10/08/2025
១០០ឡាចមុនម៉ោង១០ អេតមីនថែមជូន២ភាគទៀតណា៎ 😘✨
រីករាយក្នុងការអាន!
_______________
ភាគ:៥ | ភាគ:៦ (មានឈុតឆាកមិនសមរម្យ)
«អត់ទេ! កុំណាលោក!»
ឆ្វោក! អាវក្រៅរបស់នាងត្រូវហែកជាបំណែកៗ មុខគេបង្ហាញភាពស្រេកឃ្លានបំផុត ដៃរហ័សលូកក្ដោបដើមទ្រូងរបស់មាលាធ្វើអោយនាងលើកដៃទះកំផ្លៀងរបស់គេអូតូធ្វើអោយគេគាំងស្ញេញមុននឹងសើចខ្លាំង។
«មាលានាងថ្លើមធំណាស់!» ម៉ាទិអូប្រើដៃម្ខាងរបស់គេចាប់ក្របួចសក់របស់នាងឡើងមកនុងក្ដោបវាខ្លាំងដើម្បីអោយនាងដឹងពីការឈឺព្រោះតែគេជាមនុស្សចូលចិត្តប្រើហិង្សាហើយមិនចូលចិត្តអោយអ្នកណាមកទះតប់ខ្លួនបានតាមចិត្ត។ ដៃរបស់មាលារាវរកអ្វីមកវាយគេតែគេចាប់ដៃជាប់។
«ល-លោកមិនបានពិការ! ហ៊ឹក!» នាងមើលទៅគេ នាងស្មានតែគេពិការភ្នែកទេតើស៍ទាំងដែលគេប្រាប់ថានាងពិការប៉ុន្តែតាមពិតទៅគេគ្មានពិកសរអ្វីបន្តិច សកម្មភាពនាងទាំងអំបាលម៉ាណញេដឹងទាំងអស់។
«ហើយយ៉ាងម៉េច?»
«អុប៎!» មាលាត្រូវបានគេថើបមាត់ខ្លាំងៗព្រមទាំងខាំធ្វើអោយមាត់របស់នាងបែកឈាម គេវិញលិតយ៉ាងឈ្ងុយឆ្ងាញ់ដូចមនុស្សរោគចិត្ត។ គេបម្រុងធ្វើបាបនាងបន្តមុននឹងទូរស័ព្ទរបស់នាងរោទិ៍ឡើងទើបនាងលើកដៃសំពះគេសុំលើកទូរស័ព្ទទលបម៉ាទិអូចិត្តល្អអនុញ្ញាតិ។
(អាឡូអ្នកនាងជាអ្នកនាងមាលាហ្គ្រេយ៍ត្រូវជាបងស្រីម៉ៃយ៍មែនទេ?) អ្នកម្ខាងនោះសួរឡើងមកហើយមាលាដឹងថានេះជាគ្រូនៅសាលារបស់ម៉ៃយ៍។
«ចា៎-ចា៎សអ្នកគ្រូ! ម៉ៃយ៍មានបញ្ហាអ្វីមែនទេ?» មាលាព្យាយាមទប់សម្លេងអណ្ដឺតអណ្ដក់ស្របពេលដែលនាងនិយាយទូរស័ព្ទហើយម៉ាទិអូនៅតែក្ដោបសក់របស់នាងពេញដៃថែមទាំងអោនមកថើបលិតកញ្ចឹងកនាងឥតប្រណីដៃ។
(ចា៎សមានគឺម៉ៃយ៍មានរឿងវាយតប់គ្នានៅសាលាសុំអញ្ញើញអ្នកនាងមាលាមកកាន់ការិយាល័យជាបន្ទាន់ផងចា៎ស!) គ្រាន់តែឮមាលាភ័យព្រោះប្អូននាងស្លូតណាស់ម៉េចបានជាវាយតប់គ្នានៅសាលា។
«ចា៎-ចា៎សអ្នកគ្រូខ្ញុំនឹងទៅភ្លាម!» មាលានិយាយបញ្ចប់មុននឹងចុចបិទទូរស័ព្ទទប់ម៉ាទិអូលើកដៃអង្វរគេសុំទៅមើលប្អូនប្រុស។
«ខ្ញុំសុំទៅមើលប្អូនប្រុសខ្ញុំសិនណា៎លោក! ខ្ញុំសន្យានឹងត្រឡប់មកវិញ! សុំអង្វរណា៎លោក!» នាងសំពះសុំក្ដីមេត្តា។
«យើងត្រូវស្ដាប់នាងដែរឬមាលា?» ម៉ាទិអូសួរជាមួយសម្លេងខ្សឹបក្បែរគុម្ភត្រចៀករបស់នាងមុននឹងខាំកញ្ចឹងករបស់នាងឡើងចេញឈាមនិងមានស្នាមហើយក៏ថយខ្កួនចេញពីនាងបន្តឹងក្រវ៉ាត់ករបស់គេអោយមានរបៀបវិញ។
