LRE - dega Bushat

09/09/2026

24/08/2026

21/08/2026

20/08/2026

Nesër nuk ju kërkoj të besoni tek unë…

Nga A***n Galdini

Nesër, në orën 18:00, do të jem aty ku kam thënë se do të jem.

Nuk e di sa njerëz do të vijnë.

Nuk do të bëj sikur e di.

Nuk kam autobusë për të mbushur një shesh, nuk kam zyra që telefonojnë lista njerëzish, nuk kam ekrane që prej javësh ua përsërisin shqiptarëve fytyrën dhe fjalën time.

Kam bërë atë që kam mundur me mjetet që kam, kryesisht këtu, në këtë hapësirë ku shumë prej jush më kanë njohur vetëm gjatë këtyre javëve.

Pikërisht për këtë arsye, nesër nuk dua të prodhoj një pamje më të madhe se e vërteta.

Dua të takohem me të.

Sepse politika shqiptare ka vuajtur mjaft nga njerëzit që fillojnë duke sajuar madhësinë e tyre dhe përfundojnë duke kërkuar prej qytetarit të jetojë brenda saj.

Unë dua të provoj të kundërtën.

Të nis nga ajo që ekziston.

Nëse jemi pak, jemi aq.

Nëse jemi më shumë nga sa presim, përgjegjësia shtohet, por askush nuk merr prej numrit një kurorë që qytetari nuk ia ka dhënë.

Dhe nëse nesër vjen vetëm për të parë, eja vetëm për të parë.

Nuk ke pse të bëhesh anëtar i LRE Rinisjes.

Nuk ke pse të deklarosh besnikëri ndaj meje.

Nuk ke pse të heqësh dorë nga partia jote, bindjet e tua apo dyshimet që ke për atë që po bëj.

Mund të jesh demokrat dhe të vish si demokrat.

Mund të kesh votuar socialist dhe të mendosh se Shqipërisë i duhet ndryshim.

Mund të mos duash asnjë parti.

Mund edhe të mos jesh dakord me mua për shumë gjëra.

Nuk të kërkoj të mbërrish i bindur.

Më mjafton të mbërrish i lirë.

Sepse ajo që quaj Rinisje nuk ka lidhje me moshën dhe nuk është emër i një brezi që kërkon t’ia zërë vendin një brezi tjetër.

Rinisje do të thotë pikërisht atë që thotë fjala jonë, me ia nisur përsëri, me e rinisur, me pasur kurajën për të mos e vazhduar gabimin vetëm sepse është bërë zakon.

Këtë mund ta bëjë një tetëmbëdhjetëvjeçar.

Mund ta bëjë një njeri në mes të jetës.

Mund ta bëjë një gjysh që ka parë disa Shqipëri politike të vijnë e të ikin dhe ende nuk ka hequr dorë nga vendi i vetë.

Mund ta bëjë edhe një shoqëri, kur kupton se ndryshimi i emrave nuk mjafton nëse marrëdhënia e qytetarit me shtetin mbetet e njëjtë.

Prandaj nesër nuk dua t’ju kërkoj besim paraprak.

Besimi nuk merret me thirrje.

Fitohet duke u provuar.

Unë kam detyrimin t’ju tregoj kush jam, çfarë besoj, çfarë kam bërë, ku kam gabuar, çfarë propozoj dhe deri ku arrin realisht forca ime sot.

Ju keni të drejtën të shihni, të dëgjoni, të gjykoni dhe të largoheni po aq të lirë sa erdhët.

Kjo, për mua, është një marrëdhënie më e ndershme politike.

Edhe thirrja “Rama ikën” duhet kuptuar brenda kësaj mase.

Unë besoj se cikli i Edi Ramës duhet të përfundojë përmes ndryshimit demokratik.

E them hapur dhe mbaj përgjegjësi për këtë qëndrim.

Por largimi i një kryeministri nuk i jep askujt tjetër të drejtën e trashëgimisë mbi Shqipërinë.

As PD-së.

As një force të re.

As një proteste.

As LRE Rinisjes.

As A***n Galdinit.

Këtu fillon kuptimi i Republika Hapet.

Jo te pyetja se kush duhet të marrë vendin e Ramës, por te një pyetje më e vështirë për të gjithë ne:

A mund të kërkojmë ndryshim pa kërkuar njëkohësisht pronësinë e tij?

Unë mendoj se po.

