25/09/2026
UITGESPEELD 2.0
De afgelopen dagen waren heftig. Heel erg heftig. En ik heb jullie, de inwoners en onze achterban, beloofd eerlijk en open te zijn over de gang van zaken.
Ik neem jullie mee naar afgelopen maandag. Zoals ik zaterdag al zei, ligt de optie VVD, CU, CDA, SGP, D66 en PRO op tafel. Een zeer zure optie over het ‘midden’. Geloof me: ik noem dit echt heel links én onverantwoord, vanwege de grote verschillen en het gebrek aan onderling vertrouwen. De afgelopen maanden zijn er bij veel partijen messen in de rug gestoken, terwijl wij als grootste partij voor hen zijn gaan staan.
Afgelopen maandag nam fractievoorzitter Ruud (OP) contact met mij op om wellicht de optie PVV, VVD, OP en 50PLUS te verkennen. Na lang nadenken ben ik dinsdag het gesprek aangegaan met OP en 50PLUS. In dat gesprek kwam het zakencollege ter sprake: een college van wethouders met ervaring op hun portefeuille, die vaak van buiten de gemeente komen. We bespraken wat dit voor Papendrecht zou betekenen. Financieel staan we er slecht voor en van bestuurskracht is op dit moment nauwelijks sprake. We lopen als mooie gemeente het risico een fusiegemeente te worden: samengevoegd te worden met een andere gemeente, omdat we er een zooi van hebben gemaakt.
Dit raakt mij. Niet als raadslid, maar als persoon. Hoe kan het dat we er zo’n zooi van hebben gemaakt dat we als gemeente op de nominatie staan om feitelijk opgeheven te worden? Dat zette mij aan het denken. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is groot, ondanks dat ik hier pas vier jaar woon.
Dinsdagnacht lag ik wakker van het zakencollege en de eventuele gevolgen ervan. In de ‘middenvariant’ heb ik geen vertrouwen. Dus stelde ik mezelf de vraag: wat kan ik als fractievoorzitter, maar ook als mens, betekenen om te voorkomen dat dit verder uit de hand loopt?
Na lang nadenken en praten (echt, mijn nacht was lang en ik heb alles besproken met mijn naasten) dacht ik: ik pak de verantwoordelijkheid voor de inwoners. Als grootste partij kan ik het niet over mijn hart verkrijgen dat Papendrecht een fusiegemeente wordt of dat we een links bestuur krijgen waar werkelijk niemand op heeft gestemd. Ik ga het gesprek aan met de ChristenUnie. Zij waren degenen die zeiden dat ons ‘0-beleid’ uit het coalitieakkoord dat er lag, een obstakel was voor de vorming van een college. Ik wilde met de ChristenUnie om tafel over dit akkoord. Mijn hart voor deze gemeente is te groot om het op een zakencollege te laten aankomen of om over links te gaan met beleid waar niet voor is gestemd. En dan zwijg ik nog over de smerige spelletjes die zijn gespeeld om ons tegen te houden en waarvoor anderen nu worden beloond. Anita (CU) appte dat ze me de volgende dag graag wilde spreken.
Gisterochtend, 24 september, spraken we om 11.00 uur af bij de HEMA. We bestelden allebei een kop koffie en kletsten over koetjes en kalfjes. ‘Maar Nikita, hiervoor zitten we hier niet’, zei ze. ‘Klopt! Het moet best een schok zijn geweest toen ik je gisteren belde’, antwoordde ik.
Al snel kwam ter sprake dat het christelijke blok, bestaande uit CDA, CU en SGP, als één blok optreedt en absoluut niet uit elkaar wil. Alle respect trouwens voor mensen die voor elkaar opkomen en samenwerken. In dit geval lag het volgens Anita bij het CDA. Na een lange lijst waarop alle voors en tegens al waren afgewogen, bleef volgens haar deze reden over: ‘Het is de PVV. Als ze lokaal waren geweest en een andere naam hadden, was het anders.’ Aldus het CDA, zo vertelde zij mij. Wauw. Ja, ik ben en adem PVV en sta achter alles wat ik doe en zeg. Maar het klinkt nu net alsof ik een monster ben omdat ik een naam draag die jij niet leuk vindt.
Hoe dan ook: als je een blok vormt (wat ik daar ook van vind, want uiteindelijk ben je allemaal een onafhankelijke partij) heb ik daar respect voor en hoop ik dat je het goede doet.
Gistermiddag, van 16.00 tot 18.00 uur, zaten de partijen van de middenvariant bij elkaar. Zoals ik deze week al zei, moest worden bekeken of er onderling genoeg vertrouwen was om überhaupt formatiegesprekken te kunnen starten. Dat bleek niet het geval. De SGP (en echt, alle lof voor hen als het om principes gaat) trok zich terug omdat de partijen er onderling niet uitkwamen over de zondagsopenstelling.
Maar waar was het christelijke blok? CU en CDA bleven zitten in deze variant en lieten de SGP de zaal verlaten. Je verwacht het niet, maar PAB stond op dat moment al klaar op de gang om de SGP te vervangen. En dat gebeurde dus ook. Het christelijke blok is blijkbaar alleen wat waard als het om de PVV gaat. Zolang wij niet meedoen, kunnen ze elkaar in een paar uur laten vallen.
Ik ben kapot. Niet als politicus, want ik vind mijn club fantastisch als het gaat om er voor elkaar zijn in tijden van nood. Maar ik ben kapot als mens. Je denkt mensen te kunnen vertrouwen, om vervolgens een mes recht in je hart te krijgen. Nee, we stoppen niet. Ja, we gaan door. Ja, dit doet pijn.
Maar we zitten in de gemeenteraad om het beste en het uiterste eruit te halen voor onze achterban en voor het duidelijkste geluid dat we in tijden in Papendrecht hebben gehoord: dat van de inwoners. Ik ben trots op mezelf, mijn club en onze achterban. Op hoe we het doen en hoe we ons opstellen. Maar ik ben zeker niet trots op het resultaat en de spelletjes die achter onze rug worden gespeeld door andere partijen.
Tot zover deel 2 van het circus in Papendrecht.
