13/02/2026
Madhesh Province की एक आमा फेरि चउबाटोमा बसेकी छन्…
तर यसपटक उनका आँखा मात्र होइन,
पूरै मधेश रोइरहेको छ।
मरेको सन्तानकी आमा — मधेशकी आमा।
उनको काख रित्तियो।
तर के केवल उनको मात्रै काख रित्तियो?
कि सिंगो मधेशकै भविष्य टुक्रियो?
भ्रष्टाचारले, लोभले, सत्ताको अन्धोपनले
अर्को आमाको कोखै मारिदियो।
गोलीले केवल एउटा शरीर ढाल्यो,
तर त्यसले सपनाहरू पनि ढाल्यो,
आशाहरू पनि ढाल्यो,
र आमाको मुटु चिरिदियो।
त्यो छोरो कसैको राजनीति थिएन,
उ त्यो आमाको संसार थियो।
उको पहिलो हाँसो,
पहिलो पाइला,
पहिलो “आमा” भन्ने शब्द —
सब आज सम्झनामा मात्र बाँकी छन्।
आमा सोध्छिन्—
“मेरो कोखले अपराध के गर्यो?
मेरो सन्तानले न्याय माग्नु किन अपराध भयो?”
आँसु सुकिसक्यो,
तर घाउ अझै ताजा छ।
र त्यो घाउ केवल एउटी आमाको होइन—
हजारौं आमाहरूको हो
जसले आफ्ना सन्तानलाई सपनासँगै गुमाइरहेका छन्।
जब भ्रष्ट हातहरूले सत्ता समात्छन्,
त्यसको मूल्य आमाको काखले चुकाउँछ।
जब न्याय ढिलो हुन्छ,
त्यसको सजाय आमाले भोग्छिन्।
तर सुन्नुहोस्—
आमाको रुवाइ कमजोरी होइन।
त्यो परिवर्तनको शंखनाद हो।
त्यो चेतावनी हो—
अबको पालो न्यायको हो।
अबको पालो साँचो नयाँ नेपालको हो।
मधेशकी आमा उठिरहेकी छन्।
उनका आँसु अब प्रश्न बनेका छन्।
उनको पीडा अब आन्दोलन बनेको छ।
र त्यो दिन टाढा छैन—
जब कुनै आमाले आफ्नो कोख गुमाएर न्याय माग्नुपर्दैन।
जय मधेश।
जय नेपाल।
जय आमा।
जय शहीद।
Balen Janakpur