Mendoj se një e djathtë mund ta mbrojë pronën pa krijuar të privilegjuarit e saj, mund ta nderojë familjen pa e kthyer shtetin në kujdestar të ndërgjegjes, mund ta çmojë sipërmarrjen pa ngatërruar tregun me mikun, mund ta dojë Shqipërinë pa shpikur shqiptarë më pak të denjë, mund të jetë thellësisht properëndimore pa ia dorëzuar asnjë të huaji detyrën për ta menduar vendin tonë në vendin tonë.

Mendoj gjithashtu se një ndryshim i denjë duhet t’i japë siguri edhe atij që nuk e dëshiron.

Sepse socialisti nuk pushon së qenuri shqiptar kur humbet partia që ka votuar.

Demokrati nuk fiton pjesë pronësie mbi shtetin kur fiton partia e tij.

Gazetari nuk e humbet lirinë kur na kritikon neve.

Dhe fëmijët tanë nuk duhet të paguajnë një ditë çmimin e ambicieve që ne nuk patëm urtinë t’ia ndalonim vetes.

Këto janë bindjet me të cilat vij nesër.

Jo pretendimi se pas meje qëndron një fuqi që nuk e kam.

Jo kërkesa që Shqipëria të më njohë një rol që nuk ma ka dhënë.

Vetëm emri im, historia ime, fjala ime dhe përgjegjësia për të mos ju treguar tjetër gjë nga ajo që është.

Pas kësaj, vendosni ju.

Nëse deri dje nuk e dinit kush ishte A***n Galdini, ejani ta shihni vetë.

Nëse më njihni vetëm nga një copëz, një shpifje, një fotografi, një Reel apo një postim që ju ka dalë rastësisht përpara, mos ju kërkoj ta zëvendësoni atë me një tjetër paragjykim në favorin tim.

Ejani me pyetjet tuaja.

Unë do të vij me përgjegjësinë time.

Sepse ndoshta një fillim i ndershëm politik nuk kërkon që njerëzit të kenë besim përpara se të takohen.

Kërkon vetëm që askush të mos gënjejë për atë që është kur takimi fillon.

Nesër, 21 gusht 2026 · ora 18:00.

Unë do të jem aty.

Jo për t’ju kërkuar të vini pas meje.

Për t’ju dalë përpara ashtu siç jam, dhe për t’ju lënë juve të vendosni nëse ia vlen t’ia rinisim.

A***n Galdini

20/08/2026

Edhe 1 ditë…

Nuk do bëjmë namin, jo.

Mos kini merak.

Do hedhim hapin.

Ne do të hedhim hapin tonë, aq sa jemi, aq sa do të vijnë.

Në ardhshin 5 veta, me 5 veta do ta rinisim…

Në ardhshin 50 veta, me 50 do tia rinisim…

Në ardhshin 100 veta, me 100 do tia rinisim…

Ne nuk kemi as “flotilje Sorosi”, as struktura e logjistikë partie, as media e mediatizim, as furgona e autobuza, as kamerat e televizioneve live, as 9870 të punësuarit e “vullnetarizuar” në Sektorin e OJF e OJQ që financojnë “Bamirësit e Huaj”, as “Patriotë shqiptarë” që besnikërinë e dashurinë e tyre ia shprehin Erdoganit, as “neootomane” që nuk e durojnë dot shqiptarizmin edhe pse në teatër e dekor bulevardi mbulohen me flamur KuqeZi, nuk e kemi as mbështetjen e Partive të Reja, e as të PD e Sali Berishës..

Ne nuk kemi as “çunat e Diasporës”, që nisen me autokolona makinash nga Bota a nga Dhërmiu drejt Tiranës…

Jo.

Jemi vetëm ata qytetarë që zgjedhin të ndjekin e dëgjojnë jashtë zhurmës…

Nuk jemi Revolucion.

Jemi Rinisja.

Nuk jemi Protesta.

Jemi Urtia.

Nuk përçajmë askënd, se nuk kemi qenë kurrë me askënd.

Nuk përplasemi e as matemi e as krahasohemi me kërkënd, sepse jemi ne korsinë tonë, në të drejtën tonë, e në lirinë tonë.

Kush ndihet e kush beson si ne, nesër në 18.00, në Sheshin Skënderbej:

Marshimi i Rinisjes
E premte, 21 gusht
Ora: 18.00
Sheshi Skenderbej
Para shkallëve tek Opera

Unë do të jem aty.

Bekime e përqafime,

A***n Galdini

18/08/2026

Republika provohet kur askush nuk të sheh…

Nga A***n Galdini

Mund të shkruash programin më të bukur dhe të mbetesh i njëjti njeri.

