05/02/2026
Afgelopen donderdag hadden we een bijzonder fijne middag tijdens een huisbezoek bij Peter Folkers en zijn vrouw Anneke.
Meer informatie en foto's van Peter zie je op (De Verzamelkast) https://www.facebook.com/profile.php?id=100082807167236
Het is bijna wonderlijk hoe zoiets tot stand komt: van een toevallig voorbijkomende video van RTV Noord op YouTube naar een ontmoeting die voor ons veel betekenisvoller bleek dan we vooraf konden vermoeden. De video ging eigenlijk over oude tegels, niet over glas. Maar halverwege zei Peter ineens: “Kijk, ik heb ook glaswerk.” En precies daar begon onze interesse te groeien.
Ik herkende meteen een aantal glazen vazen van de Duitse glasblazer Günter Hitze. Voor wie de link nog niet gelegd heeft: onze schuur was vroeger de glasblazerij — of beter gezegd, het kleine glasfabriekje — van Gerardus Nanninga. Niet de laatste glasfabriek van Drenthe, maar wél de laatste van Nieuw-Buinen. Dat maakt elke vondst, elk verhaal en elk stukje glas dat we tegenkomen extra bijzonder.
Na het zien van de video heb ik direct contact gezocht met Peter, en de volgende dag zaten we al bij hem aan tafel. Tijdens ons online gesprek had hij al wat interessante feiten genoemd die voor mij volledig nieuw waren. Maar tijdens het koffie drinken kwamen er nog veel meer verhalen boven water — verhalen die je alleen hoort van iemand die het van dichtbij heeft meegemaakt.
Want wat blijkt: Peter heeft vroeger zelf bijverdiend door in de fabriek te werken. Hij heeft de geschiedenis niet alleen gehoord, maar daadwerkelijk gezien, gevoeld en vastgehouden. Hij vertelde wat er allemaal gemaakt werd: handgeblazen glaskunst van Günter Hitze, maar ook kleine productieartikelen zoals glazen bakjes voor koffiemolens en flesjes voor vogeldrinkers.
Deze voorwerpen werden óf met de hand geblazen, óf gevormd in zware ijzeren mallen. Peter had die mallen nog steeds, en we hebben ze van heel dichtbij mogen bekijken. Soms vallen puzzelstukjes van het verleden zo mooi in elkaar dat het bijna een eigen verhaal vormt.
Zo heb ik thuis nog een oude koffiemolen van Douwe Egberts, ooit van mijn oma — Oma Koster Trip. En het glazen opvangbakje dat onder die molen hangt? Dat blijkt hier, in deze fabriek, gemaakt te zijn. Hoe bijzonder wil je het hebben.
Peter liet ons ook een originele plattegrond zien uit 1959, gebruikt voor de aanvraag van de glasoven. Voor zover ik begrijp was dit de eerste oven; later kwam er een grotere voor in de plaats. Het idee dat die tekening ooit een technisch document was, en nu een stukje erfgoed, maakt het extra waardevol.
Wat onze schuur zo mooi maakt, is dat er door de jaren heen weinig aan gesloopt of drastisch veranderd is. De opbouw, de vorm, de uitstraling — het is allemaal nog vrijwel zoals het ooit bedoeld was. Natuurlijk moet er gevoegd worden, stenen vervangen, een nieuwe vloer gelegd en wat scheuren hersteld. Maar de charme die je op de oude tekening voelt, is er nog steeds. Alleen de originele deuren zijn verdwenen.
We hebben de tekening inmiddels gedigitaliseerd. Het plan is om hem op doek of canvas te laten drukken, zodat hij een mooie plek krijgt. Daarnaast is hij ook handig om bij de hand te hebben tijdens het restaureren.
Een kopie van zo’n tekening is al een prachtig cadeau, maar de echte verrassing kwam nog: we kregen van Peter een aantal glaswerken die hier in de fabriek zijn gemaakt. Een handgevormde glazen vaas, twee rozenvaasjes die sierlijk om elkaar heen draaien, een vogeldrinkfles — stuk voor stuk kleine kunstwerken. En daarnaast een glazen beeldje van een glasblazer. Dat is niet in Nieuw-Buinen gemaakt, maar het is wél hét symbool waar Nieuw-Buinen om bekendstaat. Het past daardoor perfect bij onze woning en bij het verhaal dat we hier stukje bij beetje opnieuw tot leven brengen.
Op de bijgevoegde foto’s zie je verschillende vogeldrinkbakjes, het gekregen glaswerk en de bouwtekening uit 1959 — kleine herinneringen aan een groot verleden.
