Kamila Cybulska - Gerontolog / Psychogeriatra / Blisko Seniora

19/07/2026

📢 Prezydent podpisał ustawę o osobach starszych i koordynacji opieki długoterminowej. To zmiana, o której warto wiedzieć więcej niż tylko z nagłówków.

Od kilku miesięcy wszędzie pojawia się hasło „bon senioralny”. Łatwo odnieść wrażenie, że to najważniejszy element nowych przepisów. A przecież ta ustawa dotyczy czegoś znacznie większego.

To próba uporządkowania systemu opieki nad osobami starszymi. Takiego, w którym pomoc nie kończy się na leczeniu, ale obejmuje również codzienne funkcjonowanie seniora i wsparcie jego rodziny.

Nowe przepisy zakładają m.in.:

• lepszą koordynację opieki długoterminowej,
• rozwój usług świadczonych w miejscu zamieszkania seniora,
• wprowadzenie definicji opiekuna nieformalnego i opieki nieformalnej,
• monitorowanie jakości oraz dostępności usług,
• a także bon senioralny, który nie będzie świadczeniem pieniężnym, lecz formą finansowania konkretnych usług opiekuńczych.

To właśnie ten ostatni punkt budzi dziś największe zainteresowanie. Moim zdaniem równie ważne jest jednak to, jak te usługi będą wyglądały w praktyce. Obecnie trwają konsultacje projektu rozporządzenia dotyczącego usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania. To ono określi standardy, według których pomoc będzie organizowana.

Jako specjalistka psychogeriatrii chcę przyjrzeć się tej reformie nie z perspektywy nagłówków, ale przepisów i ich praktycznego znaczenia.

W najbliższych dniach opublikuję serię wpisów, w których wyjaśnię:

▪️ czym naprawdę jest bon senioralny,
▪️ kto będzie mógł z niego skorzystać,
▪️ komu nie będzie przysługiwał,
▪️ jak będzie wyglądała procedura jego przyznawania,
▪️ oraz co projektowane rozporządzenie oznacza dla seniorów, ich rodzin i opiekunów.

Jeśli interesuje Cię rzetelna wiedza o starzeniu się, opiece długoterminowej i zmianach w polityce senioralnej, zapraszam do obserwowania mojego profilu. Będę tłumaczyć przepisy prostym językiem – bez skrótów myślowych i bez medialnego szumu.

18/07/2026

Nowe Zwierciadło i artykuł opierający się na wnioskach z badań psychologów Neala J. Roese’a i Amy Summerville, którzy analizowali, czego ludzie najczęściej żałują z perspektywy wielu lat. Wnioski pokazują, że największe poczucie straty dotyczy nie tyle pojedynczych błędów, ile niewykorzystanych szans, zaniedbanych relacji i życia niezgodnego z własnymi wartościami. Najczęściej żałujemy decyzji związanych z edukacją, pracą, miłością, rodziną, rozwojem osobistym i sposobem spędzania życia.

10 decyzji, których ludzie najczęściej żałują

1. Zaniedbania przyjaźni 🤝
Z biegiem lat obowiązki wypierają relacje, a utrata bliskich przyjaciół okazuje się jedną z najbardziej bolesnych strat.
2. Poświęcenia życia dla pracy 💼
Nadgodziny i ciągła pogoń za karierą często prowadzą do wypalenia oraz utraty czasu z rodziną i bliskimi.
3. Ukrywania własnych uczuć ❤️
Strach przed odrzuceniem sprawia, że wiele osób nigdy nie mówi o swoich emocjach i później zastanawia się: „co by było, gdyby…”.
4. Rezygnacji z marzeń ✨
Najbardziej boli nie porażka, lecz świadomość, że nawet nie spróbowaliśmy.
5. Życia wbrew sobie 🌿
Dopasowywanie się do oczekiwań innych kosztem własnych wartości z czasem prowadzi do poczucia niespełnienia.
6. Pielęgnowania urazy 💔
Długotrwałe rozpamiętywanie krzywd odbiera spokój i utrudnia cieszenie się teraźniejszością.
7. Unikania ryzyka 🚪
Lęk przed zmianą lub porażką powoduje, że rezygnujemy z szans, których później bardzo żałujemy.
8. Lekceważenia zdrowia 🩺
Brak profilaktyki, ruchu i dbania o siebie daje o sobie znać dopiero po latach.
9. Życia dla oczekiwań innych 🎭
Wybieranie ścieżki narzuconej przez rodzinę czy społeczeństwo często kończy się poczuciem, że przeżyło się nie swoje życie.
10. Braku życzliwości wobec innych 🌼
Po latach częściej pamiętamy słowa, które zraniły, niż te, których nie wypowiedzieliśmy.

Najważniejszy wniosek

Psychologowie zwracają uwagę, że ludzie częściej żałują tego, czego nie zrobili, niż błędów wynikających z działania. Niewykorzystane szanse, niespełnione marzenia i zaniedbane relacje pozostawiają trwalszy ślad niż porażki, z których można wyciągnąć lekcję. 💜

– Podróżuj, śnij, odkrywaj – radził Mark Twain. Ze słowami amerykańskiego pisarza w dużej mierze zgadzają się psychologowie 👇

17/07/2026

Teraz tylko czekamy na wdrożenie ustawy… 🙂

17/07/2026

🇫🇷 Francja dołącza do grona państw, które zdecydowały się zalegalizować eutanazję i wspomagane umieranie. Po długiej debacie etycznej i politycznej francuski parlament przyjął przepisy, które – pod ściśle określonymi warunkami – pozwolą osobom z nieuleczalnymi chorobami zakończyć życie z pomocą personelu medycznego. (Reuters⁠)

Francja nie jest jednak pierwsza. Obecnie eutanazja jest legalna m.in. w:
• 🇳🇱 Holandii,
• 🇧🇪 Belgii,
• 🇱🇺 Luksemburgu,
• 🇪🇸 Hiszpanii,
• 🇵🇹 Portugalii,
a poza Europą również w 🇨🇦 Kanadzie, 🇨🇴 Kolumbii, 🇪🇨 Ekwadorze oraz 🇳🇿 Nowej Zelandii. W części innych państw – m.in. w Szwajcarii czy niektórych stanach USA – dopuszczalne jest wspomagane samobójstwo, ale nie klasycznie rozumiana eutanazja.

Jako psychogerontolog patrzę na tę dyskusję z jeszcze jednej perspektywy.

Coraz częściej społeczeństwa zadają pytanie: czy człowiek powinien mieć prawo decydować o własnym końcu?

Ja zadałabym jeszcze inne pytanie.

Czy zrobiliśmy już wszystko, aby człowiek nie chciał umierać wcześniej?

Bo zanim zaczniemy rozmawiać o prawie do śmierci, warto uczciwie porozmawiać o prawie do godnego życia.

O dostępności opieki paliatywnej.
O leczeniu bólu.
O wsparciu psychologicznym.
O samotności osób starszych.
O przeciążeniu rodzin.
O tym, jak wygląda codzienność osób z chorobami neurodegeneracyjnymi i terminalnymi.

Dopiero wtedy możemy prowadzić naprawdę odpowiedzialną debatę.

Nie ma tu prostych odpowiedzi. Są za to bardzo trudne pytania, które dotyczą każdego z nas – wcześniej czy później.

💬 Jestem ciekawa Waszej opinii.
Czy legalizacja eutanazji jest wyrazem szacunku dla autonomii pacjenta, czy raczej sygnałem, że system opieki nie potrafi zapewnić wystarczającego wsparcia osobom u kresu życia?

Źródło: misyjne.pl/francja-legalizuje-eutanazje

16/07/2026

Czerwona teczka, która ułatwi ratownikom zebranie informacji o seniorze zaledwie w kilka minut. Polecam jej założenie każdemu. I zapraszam do lektury.

🤝 Czerwona teczka. Jeden prosty nawyk, który może oszczędzić cenne minuty.

Ratownicy medyczni często powtarzają, że jedną z największych trudności podczas wyjazdów do osób starszych nie jest sam stan pacjenta, ale... brak informacji.

Senior mieszka sam i nie jest w stanie odpowiedzieć na pytania. Rodzina dopiero jedzie do szpitala. Sąsiedzi nie wiedzą, jakie leki przyjmuje, na co choruje ani gdzie znajdują się najważniejsze dokumenty.

Każda kolejna minuta upływa na szukaniu informacji, które mogłyby być dostępne od razu.

Właśnie dlatego coraz więcej specjalistów zachęca do przygotowania tzw. **czerwonej teczki** – jednego miejsca, w którym znajdują się wszystkie najważniejsze informacje o zdrowiu seniora.

Najlepiej umieścić ją **przy drzwiach wejściowych**, w miejscu widocznym zarówno dla domowników, jak i dla ratowników medycznych. Nie musi być zamknięta w szafie ani schowana w komodzie. W sytuacji zagrożenia życia liczy się szybki dostęp do informacji.

W takiej teczce warto umieścić:

📄 aktualną listę wszystkich przyjmowanych leków,

📄 rozpoznane choroby przewlekłe,

📄 informacje o uczuleniach,

📄 ostatnie wypisy ze szpitala,

📄 wyniki najważniejszych badań,

📄 kontakty do lekarzy prowadzących,

📄 numery telefonów do najbliższych,

📄 kopie ważnych dokumentów oraz pełnomocnictw, jeśli zostały przygotowane.

Przygotowanie takiej teczki zajmuje kilkanaście minut.

Może zaoszczędzić znacznie więcej.

Nie tylko rodzinie, która w kryzysie nie będzie gorączkowo przeszukiwać szuflad, ale także ratownikom i lekarzom, którzy od pierwszych chwil będą mieli dostęp do informacji niezbędnych do udzielenia właściwej pomocy.

💙 W **Blisko Seniora** przygotowujemy bezpłatny wzór **Czerwonej Teczki**, który będzie można wydrukować i uzupełnić wspólnie z bliską osobą. Chcemy, aby każda rodzina mogła mieć go pod ręką, zanim kiedykolwiek okaże się potrzebny.

15/07/2026

Bezpieczny dom to nie luksus. To często granica między samodzielnością a tragedią.

Przeczytałam raport dotyczący dostosowywania mieszkań do potrzeb osób starszych. W wielu krajach Europy uznano już, że to nie jest "fanaberia", ale element profilaktyki zdrowotnej. W Danii finansowane są m.in. poręcze, likwidacja progów i inne rozwiązania poprawiające bezpieczeństwo seniorów. W Holandii działają fundusze wspierające dostosowanie mieszkań osób starszych i osób z niepełnosprawnościami. Podobne programy funkcjonują również w Niemczech, Francji, Szwecji, Norwegii czy Wielkiej Brytanii.

Bo te kraje wiedzą coś, o czym w Polsce wciąż mówi się za mało.

Upadek seniora zaczyna się dużo wcześniej niż w chwili, gdy uderzy o podłogę. Zaczyna się wtedy, gdy przez lata nikt nie naprawił drobnej usterki, nie zamontował uchwytu, nie usunął progu czy śliskiego dywanika.

Kilka dni temu pomagałam starszej pani podczas kąpieli. Kiedy wychodzi z wanny, instynktownie łapie się kranu, i tak już od dłuższego czasu. (Ja pracuję z nią od 2 mszy). Problem w tym, że ten kran ledwo trzyma się ściany. Widać, że jest poluzowany i w każdej chwili może się oderwać.

Seniorka o tym wie. Rozkłada ręce. Jej jedyny syn również o tym wie. Ale – jak mówi – nie ma czasu.

I w tym momencie kończy się teoria, a zaczyna codzienność opiekuna.
To ja szukam teraz osoby, która zamontuje uchwyt. To ja pojadę kupić odpowiednie poręcze. To ja zorganizuję kogoś, kto wywierci otwory w ścianie. Nie dlatego, że taki jest mój obowiązek. Dlatego, że wiem, iż jeśli nikt tego nie zrobi, to prędzej czy później ta pani upadnie, trzymając w dłoni wyrwany ze ściany kran.

A wtedy wszyscy powiedzą, że to był nieszczęśliwy wypadek. Nie. To nie będzie przypadek. To będzie efekt wielomiesięcznego zaniedbania czegoś, co można było naprawić w jedno popołudnie.

Jako społeczeństwo musimy w końcu zrozumieć, że bezpieczeństwo seniora zaczyna się od jego mieszkania. Od sprawnej poręczy. Stabilnego kranu. Dobrego oświetlenia. Braku progów. Antypoślizgowej maty.

To są drobiazgi dla młodego człowieka.

Dla osoby 85-letniej mogą decydować o tym, czy nadal będzie żyła samodzielnie, czy trafi do szpitala, a później już nigdy nie wróci do pełnej sprawności.

Dlatego tak bardzo cieszę się, że powstają raporty i kampanie pokazujące, że bezpieczne mieszkanie jest inwestycją, a nie kosztem.
Mam tylko nadzieję, że kiedyś również w Polsce przestaniemy czekać na pierwszy upadek i zaczniemy zapobiegać kolejnym.

📘 Zachęcam do zapoznania się z raportem i materiałami kampanii „Bezpieczny dom prawem seniora”. To lektura obowiązkowa nie tylko dla opiekunów, ale także dla każdego z nas. Bo wszyscy – jeśli będziemy mieli szczęście – kiedyś się zestarzejemy.

Źródło: https://bezpiecznydomseniora.pl/

13/07/2026

Nie leczy. Nie zastępuje rodziny ani personelu medycznego. Jest po to, by wspierać człowieka i jego bliskich w jednym z najtrudniejszych momentów życia. Kim jest doula umierania?

🔎 Narodziny mają swoją doulę. Dlaczego śmierć wciąż zostaje sama?

Kiedy rodzi się dziecko, nikogo nie dziwi obecność douli porodowej.

Coraz więcej kobiet korzysta z jej wsparcia. Nie zastępuje lekarza ani położnej. Towarzyszy, uspokaja, daje poczucie bezpieczeństwa i pomaga przejść przez jeden z najważniejszych momentów życia.

Przyjęliśmy to jako coś naturalnego, a przecież życie ma jeszcze jeden równie ważny moment - odchodzenie.

Dziś śmierć najczęściej odbywa się w szpitalach i hospicjach. Wielu z nas po raz pierwszy doświadcza odchodzenia bliskiej osoby bez przygotowania, nie wiedząc, jak rozmawiać, jak pomóc i jak po prostu być obok.

Właśnie dlatego coraz częściej mówi się o douli umierania.

To nie jest lekarz. Nie jest pielęgniarką ani psychologiem. Nie zastępuje także rodziny. Pomaga oswoić lęk, wspiera chorego i jego bliskich, pomaga rozmawiać o sprawach, które często odkładamy do ostatniej chwili. Czasem po prostu siedzi obok i trzyma za rękę.

Choć sama nazwa brzmi w Polsce jeszcze obco, idea wcale nie jest nowa. Przez wieki ludzie odchodzili w swoich domach, otoczeni bliskimi. Towarzyszenie było czymś naturalnym.

Może właśnie dlatego doula porodowa jest dziś dla nas oczywistością, a doula umierania nadal budzi zdziwienie.

A przecież na początku i na końcu życia człowiek najbardziej potrzebuje tego samego. Czyjejś spokojnej obecności.

🤍 W Blisko Seniora wierzymy, że nikt nie powinien odchodzić samotnie. Dlatego przygotowujemy możliwość towarzyszenia osobom u kresu życia oraz ich rodzinom – z czułością, spokojem i szacunkiem. Bo czasem największym wsparciem nie są słowa, lecz obecność drugiego człowieka.

Jeśli chcesz skorzystać z takiej usługi - napisz wiadomość prywatną.

11/07/2026

📉 Polskie miasta zmieniają się szybciej, niż wielu z nas zauważa.

Nowy „Raport o stanie miast 2025” pokazuje, że największym wyzwaniem najbliższych lat nie będzie tylko gospodarka, ale… demografia.

Coraz mniej rodzi się dzieci, ubywa osób w wieku produkcyjnym, a społeczeństwo szybko się starzeje. Już dziś w setkach polskich miast nie powstają nowe mieszkania wielorodzinne, a samorządy przygotowują się do zamykania kolejnych przedszkoli i szkół.

Jednocześnie będzie rosło zapotrzebowanie na opiekę zdrowotną, usługi opiekuńcze, transport dostosowany do potrzeb seniorów i wsparcie dla rodzin, które opiekują się starszymi bliskimi.

To nie jest wizja odległej przyszłości. To rzeczywistość, która dzieje się na naszych oczach.

A co z Wrocławiem? Choć nasze miasto nadal rozwija się i przyciąga nowych mieszkańców, również tutaj liczba seniorów będzie systematycznie rosła. Dlatego już dziś warto rozmawiać o tym, jak przygotować miasto na potrzeby osób starszych i ich opiekunów.

Bo starzenie się społeczeństwa nie jest problemem. Problemem jest to, czy będziemy na nie przygotowani.

💬 Jak myślicie – czy polskie miasta są gotowe na społeczeństwo, w którym osób po 75. roku życia będzie z roku na rok coraz więcej?

Źródło: https://www.portalsamorzadowy.pl/gospodarka-komunalna/w-perspektywie-dwoch-pokolen-czesc-miast-zniknie-z-mapy-polski-raport-bije-na-alarm,667593.html

11/07/2026

🏙️ Gdzie seniorom żyje się najlepiej w Polsce?

Coraz więcej osób zadaje sobie to pytanie. Nie chodzi już tylko o wysokość emerytury, ale o dostęp do lekarza, komunikację, tereny zielone i możliwość samodzielnego funkcjonowania.

Z najnowszej analizy opartej na danych GUS i Indeksie Zdrowych Miast wynika, że:

✅ Poznań został uznany za najlepsze duże miasto dla seniorów. Wygrał dzięki dobrze rozwiniętym usługom społecznym, łatwemu dostępowi do opieki zdrowotnej, sprawnej komunikacji i inwestycjom w jakość życia mieszkańców.

5 najważniejszych wniosków z raportu:

1️⃣ W Polsce żyje już prawie 10 milionów osób po 60. roku życia, a blisko 2/3 z nich mieszka w miastach.

2️⃣ O jakości życia seniora decyduje nie tylko opieka zdrowotna, ale także brak barier architektonicznych, dobra komunikacja, bezpieczeństwo i dostęp do zieleni.

3️⃣ Wśród dużych miast najlepiej wypadł Poznań, przed Warszawą i Gdańskiem.

4️⃣ W kategorii miast poniżej 300 tys. mieszkańców zwyciężył Sopot, doceniony za uzdrowiskowy charakter, czyste powietrze i infrastrukturę dostosowaną do potrzeb osób starszych.

5️⃣ Mimo pozytywnych zmian nadal dużym wyzwaniem pozostają bariery architektoniczne w budynkach oraz zbyt mała liczba lekarzy geriatrów.

📍 A gdzie w tym wszystkim jest Wrocław?

Choć nasze miasto nie znalazło się w pierwszej trójce rankingu, od lat rozwija politykę senioralną. Działają tu Wrocławskie Centrum Seniora, liczne Kluby Seniora, Uniwersytety Trzeciego Wieku i programy aktywizujące osoby starsze. To pokazuje, że potencjał jest ogromny, ale nadal jest nad czym pracować – szczególnie w zakresie dostępności przestrzeni, opieki geriatrycznej oraz tworzenia miasta przyjaznego osobom w późnej starości.

Bo przyjazne miasto dla seniora to nie luksus. To dobrze zaplanowana przestrzeń, która pozwala dłużej zachować samodzielność, bezpieczeństwo i godnie się starzeć. ❤️

Źródło: https://dobrywiek.pl/najlepsze-miasta-dla-seniorow-w-polsce-2026-analiza/

10/07/2026

Dzisiaj, w ramach piątkowych ćwiczeń- emocje związane z wakacyjnymi wspomnieniami. Zapraszam. 🙂

☀️ Lato bez barier 80+

Najpiękniejsze wakacje mojego życia.

– Babciu, pamiętasz swoje pierwsze wakacje nad morzem?

To jedno pytanie potrafi otworzyć świat, do którego na co dzień nie mamy dostępu.

Nagle pojawiają się obrazy drewnianych pensjonatów, zapach smażonej ryby, lody Bambino jedzone na deptaku, pierwsza kąpiel w Bałtyku, bursztyny znalezione po burzy i wieczory, które wydawały się nie mieć końca.

Dla wielu osób starszych wspomnienia sprzed kilkudziesięciu lat są niezwykle żywe. I to właśnie one mogą stać się doskonałym ćwiczeniem pamięci.

Nie trzeba kupować drogich pomocy ani rozwiązywać skomplikowanych zadań.

Wystarczy usiąść obok i zapytać.

Możecie wykorzystać kilka prostych pytań:

☀️ Gdzie spędziłaś swoje najpiękniejsze wakacje?

☀️ Z kim wtedy byłaś?

☀️ Co najbardziej zapamiętałaś?

☀️ Jak pachniało lato?

☀️ Jakie piosenki wtedy śpiewano?

☀️ Co jedliście na wakacjach?

☀️ Czy przywiozłaś jakąś pamiątkę?

Nie poprawiaj odpowiedzi. Nie sprawdzaj dat. Nie oceniaj, czy wszystko wydarzyło się dokładnie tak, jak opowiada senior.

W tym ćwiczeniu nie chodzi o test z pamięci.

Chodzi o emocje.

Bo kiedy wracamy do dobrych wspomnień, uruchamiamy nie tylko pamięć autobiograficzną. Wracają również uczucia, zapachy, dźwięki i obrazy, które przez lata pozostały gdzieś głęboko schowane.

To jedno z najprostszych, a jednocześnie najpiękniejszych ćwiczeń, jakie można wykonać wspólnie. Nie potrzeba do niego żadnego sprzętu. Wystarczy czas i ktoś, kto naprawdę chce wysłuchać tej historii.

☀️ Wakacje to najlepszy moment, by ćwiczyć mimochodem. Nie dla rekordów, ale po to, by łatwiej cieszyć się każdym kolejnym latem.