«ល្អ! នាងត្រូវត្រឡប់មកវិញនៅពេលល្ងាចនេះ! មករស់នៅទីនេះហើយរឿងសាលាប្អូនរបស់នាងយើងនឹងចាត់ការអោយគេរៀននៅសាលាដែលល្អតាមដែលបានសន្យា!» ម៉ាទិអូប្រាប់យកដៃផ្ងើយចង្កានាងឡើងមក មាលាអោបខ្លួនព្រោះតែអាវរហែកអស់ទៅហើយ។ ម៉ាទិអូចុចប៉ូតុងហៅអ្នកបម្រើមកនិងយកខោអាវមួយសម្រាប់អោយមាលាផ្លាស់ប្ដូរ។
«ត្រូវចាំណាមាលា! យើងមិនចូលចិត្តមនុស្សមិនស្ដាប់បង្គាប់ទេ!» គេផ្ដាំមួយម៉ាត់ចុងក្រោយមុនពេលដែលមាលាចាកចេញទៅទាំងខ្លួននៅតែភ័យខ្មាសព្រមទាំងស្អប់ស្ដាយក្រោយនឹងខ្លួនឯងដែលឈានជើងចូលវិមានរបស់គេព្រមទាំងត្រូវក្លាយជារបស់លេងគេដោយមិនអាចប្រកែកបាន។
បន្ទាប់ពីនោះ មាលាក៏បានមកដល់សាលារបស់ម៉ៃយ៍ដោះស្រាយបញ្ហាដែលម៉ៃយ៍វាយតប់មិត្តរួមថ្នាក់ព្រោះតែគេត្រូវអ្នកដទៃធ្វើបាបនិងចម្អក។ មាលាបានត្រឹមអាណិតប្អូនព្រមទាំងអោនក្បាលសុំទោសអ្នកគ្រូជាច្រើនដងព្រឡតែម៉ៃយ៍បានធ្វើអោយមានរឿង។ នៅពេលចេញពីរៀនវិញ មាលានាំម៉ៃយ៍មកបន្ទប់ដែលនាងបានជួលនោះរៀបចំឥវ៉ាន់ទាំងអស់ប៉ុន្តែនាងមិនបានទៅវិមានរបស់ម៉ាទិអូដូចការសន្យាទេប៉ុន្តែនាងសំដៅទៅចំណតរថភ្លើងព្រោះតែនាងមិនអាចនាំខ្លួនឯងអិយទៅធ្វើជារបស់លេងរបស់អ្នកណានុងកន្ធែកជើងដើម្បីបានលុយនោះទេ វាជារឿងគួរអោយស្អប់ខ្ពើមបំផុត គ្រាន់តែនាងនឹកដល់ទង្វើរបស់គេមុននោះធ្វើអោយនាងស្អប់ខ្លួនឯងមិនគួរណាឈានជើងទៅវិមានរបស់គេសោះ។
«បងមាលាពួកយើងទៅណា? ម៉ៃយ៍ឃ្លានណាស់!» ម៉ៃយ៍សួរទើបនាងអង្អែលក្បាលគេតិចៗ។
«ពួកយើងទៅរស់នៅផ្ទះថ្មីនោះអី! នេះម៉ៃយ៍ញ៉ាំនំប៉័ងនេះសិនទៅចាំដល់ទីតាំងពេលណាបងនឹងទិញរបស់ញ៉ាំឆ្ងាញ់ៗអោយម៉ៃយ៍ញ៉ាំ!» មាលាលួងលោមទើមម៉ៃយ៍ងក់ក្បាលញ៉ាំនំប៉័ងនោះទៅ ហើយបន្តិចក្រោយមកនាងក៏ឡើងរថភ្លើងជាមួយនឹងម៉ៃយ៍ចាកចេញពីទីក្រុងរ៉ូមឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងធូសខេនីដើម្បីគេចពីទីនេះ។
រហូតដល់ល្ងាចឡើង នៅវិមានរបស់ម៉ាទិអូមិនឃើញមានស្រមោលរបស់មាលាមកធ្វើអោយម៉ាទិអូសើចព្រោះមិនចម្កែកចិត្តនោះទេទលបគេបញ្ជាកូនចៅរបស់គេអោយទៅតាមចាប់នាងត្រឡប់មកវិញ។
