https://www.facebook.com/1513982618734188/

Scout-R Motivational, Santo niño,SouthCotabato, Koronadal (2026)

05/07/2026

"Akala ng marami, isa lang siyang ordinaryong Lumad. Hindi nila alam... magiging isa siya sa mga kinikilalang mandirigma ng Philippine Army."

🌿 Lumaki sa hirap.
⚔️ Hinubog ng pagsubok.
🇵🇭 Piniling ialay ang buhay para sa bayan.

Sa gitna ng kagubatan ng Mindanao, habang ang karamihan ay mahimbing na natutulog, may mga sundalong handang ibuwis ang sariling buhay upang mapanatiling ligtas ang mga komunidad.

Isa sa kanila ay si SSG Dondoy Mansaloon.

Sa kanyang mga panayam, ibinahagi niya ang mga operasyong halos wala nang kasiguruhan kung makakauwi pa sila nang buhay. Bawat hakbang ay maaaring huli na. Bawat misyon ay maaaring maging sakripisyo.

Ngunit para sa isang tunay na mandirigma, hindi takot ang nangingibabaw kundi ang panata sa bandila, sa mga kasamahan, at sa sambayanang Pilipino.

Hindi lahat ng bayani ay may medalya.
Hindi lahat ay nasa balita.
May mga bayaning tahimik na ginagawa ang kanilang tungkulin araw-araw.

🇵🇭 Saludo sa lahat ng sundalong Pilipino na patuloy na nagsisilbi nang may dangal, tapang, at katapatan.

💬 Kung saludo ka sa ating mga sundalo, mag-iwan ng 🇵🇭 sa comment section at i-share ang kuwentong ito para mas marami ang makaalam.

04/07/2026

🇵🇭 IMPOSIBLENG MISYON: Ang Sniper ng 887th Infantry Battalion sa Danapa

"Tatlong sunod-sunod na putok sa ulo... doon nagsimula ang impyerno."

Ako si Master Leo San Mambong ng 887th Infantry Battalion, Philippine Army. Ngayon, ibabahagi ko sa inyo ang isa sa pinakamapanganib at pinakamatinding karanasan ko bilang isang Scout Sniper sa Danapa. Isang labanan kung saan milagro na lamang ang nagligtas sa aking buhay.

ANG UTOS NI COMMANDER BAKALA

Taong 2016, malaking tuwa ko nang muling maging Battalion Commander namin si Sir Andreo Bakala. Kilala ko na ang istilo niya masipag, mabilis mag-isip, at pulido magplano ng operasyon.

Isang araw, ipinadala ang aming 5-man sniper team sa Barangay Danapa para sa isang combat operation.

Bandang alas-sais ng umaga, ipinatawag ako ni Sir Bakala. Diretso ang utos niya:
"Dahil sniper team kayo, kayo ang aakyat sa pinakamataas na bahagi ng lugar. Doon kayo mag-oobserba."

Agad kaming nagbaon ng pagkain dahil alam kong walang kasiguruhan kung gaano katagal ang hihintayin namin sa taas. Tatlumpung minutong lakaran paakyat, at isa pang tatlumpung minuto para maghanap ng perpektong pwesto isang tagong lugar na ligtas para sa aming lima, ngunit may malinaw na line of sight sa bawat galaw ng kalaban.

MULA 300 METERS... HANGGANG 50 METERS!

Makalipas ang isang oras, bumasag ang tunog ng putukan sa malayo. Agad kong tinawagan si Sir Bakala. Ang utos niya: "Hold your position. Magmasid lang muna."

Gamit ang aking range finder, namataan ko ang isang malaking grupo ng armadong kalaban sa layong 300 metro. Habang inihahanda ng headquarters ang mortar at reinforcement team, nanatili kaming tahimik.

Ngunit biglang nabulabog ang aming pwesto. Tinapik ako ng isa kong kasamahan, sabay turo sa gilid namin.

Doon nanindig ang balahibo ko.

May isa pang grupo ng kalaban na palihim na palang gumagapang paitaas sa amin! Pagtingin ko sa scope... 50 hanggang 60 metro na lang ang distansya nila! Napakalapit na. Kung may makasigaw o makabitaw ng ingay sa amin, ubos kami.

Agad kong iniulat kay Sir Bakala ang sitwasyon. Ang sagot niya: ENGAGE!

