24/06/2022
Над шиг сэтгэлийн шаналал дүүрэн үе лүүгээ буцахыг хүсдэг хүн бий болов уу.
Тэгэхэд би хэн нэгнийг чин сэтгэлээсээ хайрлаж, өөрөөсөө хана босголгүй дурлаж чаддаг байлаа. Чин сэтгэлээсээ хайрласан минь л буруудсан ч, буруудахдаа сэтгэл санаа уруудсан ч, тэгэхэд хайрлаж чаддаг байжээ.
Шөнөжин унтахгүй үүр цайлгаж, саарал өнгийн тэнгэрийн дор тамхилан, дахин тамхи татахгүй гэж өөртөө амлаад асаагуураа хаячихаад, харин ахин шаналахдаа хогийн саваа ухаж хайртай асаагуураа хайдаг сан.
Тэгэхдээ тэгэхэд би ярьж чаддаг байжээ. Зүрх сэтгэлийг минь өвтгөөд байна гэж, ахин битгий өвтгөөч гэж хэлж чаддаг байж. Хэдий бүтэлтэй болоогүй ч одоогийх шигээ бүгдэггүй байж.
Шаналал намайг олон зүйлтэй учруулсан. Олон зүйлд дурлуулсан. Шаналан байж бичсэн шүлэгнүүд минь хамгийн сайхан. Шаналан байж харсан бүрхэг тэнгэр, бүүдгэр өдөр, гол дагуу алхахад хөл доороос нэвтлэх өвсний чийг, салхи, ганцаардалд ганцаараа унаагүй өдөр хоногууд, үхэл амьдралын тухай үргэлж бодох, үхье гэж шийдэхдээ зориг хүрэлгүй арьсаа нэвштэл уйлж тайтгарсан өдрүүд, унтахын түүс болж сарыг ажиглах, чихээ даран надад сонстох хий чимээнүүдээс өөрийгөө хамгаалах, муу дурсамжуудаа шөнө бүр ээлжлэн зүүдлэсээр эцэст нь кофенд донтох. Шаналал надад амьдралын өөр олон нүүрийг үзүүлсэн. Илүү ухаан суулгасан. Илүү дотогшоо ч болгосон.
Одоо надад шаналал үгүй ч, өөр бас юу ч үгүй.
Гархилсан нүдтэй өдөр хоногуудад минь бүтэн нойр бий ч нүд ядран хөхөрсөөр.
Гадаа гарахад тэнгэр бүрхэг янзандаа ч, тамхи, бас өөрийгөө уудлах хүч үгүй.
Ганцаараа байх, ганцаараа бус байх ч хүсэл үгүй.
Орондоо шигдээд орхигдсон мэдрэмжүүдээ санаж, одоо харин шаналалаа үгүйлнэ.
Тэгэхэд надад шаналал байсан, тэгээд одоо тэр ч, тэрнээс бусад нь ч үгүй.
Би хоосон.
