Kaewwanna Indigo

Kaewwanna Natural Indigo There is a long cultural history amongst the people in Sipsong Panna, Lan Xang and Lanna.

About two to three hundred years ago, many wars between Siam, Lanna and Burma meant that many Tai Lue and Lao Phuan moved to Phrae. It was through this conflict that the Thai Lue and Phuan brought the indigo dye and the knowledge of how to use it, to Phrae, something that would become a gift to this area. Those living in Phrae also had some knowledge of how to produce the natural indigo dye, and t

hey combined this knowledge with the Thai Lue and Phuan. The Phrae area is rich in natural diversity and the environment supported the locals to be able to apply and use their original knowledge. The farmers named the material Phrae Mahom and they became very famous throughout Thailand. With the period of the industrial revolution, synthetic colors began to rapidly replace the old natural dye. However, trading in Mohom continued and until this day makes quite a large income for Phrae. A new era began about six years ago when the Government introduced the OTOP (One Tambon One Product) policy. Phrae promoted the famous Mohom as their main product. Nowadays, there are various kinds from real natural indigo to fully synthetic indigo items.

09/09/2026

ตอนแรกเห็นป้าก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ข้างถังขยะ เลยแอบถ่ายไว้ไกล ๆ เพราะนึกว่าแกทำอะไร

พอเดินเข้าไปใกล้ถึงเห็นว่าแกกำลังแยกขวดพลาสติก กระป๋อง แล้วก็กระดาษออกจากถุงขยะ

เลยถามว่า
“ป้าเก็บไปขายเหรอ”

แกบอก
“ไม่ได้ขาย เก็บไว้ให้ลุงที่เข็นรถมาเก็บของเก่าทุกเย็น จะได้ไม่ต้องคุ้ย”

แกแยกไว้ให้แบบนี้แทบทุกวัน

ขวดก็ขวดไม่กี่ใบ
กระป๋องก็ไม่กี่กระป๋อง

สำหรับเราอาจเป็นของที่โยนทิ้งแล้วจบ

แต่สำหรับใครอีกคน มันอาจรวมกันกลายเป็นข้าวหนึ่งมื้อได้

ป้าพูดประโยคหนึ่งแล้วเดินเข้าบ้านไปว่า

“ช่วยอะไรเขาไม่ได้มาก อย่างน้อยก็อย่าให้เขาลำบากกว่าเดิม”

บางครั้งความใจดี มันก็ไม่ได้ต้องใช้เงินเยอะเลยจริง ๆ

ใครมีเรื่องราวของลุงป้าข้างบ้านที่อยากเล่า ส่งมาให้พวกเราได้นะครับ ❤️

08/09/2026

08/09/2026

เล่าสู่กันฟัง : เพลงพรานทะเล
คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล / ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน

ชีวิตที่คร่ำ กลางน้ำเวียนวน
ลอยล่องกลางชล ไม่พ้นทนไป
อยู่กับเรือเบื่อใจ ผองพรานทะเลเร่ไป
อยู่ห่างไกล กลางสายชล

มองน้ำตรงหน้า จรดฟ้าไกลๆ
ว้าเหว่ดวงใจ ไม่เห็นผู้คน
คลื่นและลม สู้ทน
ทุกข์ใจ ปานใดไม่บ่น สู้แดดฝน ลำบากกาย

อยู่หว่าง ทะเลนานๆ
ท้องเรือเป็นบ้าน ท้องธารเรือนตาย
สิ้นชีพสิ้นชนม์ เคราะห์ร้าย
ศพฝังโดยง่าย ฝากเอาไว้ใต้คงคา

เพียงเห็นริมฝั่ง สักครั้งดีใจ
มาบกทีไร ให้แสนปรีดา
ใกล้แผ่นดิน เข้ามา
เหมือนมี วิมานตรงหน้า ปลื้มหนักหนา แทบจูบดิน
**************
เพลงพรานทะเล นี้ เดิมนั้น เป็นเพลงที่ ครูแก้ว อัจฉริยะกุล และ ครูเอื้อ สุนทรสนาน แต่งขึ้นมาในยุคกลาง เพื่อใช้ในการขับร้องสลับหน้าม่าน บนเวทีละคร หรือ การฉายภาพยนตร์ ไม่ได้ตั้งใจแต่งให้เหมือนกับเพลงประจำสถาบันสี่เหล่าทัพอื่นๆ เพราะมี วงดุริยางค์ทหารเรือ และครูเพลงที่มีชื่อเสียงโด่งดังอยู่แล้วหลายคน เช่น พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ครูพยงค์ มุกดา ครูสกนธ์ มิตรานนท์ ฯลฯ

ใน หนังสือ ๑๐๐ เพลงดี ๑๐๐ ปี เอื้อ สุนทรสนาน เขียนเล่าถึง เพลงทหารเรือ เอาไว้ว่า เมื่อ เพลงพรานทะเล และ เพลงถอนสมอ ของ วงดนตรีสุนทราภรณ์ ซึ่งเป็นผลงานของครูเอื้อ สุนทรสนาน ครูแก้ว อัจฉริยะกุล และ ครูธาตรี เกิดขึ้น บรรดานักเรียน โรงเรียนนายเรือก็นำเอาเพลงทั้งสองเพลงไปใช้เป็นเพลงประจำโรงเรียนโดยอัตโนมัติ เพราะมี เนื้อหา ท่วงทำนองที่กินใจ มี ความหมาย ความไพเราะ สอดคล้องกับ ชีวิตของ ลูกทะเล ลูกประดู่ โดยทั่วหน้า

เพลงพรานทะเล นี้ สิงห์ อิ่มลาภ นำเอาไปขับร้องสลับหน้าม่าน ก่อนการฉายภาพยนตร์ในโรงภาพยนตร์มาก่อน เช่นเดียวกับ เพลงพรานไพร ( เที่ยวพเนจร...) เพลงพรานล่อเนื้อ
( เจ้ายักคิ้วให้พี่...) ต่อมา ได้ขับร้องบันทึกเสียงโดย สุนทราภรณ์ เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๔๙๒ และกลายเป็นเพลงอมตะประจำตัว ครูเอื้อ สุนทรสนาน หรือ สุนทราภรณ์ ไปอีกเพลงหนึ่ง เพราะ ครูเอื้อ สุนทรสนาน นำเอาไปร้องถวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ที่พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ เมื่อปลายปี พ.ศ. ๒๕๒๓ ก่อนจะถึงแก่กรรม ในวันที่ ๑ เมษายน พ.ศ. ๒๕๒๔ ในปีต่อมา

ที่มา
เครดิต:คีตา พญาไท