7 TARGETS, 7 CONFIRMED KILLS

Ang unang pumasok sa crosshair ng aking M14 Sniper Rifle ay ang kilabot na IED expert na si Eric Adjibon. Dahil napakalapit niya, wala nang patumpik-tumpik pa.

Tatlong sunod-sunod na putok. Lahat... HEADSHOT.

Agad siya bumagsak na walang buhay. Natigilan at nagulat ang mga kasamahan niya sa bilis ng pangyayari. Sinamantala ko ang ilang segundong pagkalito nila. Dahil kalmado ang aking isip at malinaw ang target, isa-isa kong pinatamaan ang mga sumunod sa kanya.

Sunod-sunod kong na-neutralize ang pitong kalaban.

Ang hindi ko alam habang pumuputok ako, ang ilan pala sa kanila ay may dalang .50 caliber weapon isang armas na kayang magwasak ng pader at katawan ng tao.

ANG MILAGRO AT ANG KEVLAR VEST

Habang nagpapatuloy ang bakbakan, naging impyerno ang paligid. Tatlong beses kaming hinagisan ng granada na sumabog mismo sa harapan ko. Bingit ng kamatayan ang bawat segundo. Marami sa mga kasamahan ko ang sugatan, ngunit sa awa ng Diyos, walang ni isang shrapnel o bala ang tumama sa akin kahit naririnig ko na ang sipol ng mga balang dumarating mismo sa gilid ng aking ulo.

Naalala ko bigla ang isang senior na sundalo na nagpahiram sa akin ng kanyang Kevlar vest at helmet bago kami umalis. Sabi niya: "Hiramin mo muna ito, dahil mabigat ang laban sa Danapa." Malaking tulong iyon sa aking kumpiyansa.

TACTICAL SURVIVAL: BAKIT KAMI NABUHAY?

Isa sa pinakamahalagang natutunan ko bilang sniper ay ang manatiling kalmado. Kung ikaw ang unang makakakita at unang makakapagpaputok, hawak mo ang kanilang buhay.

Hindi ako nagpwesto sa mga abandonadong bahay kung saan inaasahan ng kalaban na magtatago ang mga sundalo. Sa halip, pinili kong magkubli sa pinakamasukal at madamong bahagi ng bundok.

Tama ang naging desisyon ko. Habang busy ang kalaban sa pagbabaril sa mga kabahayan, ligtas at malaya kaming nakapagtumba ng target mula sa aming tagong pwesto.

ANG PAGSUSURI NG BATTALION COMMANDER

Nang matapos ang labanan at nagsagawa kami ng clearing operation, nakita mismo ni Sir Bakala ang mga tinamaan ko. Sinuri niya ang bawat bangkay at ang pattern ng tama ng bala sa ulo. Doon niya napatunayang ako nga ang naka-neutralize sa pitong kalaban.

Para sa akin, ang pagiging sniper ay hindi lamang tungkol sa husay sa pagkalabit ng baril. Ang pinakamahalagang sandata ay ang disiplina, tamang pagdedesisyon, pagiging kalmado sa ilalim ng matinding panganib, at higit sa lahat, ang pananalig sa Diyos.

Dapat sana ay patay na ako sa laban na iyon, ngunit binigyan pa ako ng Panginoon ng pagkakataong makauwing buhay kasama ang aking mga kasamahan.

Salute sa lahat ng mga bayaning sundalo na patuloy na nagtatanggol sa ating bayan! 🇵🇭

02/07/2026

🚨 ALAMIN ANG KASAYSAYAN: ANG LIHIM NA OPERASYON SA QUEZON AVENUE (1987)
"Nakasuot ng Barong, ngunit may dalang kamatayan." ⚔️

Isang ordinaryong Lunes ng umaga, Marso 2, 1987. Gitgitan ang trapiko sa Quezon Avenue. Walang kamalay-malay ang mga sibilyan na sa ilang sandali lang, isang madugong tagpo ang yayanig sa buong Metro Manila.

Tatlong lalaki na nakasuot ng pormal na Barong Tagalog ang biglang lumapit sa isang sasakyan. Sa gitna ng daan, walang awang pinagbabaril sina Lt. Col. Benjamin Casabar at ang kanyang driver na si Sgt. Alberto Lorenzana. Matapos ang mabilis na atake, naglaho ang mga salarin na parang bula sa gitna ng nagkakagulong mga tao.

