21/07/2026
📣QËNDRIM I DEPUTETES ENRIKETA JAHO
MBI REFORMËN
ADMINISTRATIVE-TERRITORIALE.
📍Reforma administrativo-territoriale është një domosdoshmëri. Një shtet serioz nuk mund t’i shmanget rishikimit të organizimit të tij administrativ, kur realiteti demografik, ekonomik dhe zhvillimor e kërkon këtë,prandaj e mbështes reformën dhe e konsideroj një hap të nevojshëm për një qeverisje më efikase.
Por reforma nuk mund dhe nuk duhet të trajtohet si një ushtrim i ftohtë hartografik, ku zhvendosen kufij me laps mbi hartë, apo si një debat thjesht teknik mes ekspertësh. Pas çdo vije të vizatuar në hartë jetojnë njerëz, histori, identitete, kujtesë kolektive dhe kushte reale gjeografike, të cilat nuk mund të injorohen.
Shteti i së drejtës nuk matet vetëm me efikasitetin administrativ, por edhe me aftësinë për të respektuar parimin e proporcionalitetit, barazisë dhe interesit publik. Pikërisht për këtë arsye, çdo vendimmarrje duhet të peshojë jo vetëm shifrat, por edhe pasojat sociale, historike dhe njerëzore që ajo sjell.
Kur flitet për bashki me potenciale të pamjaftueshme, duhet të kemi kurajën të themi të vërtetën: kjo nuk është përgjegjësi e qytetarëve që jetojnë aty. Është pasojë e dekadave të tëra të mungesës së investimeve, e politikave të pamjaftueshme zhvillimore dhe e një vëmendjeje shpesh të munguar nga pushteti qendror. Askush nuk ka të drejtë t’i ndëshkojë sot komunitetet për gabimet që vetë shteti ka bërë dje.
Që në fjalën time të parë në Parlament kam deklaruar se Shqipëria është një vend i vogël dhe pikërisht për këtë arsye çdo centimetër i territorit të saj ka rëndësi strategjike. Nuk ka periferi kur bëhet fjalë për Shqipërinë. Nuk ka zona të dorës së dytë. Çdo pjesë e këtij vendi është një gur themeli i identitetit dhe i sovranitetit tonë.
Pikërisht për këtë kam kërkuar që Skrapari dhe Poliçani të trajtohen me një vëmendje të veçantë. Jo si privilegj. Jo si favor politik, po si një detyrim moral, historik dhe institucional që Republika e Shqipërisë ka ndaj tyre,sepse pak territore në Shqipëri kanë paguar një çmim kaq të rëndë sa Poliçani dhe Skrapari. Njëri mbajti mbi supe barrën e industrializimit dhe militarizimit të diktaturës, tjetri sakrifikoi njerëzit, burimet dhe zhvillimin e tij. Më pas, në demokraci, të dy u përballën me harresën, shpopullimin dhe mungesën e investimeve. Ata kanë paguar dy herë haracin e historisë: një herë nga diktatura dhe një herë nga mosveprimi.
Unë e mbështes reformën,por besoj me bindje se Poliçani duhet të mbetet bashki,për të mbrojtur komunitetin e tij,për të ruajtur identitetin historik e institucional,për të garantuar përfaqësimin e drejtë dhe aksesin e qytetarëve në shërbime,për të respektuar një histori që nuk mund të fshihet me një vendim administrativ.
Hartat ndryshojnë. Kufijtë administrativë ndryshojnë,por dinjiteti i njerëzve, kujtesa historike dhe identiteti i një komuniteti nuk duhet të jenë kurrë objekt i një llogaritjeje të ftohtë statistikore.
Një reformë e mirë nuk është ajo që kursen vetëm administratë, por është ajo që fiton besimin e qytetarëve. Dhe shteti bëhet më i fortë,jo kur zvogëlon praninë e tij në territore, por kur i bind qytetarët se askush nuk është lënë pas.
https://www.facebook.com/share/p/1Bq56Lifqn/