«ចាប់នាងយកមកវិញមក! យើងត្រូវការទាំងរស់! មិនត្រូវមានស្លាកស្នាមលើខ្លួននាងត្រង់ណាទាំងអស់បើមិនចង់អោយម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកឯងបែកក្បាល!» គេបញ្ជាជាមួយនឹងសម្លេងកំណាចហើយកូនចៅពេក៏ទៅតាមបញ្ជាទៅ។
«នាងគិតថារត់រួចហ្អេស? លើលោកនេះទោះនាងជីកដីកប់ខ្លួនឯងក៏យើងនៅតែរកនាងឃើញដែរ!» ម៉ាទិអូ។
ទីបំផុតមាលាបានមកដល់ទីក្រុងធូសខេនី នាងគិតថានាងបានរួចខ្លួនហើយទលបនាងដឹកដៃរបស់ម៉ៃយ៍ដើរចេញពីចំណតរថភ្លើងខណៈដែលភ្នែករបស់នាងប្រទះនឹងមនុស្សឈុតខ្មៅដូចជាអ្នកដែលនាងឃើញនៅវិមានរបស់ម៉ាទិអូកំពុងនៅទីនោះដែរហើយហាក់កំពុងតែរកអ្នកណាម្នាក់ដែលពួកគេលើករូបថតបង្ហាញ។ ខ្លួនរបស់មាលាត្រជាក់ស្រេបនៅពេលឃើញរូបនោះជារូបរបស់នាងទើបនាងមិនចាំយូរអូសដៃម៉ៃយ៍រត់យ៉ាងលឿនបុកគេបុកឯងដែលនេះធ្វើអោយទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ពួកឈុតខ្មៅនិងឃើញច្បាស់ថាជានាងទើបពួកគេដេញតាម។
«បងមាលាពួកយើងរត់គេចពីអ្នកណា?» ម៉ៃយ៍សួរទាំងមិនដឹងរឿងអ្វីជើងរបស់គេចេះតែរត់តាមដែរ។
«មនុស្សអាក្រក់!» នាងប្រាប់ហើយព្យាយាមរត់ប៉ុន្តែដោយសារតែនាងស្ពាយកាបូបធ្ងន់ផងព្រមទាំងដឹកដៃម៉ៃយ៍ផងធ្វើអោយនាងចាញ់ប្រៀបកូនចៅរបស់ម៉ាទិអូហើយក៏ត្រូវពួកគេចាប់បាន។
«លែង! លែងខ្ញុំ! អ្ហឹក! កុំធ្វើអីប្អូនខ្ញុំ..» មាលាព្យាយាមរើបម្រះចេញពីការចាប់របស់កូនចៅម៉ាទិអូតែនាងកម្លាំងតូចមិនអាចឈ្នះបានទលបត្រូវគេយកកន្សែងថ្នាំមកខ្ទប់មាត់ហើយអ្វីដែលនាងឃើញចុងក្រោយនោះគឺប្អូនប្រុសនាងក៏ត្រូវបានគេខ្ទប់មុខនឹងនាំសន្ដំដែរ។ ទម្រាំតែនាងដឹងខ្លួនឡើងនោះ នាងនៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតភ្លើងព្រាលៗព្រមទាំងមានម៉ាទិអូអង្គុយកាន់កែវស្រាក្រហមក្រេបមើលមកនាងជាមួយនឹងកែវភ្នែកដូចជាអ្នកប្រមាញ់ទៅហើយធ្វើអោយនាងញ័រខ្លួនដូចជាស្លឹកឈើ។
«ប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំនៅឯណា? ហ៊ឹកៗ..» នាងសួរជាមួយនឹងភាពភ័យខ្លាច។
«មិនបាច់បារម្ភពីប្អូននាងទេ! បារម្ភពីខ្លួនឯងសិនទៅថានឹងដោះស្រាយបែបណាជាមួយនឹងយើង! មិនចាំពាក្យយើងទេមែនទេដែលយើងប្រាប់ថាយើងមិនចូលចិត្តមនុស្សដែលមិនស្ដាប់បង្គាប់?» គេសួរដាក់កែវស្រារបស់គេចុះ។ គេពេលនេះដូចជាពេជ្រឃាតរងចាំកាត់ទោសនាងដូច្នេះដែរ។
«ហ៊ឹកៗ..ខ្ញុំ-ខ្ញុំសុំទោស!»