🔍 ANO ANG NASA LIKOD NG ATALENG ITO?
Ang mga Suspek: Ayon sa imbestigasyon, ang mga salarin ay pinaniniwalaang miyembro ng kinatatakutang Sparrow Unit ng New People's Army (NPA).

Ang Nakaw na Briefcase: Bukod sa service firearm ng Tinyente Koronel, nawala rin ang kanyang briefcase na naglalaman ng tsekeng nagkakahalaga ng ₱10,400 (isang napakalaking halaga noong dekada '80).

Dead on Arrival: Bagamat mabilis na isinugod sa Mt. Banawe Hospital ang dalawang magigiting na sundalo, kapwa sila idineklarang wala nang buhay.

💡 ALAM MO BA?
Noong dekada 1980, tinatayang may 750 operatiba ng Sparrow Units ang patagong kumikilos sa Metro Manila. Ang kanilang pangunahing target? Mga opisyal ng militar, pulis, at mga tauhan ng pamahalaan.

Sa loob ng ilang dekada ng armadong tunggalian laban sa mga Communist Terrorist Groups (CTGs), mahigit 30,000 buhay na ng mga sundalo, pulis, sibilyan, at maging mga kasapi ng kilusan ang tuluyang nawala batay sa tala ng AFP.

📌 Ang post na ito ay para sa layunin ng pagbabahagi ng kasaysayan, pag-alala sa mga bayani, at pampublikong impormasyon. Huwag nating kalimutan ang mga aral ng nakaraan upang mas maunawaan ang ating kasalukuyan.

Ibahagi ang kwentong ito upang hindi malimutan ang kanilang sakripisyo! 🇵🇭

17/06/2026

14 LABAN SA 400: "Nangitim ang bundok sa dami ng kalaban!" 😱🇵🇭

"Labing-apat lang kaming sundalo. Dalawang squad. Pero ang nakaharap namin? Halos 500 armadong kalaban. Doon ko nakita na literal na nangitim ang bundok..."

Ito ang totoong kwento ni Staff Sergeant Emiliano Estoon sa madugong engkwentro sa Tulunan, North Cotabato.

ANG SIMULA NG IMPYERNO:
Nagsimula ang lahat sa nakawan ng mga hayop ng mga sibilyan. Ipinadala ang yunit nina SSg. Estoon sa Brgy. Bulaunan (Barko-Barko at Kwelyo-Kwelyo) para maging "referee" lang at magpanatili ng kapayapaan. Ang utos: BAWAL MAGPAPUTOK.

Pero habang tumatagal, ang mga sundalo na ang ginagawang target. Araw-araw silang pinapaputukan mula sa mga burol. Tinitiis nila ang ulan ng bala habang nakadapa sa mala-Chocolate Hills na pwesto.

ANG UTOS NA NAGPABAGO SA LAHAT:
Nang mamiligro na ang kanilang buhay, dumating ang go-signal: "Maaari na kayong gumanti ng putok!"

Dito na pumasok ang tactical genius at tapang ng ating mga sundalo:
🔥 Alas-1 ng Madaling Araw: Tatlong sundalo (kasama si Estoon) ang gumapang sa sapa at masukal na bundok.
🔥 Alas-4 ng Umaga: Nakalapit sa pwesto ng kalaban, sabay-sabay na nag-bomba ng putok sabay atras! Tactical strike!

NANGITIM ANG BUNDOK:
Kinabukasan, lalong lumala ang sitwasyon. Ang akala nilang 80 hanggang 100 na kalaban, naging 400 hanggang 500 katao! Napalibutan sila ng napakaraming puwersa na armado ng .50 caliber at M203 gr***de launchers.

Mula alas-4 ng umaga hanggang alas-11 ng tanghali, walang humpay ang putukan. Walang kain, walang tulog, purong adrenaline at dasal.

Sa huli, dahil sa tactical withdrawal at tulong ng 81mm mortar, ligtas na nakaatras ang tropa. Isang madugong laban kung saan napatunayan na hindi nasusukat ang tapang ng Sundalong Pilipino sa dami ng kalaban!

Salute to Staff Sergeant Emiliano Estoon at sa buong tropa! 🫡🇵🇭

SHARE kung proud ka sa Tapang ng Sundalong Pilipino!

