγορεύσεις συγκεντρώσεων σε συγκεκριμένους χώρους, ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Υπενθυμίζουμε πως δύο μέλη του ΕΣΔΕΠ ΑΠΘ αντιμετωπίζουν πειθαρχικές διώξεις έπειτα από παρέμβαση στον υπεύθυνο των εστιών Μιχαηλίδη για τις συζητήσεις περί του νέου κανονισμού που, μεταξύ άλλων, απαγορεύει τη φιλοξενία κοντινού/συγγενικού ατόμου και επισκέψεων εν γένει, μετατρέποντας τον χώρο των εστιών σε στρατόπεδο, ενώ πετάει έξω όσους δεν συμφωνήσουν στους παράνοϊκούς κανόνες. Διαχρονικά, ο αποδιοπομπαίος τράγος της κατασταλτικής πολιτικής του κράτους υπήρξε ο αντιεξουσιαστικός χώρος, που φαίνεται να έχει προτεραιότητα στην ατζέντα της κυβέρνησης. Επιθέσεις σε στέκια και εκκενώσεις καταλήψεων, συλλήψεις άνευ λόγου και αιτίας, επιδρομές σε σπίτια συντρόφων, στοχοποίηση, δικογραφίες από το πουθενά… Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το άνοιγμα (για τρίτη φορά) της υπόθεσης Marfin, 16 χρόνια μετά, με όρους ξεκάθαρης σκευωρίας: «αποκαλυπτικά» mail άγνωστης προέλευσης, «μαρτυρίες» που ξεπερνούν κάθε όριο λογικής, υποτιθέμενη αναγνώριση προσώπων με βάση το ΑΙ, μια εξωφρενική δικογραφία, εισβολές σε σπίτια συντρόφων, σύλληψη και προφυλάκιση τριών άλλων με εντελώς αβάσιμα στοιχεία σε ένα κλίμα τρομοκράτησης και εκδικητικότητας εναντίον των αναρχικών. Ένα ζήτημα στο οποίο αξίζει να δοθεί σημασία, είναι η χρήση νέων τεχνολογιών και της τεχνητής νοημοσύνης για την παρακολούθηση και το φακέλωμα των πολιτών. Εδώ και πολλά χρόνια είμαστε συνηθισμένοι στην πανταχού παρουσία καμερών και συστημάτων παρακολούθησης, έχοντας συνηθίσει τη διαρκή παρουσία ενός μεγάλου αδερφού στους χώρους εργασίας μας, διασκέδασης, ακόμα και στον δρόμο. Η πρόοδος (εάν μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε με τόσο θετικό πρόσημο) της τεχνολογίας επαναπροσδιορίζει την έννοια της παρακολούθησης και της καταστολής, με τα νέα «επιτεύγματα» να φαντάζουν οργουελιανά: Η τεχνολογία παρακολούθησης έχει εξελιχθεί απότομα, με κάμερες ΑΙ να εγκαθίστανται σε κεντρικά σημεία της πόλης με αναγνώριση προσώπων βάσει βιομετρικών στοιχείων, ενώ αναμένεται και η χρήση «αόρατων» καμερών και καμερών τύπου Flock, που μπορούν να διαβάσουν καλυμμένες πινακίδες αυτοκινήτων, να αναγνωρίζουν οχήματα ακόμη και με ελλείπουσες πινακίδες ακόμα και σε πλήρες σκοτάδι, αρχειοθετώντας προφανώς τα δεδομένα που συλλέγουν. Η παρακολούθηση επεκτείνεται και στις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες, με τον νέο κανονισμό της ΕΕ περί Chat Control που εγκρίθηκε στις 9 Ιουλίου να επιτρέπει τον έλεγχο και τη σάρωση μηνυμάτων και φωτογραφιών προτού καν σταλούν (η πληκτρολόγηση και μόνο είναι αρκετή). Τα δεδομένα αυτά θα χρησιμοποιηθούν για το φακέλωμα και τη στοχοποίηση όσων κρίνονται ύποπτοι και επικίνδυνοι για το σύστημα. Την ίδια στιγμή που οι νέες τεχνολογίες και τα κέντρα συλλογής πληροφοριών εκμεταλλεύονται αυθαίρετα φυσικούς πόρους και συμβάλλουν στην άνευ προηγουμένου καταστροφή του περιβάλλοντος, στην Ελλάδα το φετινό καλοκαίρι – όπως και κάθε άλλο – την άφησε καμένη, με καμμένα σπίτια, χαμένες ανθρώπινες ζώες λόγω απουσίας πρόληψης και σωστής διαχείρισης και απέραντες φυσικές εκτάσεις να έχουν γίνει στάχτες και αποκαΐδια, με την υπογραφή της κυβέρνησης, που, αδιάφορη σφύριζε κλέφτικα για ακομα μια χρονιά.
Κόντρα στις λασπολογίες κράτους και παρακράτους εναντίον των αναρχικών, ενάντια σε κομματικές υποσχέσεις και ψεύδη για δήθεν βελτίωση με την ψήφιση άλλων προσώπων στην εξουσία, η πραγματικότητα επιβεβαιώνει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την πλήρη χρεοκόπηση του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος: πόλεμοι, φτώχεια, ακρίβεια, ανεργία, δυστυχία, καταστροφή του φυσικού οικοσυστήματος, έλεγχος, καταστολή, κατακρεούργηση των κοινωνικών αγαθών. Εμείς, ως αναρχική φοιτητική συνέλευση, προτάσσουμε την οργάνωση στη βάση σε σχολεία, σχολές, χώρους εργασίας και γειτονιές όπου οριζόντια λαμβάνουμε από κοινού αποφάσεις για τις ζωές μας, τη συλλογικοποίηση και την συνεχή ύψωση των αντιστάσεων μας σε κάθε κοινωνικό πεδίο, ώστε με αδιαμεσολάβητο αγώνα, αλληλέγγυα και συντροφικά να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει, μια ζωή με αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere
