25/09/2026
ଜୀବନରେ ଯେତେ ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ ବି, ଏହି ଗୋଟିଏ କଥା ଶୁଣିଲେ ମିଳିଥାଏ ମୋକ୍ଷ!
କଣ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି, ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ପାପ କର୍ମ ଯୋଗୁଁ ପ୍ରେତ ଯୋନିରେ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିବା ବେଳେ କିପରି ଗୋଟିଏ ସପ୍ତାହର କଥା ଶୁଣି ବୈକୁଣ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତ କଲା? ଏହା କୌଣସି କାଳ୍ପନିକ କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀଙ୍କ ସତ୍ୟ ଘଟଣା ଅଟେ।
ଉପରେ ଥିବା ଫଟୋକୁ ଦେଖନ୍ତୁ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀ ପଢ଼ନ୍ତୁ। ଏହି କାହାଣୀ ପ୍ରମାଣ କରେ ଯେ ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ଏବଂ ସତ୍ସଙ୍ଗରେ ଏତେ ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ ତାହା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବି ଆତ୍ମାର କଲ୍ୟାଣ କରିପାରେ।
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ଏବଂ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥା ଆମକୁ ଏହା ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଭଗବାନଙ୍କ କଥାରେ ଏତେ ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ ତାହା ବଡ଼ରୁ ବଡ଼ ପାପୀକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ।
ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ନଦୀ ତଟରେ ଆତ୍ମଦେବ ନାମକ ଜଣେ ବିଦ୍ୱାନ ତଥା ଧନବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ପତ୍ନୀ ଧୁନ୍ଧୁଲୀଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ଧନ, ସମ୍ମାନ ଏବଂ ସୁଖ-ସୁବିଧାର କୌଣସି ଅଭାବ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ନଥିବା କାରଣରୁ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ ରହୁଥିଲେ।
ଦିନେ ନିରାଶ ହୋଇ ଆତ୍ମଦେବ ବନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଭେଟ ଜଣେ ସିଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ସହ ହେଲା। ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ନିଜ ତପୋବଳରେ ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟକୁ ଦେଖି କହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ କ୍ରମେ ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଫଳ ଦେଇ କହିଲେ ଯେ ଏହାକୁ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଖୁଆଇ ଦେବେ।
ଧୁନ୍ଧୁଲୀ ସେହି ଫଳକୁ ଖାଇବାକୁ ସାହସ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ସେହି ଦିବ୍ୟ ଫଳକୁ ନିଜ ଗାଈକୁ ଖୁଆଇ ଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ଗର୍ଭବତୀ ଭଉଣୀର ଜନ୍ମିତ ବାଳକକୁ ନିଜର ପୁତ୍ର କହି ଘରକୁ ଘେନି ଆସିଲେ। ସେହି ବାଳକର ନାମ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ରଖାଗଲା।
କିଛି ସମୟ ପରେ ସେହି ଦିବ୍ୟ ଫଳର ପ୍ରଭାବରୁ ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ବାଳକକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା। ତାର କାନ ଗାଈ ପରି ଥିଲା, ତେଣୁ ତାର ନାମ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ରଖାଗଲା।
ସମୟ ବିତିବା ସହ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିପରୀତ ହୋଇଗଲା।
ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପିଲାଦିନରୁ ହିଁ ଶାନ୍ତ, ବିନମ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ପରମ ଭକ୍ତ ଥିଲେ।
ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠୁର, ଲୋଭୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ପାପ କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ରହିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଦେଲା। ଦୁଃଖୀ ହୋଇ ଆତ୍ମଦେବ ବନକୁ ଯାଇ ଭଗବାନଙ୍କ ଭଜନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଶେଷରେ ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଦିନେ ସେହି ବେଶ୍ୟାମାନେ ତାର ଧନ ଲୋଭରେ ତାକୁ ଏକ ଖମ୍ବରେ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ ଏବଂ ତାର ପାଟିରେ ଜଳନ୍ତା ଅଙ୍ଗାର ପୂରାଇ ତାକୁ ହତ୍ୟା କଲେ।
ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପମୟ ଜୀବନ ଏବଂ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ କାରଣରୁ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀକୁ ପ୍ରେତ ଯୋନି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ସେ ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ସହି ଏଣେତେଣେ ବୁଲିବାକୁ ଲାଗିଲା।
କିଛି ସମୟ ପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଜୀ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରୁ ଫେରିଲେ। ରାତିରେ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ପ୍ରେତ ରୂପରେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ନିଜ ଭାଇକୁ କହିଲା—
"ହେ ଭାଇ! ମୁଁ ମୋର ପାପ କାରଣରୁ ପ୍ରେତ ଯୋନିରେ ଅସହନୀୟ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଛି। ଦୟାକରି ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।"
ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଜୀ ତାର ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ ଖୋଜିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ସପ୍ତାହ ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞର ଆୟୋଜନ କଲେ।
କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଦୂରଦୂରାନ୍ତରୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଆସିଲେ। ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ପ୍ରେତ ହୋଇଥିବାରୁ ସଭାରେ ବସି ପାରିବ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ସାତ ଗଣ୍ଠି ଥିବା ଏକ ବାଉଁଶ ଭିତରେ ବାୟୁ ରୂପରେ ବସି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଜୀ ପ୍ରତିଦିନ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଦିବ୍ୟ ଅମୃତ ଶୁଣାଇଲେ।
ପ୍ରଥମ ଦିନ ପ୍ରଥମ ଗଣ୍ଠି ଫାଟିଗଲା।
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଣ୍ଠି।
ଏହିପରି ପ୍ରତିଦିନ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ଗଣ୍ଠି ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ସପ୍ତମ ଦିନ କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ମାତ୍ରେ ବାଉଁଶର ସାତୋଟି ଯାକ ଗଣ୍ଠି ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଶବ୍ଦ ସହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଯେମିତି ସପ୍ତମ ଗଣ୍ଠି ଭାଙ୍ଗିଲା, ସେହିକ୍ଷଣି ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ପ୍ରେତ ଯୋନିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ସେ ପୀତାମ୍ବର ଧାରଣ କରିଥିଲା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଥିଲା, ବେକରେ ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ଥିଲା ଏବଂ ତାର ତେଜ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କ ସମାନ ଦିବ୍ୟ ଥିଲା।
ସେ ବ୍ୟାସପୀଠରେ ବସିଥିବା ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଜୀଙ୍କ ଚରଣରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲା
«"ହେ ପ୍ରଭୁ! ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଏବଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥାର ପ୍ରଭାବରୁ ଆଜି ମୋତେ ପ୍ରେତ ଯୋନିରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଛି। ଆପଣଙ୍କର ଏହି ଉପକାର ମୁଁ କେବେ ଶୁଝି ପାରିବି ନାହିଁ।"»
ସେହି ସମୟରେ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଆସିଲା ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ପାର୍ଷଦମାନେ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀକୁ ନେଇ ପରମଧାମ ଚାଲିଗଲେ।
କଥାରୁ ମିଳୁଥିବା ଶିକ୍ଷା
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥା କେବଳ ଜ୍ଞାନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆତ୍ମାର କଲ୍ୟାଣ କରିବା ବାଲା ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅମୃତ ଅଟେ।
ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ, କଥା ଏବଂ ସତ୍ସଙ୍ଗ ବଡ଼ରୁ ବଡ଼ ପାପକୁ ମଧ୍ୟ ନାଶ କରିପାରେ।
ମଣିଷକୁ ଜୀବନରେ ସଦାଚାର, ଭକ୍ତି ଏବଂ ସତ୍ସଙ୍ଗର ଆଶ୍ରୟ ନେବା ଉଚିତ୍।
ପାପର ପରିଣାମ ଶେଷରେ ଦୁଃଖ ହିଁ ହୋଇଥାଏ, ଯେତେବେଳେ କି ଭକ୍ତିର ପରିଣାମ ମୋକ୍ଷ ଅଟେ।
ସଚ୍ଚା ସନ୍ଥ ଏବଂ ଗୁରୁ କେବଳ ଜୀବିତ ଲୋକଙ୍କର ନୁହେଁ, ବରଂ ଭଟକୁଥିବା ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ କଲ୍ୟାଣ କରିପାରନ୍ତି।
ତେଣୁ କୁହାଯାଇଛି
"ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥାର ଶ୍ରବଣ ହୋଇଥାଏ, ସେଠାରେ ଭଗବାନ ସ୍ୱୟଂ ବିରାଜମାନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି କଥାର ପ୍ରଭାବ ଜୀବକୁ ଜନ୍ମ-ମରଣ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିବାର ଶକ୍ତି ରଖିଥାଏ।"