16/06/2026

3 METERS NA AMBUSH, NAKA-SURVIVE AKO!

Ako si Staff Sergeant Rodolfo Mendoza, Scout Ranger Class 19 ng Philippine Army.

Isa sa pinakamahirap at pinakamasakit na karanasan sa aking buhay-militar ay nang maambush kami sa Kilometer 30, Upi, Maguindanao noong Hunyo 30, 1975.

Bandang alas-siyete ng umaga nang utusan kaming sunduin ang aming Battalion Commander na si Colonel Antonio Ariola sa Awang Airport. Matapos namin siyang masundo, pauwi na kami sa kampo. Hindi namin alam na may naghihintay nang kalaban sa daraanan namin.

Habang binabagtas namin ang mabundok na bahagi ng Kilometer 30, bigla na lamang sumabog ang katahimikan. Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa aming convoy, kasabay ng walang habas na putukan mula sa magkabilang panig ng kalsada.

Sa loob lamang ng ilang segundo, tinamaan ang jeep na sinasakyan ng ilan naming kasamahan. Nasunog ito at agad na nilamon ng apoy. Sunod namang pinagbabaril ang aming M35 6x6 truck.

Napakabilis ng mga pangyayari. Wala kaming sapat na oras upang makapuwesto nang maayos o makapagmaniobra. Ang pitong sakay ng jeep ay nasawi at nasunog. Sa aming truck, halos lahat ay sugatan.

Ako at si Sergeant Tornado lamang ang hindi tinamaan matapos kaming tumalon at magkubli sa likod ng gulong ng isang 10-wheeler truck.

Mula sa aming pinagtataguan, tuloy-tuloy kaming nagpaputok upang mapigilan ang paglapit ng kalaban. Napakalapit nila tinatayang tatlong metro lamang ang pagitan namin. Ramdam namin ang bawat bala na humahagupit sa paligid.

Mahigit labinlimang minuto nilang pinaulanan ng bala ang aming convoy.

Habang nagpapatuloy ang bakbakan, kitang-kita ko ang ilan naming kasamahan na nasusunog sa loob ng jeep. Hanggang ngayon ay hindi pa rin mabura sa aking isip ang tagpong iyon. Wala akong magawa upang iligtas sila dahil alam kong mamamatay din ako kapag lumapit.

Ang tanging magagawa ko ay lumaban.

Nang bahagya kaming makabawi mula sa pagkabigla, mas pinaigting namin ang aming pagbalik ng putok. Hindi nagtagal, nagsimulang umurong ang kalaban. Mabuti na lamang at may nakabalik agad sa kampo upang humingi ng reinforcement kaya mabilis na dumating ang tulong.

Pagkatapos ng labanan, nakita namin ang sinapit ng aming mga kasamahan. Ang ilan ay hindi na makilala dahil sa matinding pagkakasunog. Napakasakit makita ang kanilang kalagayan. Marami sa kanila ay matagal ko nang kasama sa serbisyo.

Hindi iyon ang huli kong ambush.

Makalipas lamang ang ilang linggo, muli kaming naambush habang nagsasagawa ng security operation para sa isang supply convoy. Mahigit dalawang oras kaming nakipaglaban habang hinihintay ang reinforcement.

Sa gitna ng lahat ng iyon, hindi ko naisip ang takot. Ang nasa isip ko lamang ay kung paano mabubuhay at kung paano mapoprotektahan ang aking mga kasamahan.

Bilang isang Scout Ranger, alam kong kapag nagpadaig ako sa takot, mas marami pang buhay ang maaaring mawala.

Ngunit matapos ang mga labanan at makabalik ako sa normal na buhay, doon ko tunay na naramdaman ang epekto ng digmaan.

Madalas akong hindi makatulog. Kapag may malakas na ingay, agad akong nagigising at naghahanap ng posibleng panganib. Madalas ko ring mapanaginipan ang mga kasamahan kong nasawi at ang mga eksenang aking nasaksihan.

Lumipas ang maraming taon bago bahagyang humupa ang mga alaalang iyon.

Hanggang ngayon, dala-dala ko pa rin ang alaala ng mga kasamahang iniwan namin sa kabundukan ng Mindanao.