«សុំទោសហ្អេស? ហ៊ឹសៗយើងមិនចូលចិត្តពាក្យសុំទោសទេមាលា!» គេថាព្រមទាំងសើច។
«ហ៊ឹកៗ! ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើការនោះទេលោក!»
«នាងគ្មានសិទ្ធទេមាលា! នាងជាអ្នកដើរចូលមករកវាដោយខ្លួនឯង!» ម៉ាទិអូដើរមករកនិងអោនមកជិតនាងចាប់ចង្កានាងអោយមើលមុខរបស់គេ។
«ហេតុអ្វីជាខ្ញុំ? ហ៊ឹកៗ..សុំអង្វរលោក! ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើវាទេ..»
«នរណាអោយនាងបង្ហាញខ្លួនអោយយើងឃើញចាប់អារម្មណ៍ធ្វើអី?» ម៉ាទិអូថាមុននឹងងើបឈរបង្ហាញផ្ទៃមុខកំណាចផ្ដាច់ការរបស់គេឡើងមក។
«ស្រាតខោអាវហើយឡើងលើគ្រែ!»
«ចា៎..ចាស??» មាលាសុំគេនិយាយម្ដងទៀតព្រោះតែវារន្ធត់ពេក។
«នាងឮយើងប្រាប់ហើយ!» គេមិនថាម្ដងទៀតឡើងនិងប្រើខ្សែភ្នែកអោយនាងធ្វើតាមបញ្ជាបើមិនចង់អោយមានរឿងអ្វីផ្សេងកើតឡើងអាក្រក់ជាងនេះទើបមាលាបានត្រឹមងើបឈរឡើងអណ្ដឺតអណ្ដក់ដៃញ័រដោះខោអាវរបស់ខ្លួនឯងម្ដងមួយៗរហូតដល់អស់ នាងងាកទៅទើបតែចាប់អារម្មណ៍គ្រែឃីងសាយក្រោយខ្នងនោះទេ មាលាដើរយឺតៗទៅរកគ្រែជាមួយនឹងភាពអៀនខ្មាសបំផុតរីឯម៉ាទិអូវិញមើលទៅដោយក្ដីពេញចិត្តព្រោះតែនាងធ្វើតាមបញ្ជា។ ម៉ាទិអូដោះក្រវ៉ាត់របស់គេដើរសំដីទៅរកនាង មាលាភ័យណាស់រំកិលខ្លួនរហូតតែគេចាប់ជាប់ទាញមកជិតប្រើប្រាស់ក្រវ៉ាត់កចងជាប់នឹងករបស់មាលាហាក់ដូចជាប្រឡៅកនិងទាញនាងមករកខ្លួន។ កែវភ្នែកមាលាពោពេញដោយទឹកភ្នែក មិនអស់ចិត្តម៉ាទិអូបើកប្រអប់ទូទាញខ្នោះដៃមកចាក់ជាប់ដៃនាងទៅនឹងក្បាលគ្រែទៀតធ្វើអោយមាលាពេលនេះលែងទៅណារួចតែម្ដង។