Mund të flasësh për demokracinë, të betohesh për ligjin, të kërkosh largimin e një qeverie, të denoncosh arrogancën e saj, madje të kesh të drejtë në pothuajse gjithçka që thua, dhe përsëri të mos kesh ndryshuar asgjë në mënyrën si e kupton politikën.

Sepse prova e parë nuk vjen kur kundërshton pushtetin.

Vjen kur ke përpara një njeri që nuk të duhet.

Një njeri pa emër të madh, pa ndikim, pa miq që mund të të hapin dyer, pa ndonjë dobi të dukshme për ty.

Çfarë vlere ka ai atëherë?

Për mua, këtu ndahet politika që njeh qytetarë nga politika që njeh vetëm përdorime.

Shqipëria është lodhur jo vetëm prej njerëzve që kanë pasur shumë fuqi, por prej një zakoni shumë më të thellë, njeriun e kemi mësuar ta çmojmë sipas dobisë që mund të na sjellë.

Në administratë bëhet dosje.

Në parti bëhet votë.

Në fushatë bëhet numër.

Në televizion bëhet audiencë.

Në biznesin e lidhur me politikën bëhet kontakt.

Në ditën e zgjedhjeve bëhet sovran për disa orë, pastaj mund të kalojnë vite derisa dikujt t’i kujtohet përsëri se ai kishte një emër.

Kjo nuk është Republika që besoj.

Një njeri nuk bëhet më i vlefshëm kur na mbështet dhe më pak i denjë kur na kundërshton.

Nuk fiton dinjitet kur hyn në shumicën tonë.

Nuk e humbet kur voton kundër nesh.

Dhe nuk duhet të ketë nevojë të dëshmojë besnikëri ndaj askujt që shteti t’i japë atë që i takon me ligj.

Këtu, për mua, fillon edhe kuptimi më i thellë i së Djathtës Humane.

Liria nuk është favor që i bëjmë njeriut pasi kemi verifikuar nëse na pëlqen zgjedhja e tij.

Prona nuk është shpërblim për afërsinë.

Sipërmarrja nuk është privilegj i atij që njeh derën e duhur.

Familja nuk është material elektoral.

Bashkësia nuk është repart që pret komandën nga qendra.

Përpara shtetit qëndron personi.

Dhe përpara interesit të partisë duhet të qëndrojë e drejta e tij për të mos qenë i saj.

Prandaj më duket e pamjaftueshme të kërkojmë vetëm një qeveri tjetër.

Nëse pas çdo ndryshimi qytetari duhet të gjejë përsëri se cilit kamp t’i afrohet, cilin numër telefoni të ruajë, kujt t’i kërkojë një fjalë, nga cili pushtetar të mos duket armik, atëherë kemi ndërruar administruesit e pasigurisë së tij.

Dhe unë nuk dua t’ia rinisim kështu.

Të premten, më 21 gusht, nuk pres prej askujt të vijë për të më dhënë një dëshmi besnikërie.

Nuk kam as të drejtën t’ia kërkoj.

Kush vjen, mund të mos jetë dakord me mua për shumëçka.

Mund të jetë demokrat, socialist, i paparti, njeri që më njeh prej vitesh ose dikush që më ka parë vetëm këto ditë në ekranin e telefonit.

Mund të vijë me besim, me dyshim, me kureshtje, mund edhe të largohet duke menduar se nuk e binda.

E drejta e tij për të gjykuar nuk është pengesë për atë që po përpiqem të ndërtoj.

Është kushti i saj.

Sepse nëse një nismë nuk duron dot njeriun e lirë përpara se të ketë ndonjë fuqi, nuk ka arsye të besohet se do ta durojë pasi të ketë fituar më shumë prej saj.

Këtë dua të provoj së pari mbi veten.

Jo me premtime për një të ardhme që nuk e zotëroj.

Me mënyrën si e pres njeriun që vjen.

Si e dëgjoj atë që nuk pajtohet.

Si e tregoj numrin pa e stolisur.

Si e respektoj atë që nuk vjen.

Si e pranoj se një ide mund të jetë më e madhe se forca që kam sot për ta mbajtur.

Dhe si vazhdoj të punoj pa ia faturuar qytetarit mungesën e suksesit tim.

Nëse politika shqiptare do t’ia rinisë ndonjëherë vërtet, ndoshta një prej fillimeve të saj më të vështira është pikërisht ky, të mos e pyesim më njeriun “i kujt je?” përpara se t’i njohim të drejtën të jetë vetvetja.

Më 21 gusht, ora 18:00, në Sheshin Skënderbej, unë do të jem aty.

Me bindjet e mia, pa pretenduar se janë të tuat.

Me historinë time, pa të kërkuar ta trashëgosh.

Me Rinisjen, pa të kërkuar të bëhesh pronë e saj.

Sepse Republika nuk hapet ditën kur të gjithë mendojmë njësoj.

Ajo fillon të bëhet e mundur kur mund të qëndrojmë në të njëjtin vend, të ndryshëm e të lirë, dhe askush të mos ketë nevojë të ulë kokën që tjetri të ndihet më i madh.

A***n Galdini

18/08/2026

Çfarë do të thotë t’ia rinisësh?

Nga A***n Galdini

T’ia rinisësh nuk do të thotë të sillesh sikur dje nuk ka ndodhur.

Përkundrazi, njeriu mund t’ia nisë përsëri vetëm pasi e ka parë të shkuarën pa mashtruar veten për të.

Edhe një vend, nëse kërkon një fillim tjetër, nuk fiton asgjë duke grisur faqet që nuk i pëlqejnë.

Historia nuk zhbëhet.

Ajo ose kuptohet, ose përsëritet.

Kjo është arsyeja pse Rinisjen nuk e mendoj si një premtim se prej së premtes gjithçka do të jetë ndryshe.

Do të ishte e pavërtetë.

Shqipëria e 22 gushtit do të zgjohet me të njëjtat institucione, të njëjtat halle, të njëjtat interesa, të njëjtat mosbesime dhe me pothuajse të gjitha vështirësitë që kishte një ditë më parë.

Por një fillim i vërtetë nuk matet nga sa botë arrin të ndryshojë brenda një nate.

Matet nga ajo që një njeri vendos të mos e vazhdojë më në të njëjtën mënyrë.

Pikërisht këtu e gjej kuptimin politik të Rinisjes.

Mund t’ia rinisë demokrati pa hequr dorë nga bindjet e veta.

Mund t’ia rinisë socialisti që mendon se pushteti nuk duhet të bëhet pronë e askujt.

Mund t’ia rinisë ai që nuk ka qenë kurrë në një parti.

Mund t’ia rinisë një sipërmarrës që është lodhur duke kërkuar mik atje ku duhet t’i mjaftonte ligji, një prind që nuk pranon t’ia lërë fëmijës si trashëgimi borxhin moral të brezit të vet, një i larguar që ende e shqipton emrin Shqipëri si pjesë të jetës së tij, edhe një njeri që të premten vjen vetëm për të parë dhe largohet pa më premtuar asgjë.

Sepse të rinisësh nuk do të thotë të bëhesh i imi.

Do të thotë të rifitosh të drejtën për të mos qenë i askujt.

Kjo është edhe arsyeja pse nuk dua ta ngarkoj 21 gushtin me madhësi që ende nuk i ka.

Nuk e di sa njerëz do të vijnë.

Nuk do t’i numëroj përpara se të jenë aty dhe nuk do t’i shumëzoj pasi të jenë larguar.

Di vetëm përgjegjësinë time, të jem atje në orën që kam thënë, me fjalën që kam dhënë dhe pa i kërkuar realitetit të shtiret për të më bërë mua më të madh.

Në politikën tonë kemi harxhuar shumë vite duke pritur që fillimi të vinte nga maja.

Nga kryetari i ri.

Nga partia e re.

Nga marrëveshja e re.

Nga njeriu që premtonte se, po t’i jepej mjaftueshëm fuqi, do ta përdorte më mirë se ai përpara tij.

Unë dua të provoj një mendim tjetër.

Ndoshta një vend ia rinis pikërisht kur qytetari pushon së kërkuari një pronar më të mirë dhe fillon të kërkojë një Republikë ku pronari bëhet i panevojshëm.

Atëherë ndryshimi nuk është më ndërrimi i dorës që mban çelësin.

Është pyetja pse çelësi duhet të mbahet përgjithmonë nga një dorë.

Këtë dua të çoj me vete të premten, më 21 gusht, në orën 18:00, në Sheshin Skënderbej.

Jo pretendimin se po nis një epokë.

Vetëm përgjegjësinë për t’ia nisur aty ku jam, me aq sa kam, pa e zvogëluar atë që besoj dhe pa e zmadhuar atë që jam.

Sepse Rinisja, në fund, nuk është mosha e atyre që vijnë.

Është vendimi që e shkuara të mos fitojë të drejtën mbi të ardhmen vetëm ngaqë është përsëritur gjatë.

A***n Galdini