Sila ang paalala kung gaano kabigat ang sakripisyong iniaalay ng isang sundalo para sa kanyang bayan.

Ako si Staff Sergeant Rodolfo Mendoza, Scout Ranger Class 19.

Isa akong buhay na saksi sa hirap, sakit, at sakripisyo ng digmaan. At habang ako'y nabubuhay, hindi ko kailanman malilimutan ang mga bayaning naiwan sa kabundukan ng Mindanao.

SALUDO KAMI SA INYONG KATAPANGAN AT SAKRIPISYO.
HINDI KAYO MALILIMUTAN.

13/06/2026

🔥 "HINDI KAMI SUSUKO!" – ANG RANGER NA HINDI NAG-IWAN NG KASAMAAN SA GITNA NG IMPYERNO NG DIGMAAN 🇵🇭

"Eto na ba ang huling araw ko?"

Iyan ang tanong na sumagi sa isip ni Staff Sergeant Jury M. Pardillas, isang Ilonggong Scout Ranger ng 6th Company, habang napapaligiran ng putukan at kamatayan sa kabundukan ng Mount Maam, Hulos, Sulu noong Enero 8, 2002.

Mahigit labinglimang taon siyang nagsilbi sa Philippine Army. Marami na siyang engkwentro ang nalampasan, ngunit walang makakahigit sa araw na iyon ang araw na sinubok ang kanyang katapangan, liderato, at katapatan sa kanyang mga kasamahan.

Habang nagmamartsa ang kanilang yunit, may napansin siyang kakaiba isang malaking bahay na walang tao ngunit puno ng mga galon ng tubig. Bilang isang beteranong Ranger, alam niyang may mali.

At hindi siya nagkamali.

Ilang sandali lamang ang lumipas nang biglang sumabog ang matinding bakbakan. Sunod-sunod ang putok. Isa-isang bumagsak ang mga kasama. Sugatan ang radio operator. Tinamaan ang gunner. Sigawan. Usok. Bala. Kamatayan.

Ngunit sa gitna ng kaguluhan, isang tinig ang paulit-ulit na umalingawngaw:

"Hold the ground! Walang aalis sa pwesto!"

Habang nauubos ang bala at dumarami ang sugatan, pinili niyang manatili.

Pinili niyang lumaban.

Pinili niyang huwag iwan ang kanyang mga kasama.

May isang taong gulang siyang anak noon. Alam niyang maaaring hindi na siya makauwi. Ngunit nang marinig niya ang pagsusumamo ng kanyang mga tauhan

"Sergeant, huwag mo kaming iwanan..."

ang sagot niya ay naging inspirasyon ng bawat Ranger na nakarinig nito:

"Hindi ako nag-iiwan ng tao. Kung mamatay ako, sabay-sabay tayong lalaban."

Sa loob ng mahigit apat na oras, nakipaglaban sila laban sa mas malaking pwersa ng kalaban. Gumamit pa ng loudspeaker ang kalaban upang hikayatin silang sumuko.

Ngunit may mga sundalong hindi kayang takutin.

May mga Ranger na hindi sumusuko.

At si Staff Sergeant Jury M. Pardillas ay isa sa kanila.

Nang dumating ang suporta, napaatras ang kalaban. Maraming sugatan. May mga bayaning hindi na nakabalik. Ngunit dahil sa kanyang liderato at katatagan, maraming buhay ang naligtas.

Pagbalik sa kampo, hindi medalya ang pinakamatinding gantimpala para sa kanya.

Kundi ang simpleng mga salitang ito mula sa kanyang mga kasamahan:

"Idol ka namin, Serge. Hindi mo kami iniwan."

🇵🇭 Ang tunay na bayani ay hindi lamang marunong lumaban.

Ang tunay na bayani ay iyong handang manatili kapag lahat ay gustong umatras.

🫡 SALUDO KAMI SA IYO, STAFF SERGEANT JURY M. PARDILLAS!

Ang kwentong ito ay paalala na ang katapangan ay hindi kawalan ng takot kundi ang pagpili na lumaban para sa iyong mga kasama kahit natatakot ka na rin.

👇 Sino pa ang gusto ninyong tampukan nating bayaning sundalo sa susunod? I-comment ang kanilang pangalan at yunit para maibahagi natin ang kanilang kwento!