«នាងគិតថារត់រួចពីយើងមែនទេ? មាលាហា៎នាងយកខួរនាងខាងណាមកគិតទៅ? រាប់តាំងពីនាងចុះកិច្ចសន្យានោះមកជីវិតនាងនៅក្នុងដៃរបស់យើង មានតែផ្លូវងាប់ទេដែលនាងអាចរត់រួចហើយព្យាយាមស្ដាប់បង្គាប់យើងអោយច្រើនៗព្រោះថាយើងស្អប់មនុស្សក្បាលរឹង ជីវិតនាងពេលនេះដូចជាឈើចាក់ធ្មេញអ៊ីចឹង! បើនាងធ្វើអោយយើងធុញទ្រាន់នាងពេលណា នាងគ្មានផ្លូវអីក្រៅពីដេកក្នុងមឈូសនោះទេ!» ម៉ាទិអូប្រាប់យកដៃគេទះថ្ពាល់នាងតិចៗព្រមទាំងច្របាច់ថ្ពាល់នាងត្រង់កន្លែងដែលជាំនៅឈឺកាលពីបងប្រុសរបស់នាងវាយធ្វើអោយមាលាស្រក់ទឹកភ្នែកឥតដាច់។
«ខ្ញុំសុំអង្វរលោក..ហ៊ឹកៗ! ខ្ញុំ-ខ្ញុំបានជួយលោកកាលពីថ្ងៃនោះ..ហ៊ឹកៗ..យល់ដល់ខ្ញុំ-» នាងព្យាយាមសុំគុណស្រ័យ ម៉ាទិអូជ្រោងសក់សើចឡើង។
«នាងគិតថាយើងខ្វល់? រឿងគុណស្រ័យស្អីនោះវាគ្មាននៅក្នុងវចនានុក្រមរបស់យើងនោះទេ!» រាងមាំប្រើបាតដៃក្រាស់អូសមកកាន់ដើមទ្រូងរបស់មាលា មុននឹងច្របាច់វាខ្លាំងៗធ្វើអោយមានស្នាមជាំបាតដៃ មាលាយំព្រោះតែឈឺរីឯម៉ាទិអូកាន់តែបានដៃហើយប្រើរយៈពេលមួយប្រព្រិចភ្នែកមកជ្រៀតនៅចន្លោះភ្លៅរបស់របស់រាងតូច ព្រមទាំងដោះឡេវអាវរបស់ខ្លួនជាមួយនឹងកាយវិការយឺតៗនិងបោះវាទៅម្ខាង ប្រឡេះឡេវខោរបស់គេដោះលែងកូនប្រុសរបស់គេដែលឡើងប៉ោងប៉ះឆ្កឺតចេញមកក្រៅធ្វើអោយមាលាគ្រវីក្បាលយំសសឹកលើកជើងចង់ទាត់ធាក់គេព្រោះតែមិនអាចទេដែលគេប្រុងនាំកូនប្រុសខ្នាតធំរបស់គេបែបនោះចូលក្នុងខ្លួនរបស់នាងតែគេក៏ចាប់ជាប់ប្រែជាលើកជើងស្រឡូនសខ្ចីម្ខាងរបស់នាងឡើងលើស្មារបស់គេព្រមទាំងខាំវាជាមួយនឹងទឹកមុខស្រេកឃ្លាននិងស៊ិចស៊ីបំផុត។
«លោកឈប់ទៅ! ហ៊ឹកៗខ្ញុំសុំអង្វរ! អត់ទេ!» មាលាគ្រវីក្បាលនៅគេប្រើប្រាស់កូនប្រុសរបស់គេមកត្រដុសនឹងស្រទាប់ផ្ការបស់នាងធ្វើអោយនាងព្យាយាមគេចត្រគៀកពេញទំហឹង។
«សុំអង្វរយើងតាមចិត្ត! ប៉ុន្តែយើងនឹងធ្វើអោយនាងចងចាំថានាងជារបស់អ្នកណាពីពេលនេះទៅ!»
_______________
កូនប្រុសដំបូងដែលអេតមីនសរសេរអោយអាឃក់អាឃីជាងគេ 🤣
១០០ឡាចលឿនៗយើងបាន២ភាគថ្មី 😘✨
ជុប៎ៗពីស្បៃរឿង!