04/06/2026

🔥 "ISANG PUTOK... ISANG KALABAN ANG BUMAGSAK SA 900 METRO!" 🔥

🎯 BANGIS NG ISANG SCOUT RANGER SNIPER!

Ako si Lt. Col. Rudy Pulido.

Marami na akong hinarap na panganib bilang Scout Ranger, ngunit may mga misyon na habang-buhay na nakaukit sa aking alaala.

Isang hapon, habang may mahalagang bisita ang aming Battalion Commander, biglang umalingawngaw ang mga putok mula sa kalapit na bundok. Walang pag-aalinlangan, inutusan kami ni Capt. Blast na tumugon sa banta.

Bitbit ang aming M24 Re*****on sniper rifles, mabilis kaming pumuwesto sa mataas na bahagi ng kampo.

Pagtingin namin sa scope...

APAT NA ARMADONG KALABAN!

Nasa kabilang bundok sila, halos 800 hanggang 900 metro ang layo.

Isang maling galaw lang, maaaring buhay ng aming mga kasamahan ang kapalit.

Matapos kalkulahin ang hangin, distansya, at bawat detalye ng target...

ISANG PUTOK ANG KUMALABOG!

Kinabukasan, nakumpirma sa ulat na isang armadong kalaban ang natagpuang may tama sa ulo.

Ngunit para sa isang sundalo, hindi kailanman selebrasyon ang pagkawala ng buhay. Ang tunay na layunin ay protektahan ang mga inosente at pigilan ang karahasang sumisira sa kapayapaan.

⚔️ Ngunit hindi rito nagtapos ang laban.

Bilang Company Commander ng 7th Scout Ranger Company sa Basilan, pinangunahan ko ang isa sa pinakamapanganib na operasyon laban sa isang kilalang lider ng armadong grupo sa Lamitan.

Habang akala ng kalaban ay nagpapahinga kami sa tabing-dagat...

Lihim naman kaming gumagapang patungo sa kanilang lungga.

Walang night vision.
Walang high-tech na kagamitan.

Tanging disiplina, karanasan, at tapang lamang ang aming sandata.

Sa pagsikat ng araw...

SABAY-SABAY KAMING SUMUGOD!

Naging matagumpay ang operasyon. Naneutralisa ang target at nabawi ang iba't ibang armas.

Ngunit higit sa lahat...

Mas maraming pamilya ang natulog nang payapa matapos ang misyong iyon.

🇵🇭 Ang tunay na Scout Ranger ay hindi lamang mandirigma.

Siya ay tagapagtanggol ng bayan.
Tagapagligtas ng buhay.
At handang ialay ang lahat para sa kapayapaan.

SALUDO KAMI KAY LT. COL. RUDY PULIDO AT SA LAHAT NG MGA SCOUT RANGER NA TAHIMIK NA NAGSASAKRIPISYO PARA SA ATING KALAYAAN! 🫡🇵🇭

👇 SINO PA ANG MGA BAYANING SUNDALO NA GUSTO NINYONG ITAMPOK NATIN SA SUSUNOD?

03/06/2026

NANGINIG ANG AKING LAMAN SA DAMI NG KALABAN, PERO HINDI AKO UMATRAS!
Ako si Staff Sergeant John Paul Catampungan.
Sa lahat ng engkwentro na aking pinagdaanan bilang sundalo, may isang araw na hindi kailanman mabubura sa aking alaala. Isang araw na muntik nang maging huli naming lahat. Isang araw na nagturo sa akin ng tunay na kahulugan ng pagiging Ranger.
Habang nagsasagawa kami ng operasyon laban sa mga armadong Abu Sayyaf sa Sulu, may kakaiba akong nararamdaman. Hindi ito simpleng pagod. Mabigat ang aking dibdib. Parang may babala ang aking katawan na may malaking panganib na naghihintay sa amin.
Habang papalapit kami sa target area, lalo akong kinakabahan. Nang sumilip ako mula sa likod ng isang puno, una kong inakala na sibilyan lamang ang nakita ko.
Ngunit nang ibaba niya ang kanyang armas...
Biglang nanlamig ang aking katawan.
"Sir... Abu Sayyaf!" pabulong kong sabi.
Agad kaming pumuwesto. Nakadapa kami sa ilalim ng mga puno ng niyog habang naghihintay. Isa-isa naming nakita ang mga armadong kalaban na dumaraan sa aming harapan.
At doon nagsimula ang impiyerno.
Umalingawngaw ang sunod-sunod na putok ng baril. Mahigit tatlong oras kaming nakipagbakbakan. Walang umatras. Walang sumuko. Bawat Ranger ay nakatuon lamang sa misyon at sa kaligtasan ng kanyang katabi.
Sa gitna ng putukan, isang masakit na balita ang dumurog sa aming puso.
Hindi na gumagalaw si Lieutenant Agapay.
Gumapang kami patungo sa kanyang pwesto habang patuloy ang putukan. Nang marating namin siya, bumagsak ang aking damdamin. Ang aking kaklase, kaibigan, at kapatid sa serbisyo ay wala na.
Ngunit bilang Ranger, hindi kami maaaring panghinaan ng loob.
Patuloy kaming lumaban.
Patuloy naming ipinaglaban ang aming posisyon.
At tulad ng itinuro sa amin, hinding-hindi namin iniiwan ang aming kasama buhay man o patay.
Sa kabila ng panganib, naiuwi namin si Lieutenant Agapay nang may buong dangal at respeto.
Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa akin ang sakit ng pagkawala. Ngunit higit sa lahat, dala ko ang inspirasyon ng kanyang sakripisyo.
Dahil ang pagiging Ranger ay hindi lamang tungkol sa tapang.
Ito ay tungkol sa pagmamalasakit, katapatan, sakripisyo, at pagtayo para sa iyong mga kasamahan kahit kapalit nito ang sarili mong buhay.
Ako si Staff Sergeant John Paul Catampungan. At habang ako'y nabubuhay, hindi ko malilimutan ang mga bayaning tulad ni Lieutenant Agapay na nag-alay ng lahat para sa bayan.
🫡🇵🇭 SALUDO KAMI SA MGA BAYANING HINDI NA NAKAUWI, UPANG ANG IBANG PILIPINO AY MAKAPAMUHAY NANG MALAYA.

03/06/2026

Ako si Second Lieutenant Berniedette Lee Hollero, Philippine Army.

Sa maraming tao, ang sundalo ay simbolo ng lakas, armas, at pakikidigma. Ngunit para sa akin, ang tunay na kahulugan ng pagiging sundalo ay ang pagiging instrumento ng kapayapaan, pag-asa, at pagbabago sa buhay ng mga tao.

Bilang Platoon Leader ng Support Company at Assistant Civil-Military Operations Officer ng 6th Infantry (Redskin) Battalion, araw-araw kong nasasaksihan ang mga hamon at pangarap ng mga komunidad sa Datu Piang, Datu Salibo, Mamasapano, at Shariff Saydona Mustapha sa Maguindanao del Sur.

Isa sa mga pinakamatinding karanasan ko ay ang pagiging bahagi ng pag-aayos ng mga rido o matagal nang alitan sa pagitan ng mga pamilya at komunidad. Nakakatindig-balahibo ang mga sandaling nakikita mong ang mga taong dati'y magkaaway ay muling nagkakamayan at nagkakaisa para sa kapayapaan. Doon ko napagtanto na minsan, mas makapangyarihan ang isang pakikipag-usap kaysa sa anumang armas.

Hindi lamang seguridad ang aming misyon. Sa pamamagitan ng medical missions, dental missions, relief operations, youth leadership summits, libreng tuli, at libreng gupit, nakikita ko ang mga ngiti ng mga bata at ang taos-pusong pasasalamat ng mga magulang. Ang simpleng pagtulong ay nagiging napakalaking bagay para sa mga taong nangangailangan.

Bilang isang Maguindanaon na lumaki sa parehong komunidad ng mga Kristiyano at Muslim, natutunan kong ang respeto sa kultura at tradisyon ang susi upang makuha ang tiwala ng mga tao. Kapag may tiwala, mas madaling magtulungan. Kapag may pagkakaunawaan, mas madaling makamit ang kapayapaan.

Maraming maling paniniwala tungkol sa Mindanao. Madalas itong inilalarawan bilang lugar ng kaguluhan at panganib. Ngunit sa aking mga taon ng paglilingkod, nakita ko ang kabaligtaran mga taong mababait, mapagpatuloy, at handang magkaisa para sa mas magandang kinabukasan.

Bilang isang babaeng opisyal sa isang propesyong kadalasang pinangungunahan ng kalalakihan, hindi naging madali ang lahat. Maraming pagsubok, maraming pag-aadjust, at maraming pagkakataong kailangan kong patunayan ang aking kakayahan. Ngunit sa bawat hamon, mas lalo akong naging matatag.

Hindi rin naging madali ang aking paglalakbay patungo sa pagiging opisyal ng Philippine Army. Marami akong aplikasyon, maraming kabiguan, at maraming pagkakataong halos sumuko na ako. Ngunit pinili kong magpatuloy. Sa tulong ng Diyos at sa aking determinasyon, nalampasan ko ang bawat pagsusulit at pagsubok hanggang sa maisuot ko ang unipormeng minsan ko lamang pinapangarap.

Ngayon, masasabi kong natupad ko ang aking pangarap nang higit pa sa inaasahan ko. Hindi dahil sa ranggo o uniporme, kundi dahil sa pagkakataong makatulong sa kapwa at maging bahagi ng pagbabago sa mga komunidad na aking pinaglilingkuran.

Sa mga kabataang nangangarap maging sundalo o opisyal ng Philippine Army, huwag kayong matakot mangarap. Huwag kayong susuko kapag may kabiguan. Ang tagumpay ay hindi para sa mga hindi nadadapa, kundi para sa mga patuloy na bumabangon.

Dahil sa huli, ang tunay na serbisyo ay hindi nasusukat sa ranggo, kundi sa dami ng buhay na iyong natulungan.

At para sa akin, walang mas hihigit pa sa kasiyahang makatulong nang walang hinihinging kapalit.

🫡🇵🇭 SALUTE TO OUR MODERN-DAY HEROES!
🇵🇭🫡

02/06/2026

HINDI NIYA INIWAN ANG KANYANG KASAMA KAHIT UMUULAN NG BALA!
Habang nagtatago ang iba sa likod ng mga pader at guho sa gitna ng bakbakan sa Marawi, may isang Scout Ranger na gumawa ng bagay na halos imposible.
Si Staff Sergeant Anthony Basa.
Sa gitna ng walang tigil na putukan ng mga sniper at terorista, may isang kasamahan siyang bumagsak at naiwan sa gitna ng danger zone. Ang bawat segundo ay maaaring maging huli na para sa sinumang susubok sumagip.
Ngunit para kay Basa, hindi sapat ang basta mabuhay. Ang tunay na sundalo ay hindi nang-iiwan ng kasama.
Habang lumilipad ang mga bala sa kanyang paligid, dahan-dahan siyang gumapang patungo sa kanyang sugatang kasamahan. Walang garantiya na makakabalik siyang buhay. Isang maling galaw lang ay maaari siyang tamaan ng sniper.
Pero ipinagpatuloy niya.
Inabot niya ang kanyang kasama at sinimulang kaladkarin ito pabalik sa ligtas na lugar. Bawat metro ay katumbas ng panganib. Bawat segundo ay laban sa kamatayan.
Ngunit hindi siya umatras.
Dahil para kay Staff Sergeant Anthony Basa, ang tunay na bayani ay hindi iyong walang takot. Ang tunay na bayani ay iyong kumikilos kahit natatakot, para iligtas ang iba.
Dahil sa kanyang kabayanihan, nakatanggap siya ng maraming military awards at kinilala bilang isa sa mga pinakamatatapang na Scout Rangers ng Philippine Army.
Sa panahon ngayon na bihira ang handang magsakripisyo para sa kapwa, ang kwento ni Anthony Basa ay paalala na may mga Pilipino pa ring handang ibuwis ang sariling buhay para sa kanilang mga kasama at para sa bayan.
Isang alamat. Isang mandirigma. Isang sundalong hindi marunong mang-iwan.
SALUDO KAMI SA IYO, STAFF SERGEANT ANTHONY BASA! 🇵🇭🫡
👉 Sino pa ang mga sundalong bayani na gusto ninyong maitampok natin sa susunod? I-comment ang pangalan nila!

Scout-R Motivational

05/07/2026

04/07/2026

02/07/2026

17/06/2026

16/06/2026

13/06/2026

04/06/2026

03/06/2026

03/06/2026

02/06/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Organization

Shortcuts

Share

Listing takedown request