1988թ. շահագործման հանձնվեց Չարենցավանի թիվ 6 հիմնական դպրոցը: Նորակառույց միկրոթաղամասում գիշեր ու զօր զրնգում էին շինարարական կռունկների ու մուրճերի ձայները: Նորակառույց շենքները սնկի նման աճում էին:
Երիտասարդ ընտանիքները երջանիկ էին իրենց բնակարանամուտով, իսկ դպրոց ընդունված ուսուցիչները՝ իրենց աշակերտներով: Առաջին տարին դպրոց ընդունվեցին 970 աշակերտ:
1990-1992թթ. դպրոցն ուներ 1675 աշակերտ
և մոտ 160 աշխատող: Դպրոցի երիտասարդ և խոստումնալից ղեկավարությունը՝ տնօրեն Մաքսիմ Ղազարյանը, փոխտնօրեններ՝ Սամվել Հակոբյանը, Սուսաննա Կոստանդյանը և Մարթա Աղաջանյանը, առաջին իսկ օրվանից ըմբռնումով մոտենալով իրենց վստահված գործին, ձեռնամուխ եղան մատաղ սերնդի կրթության և դաստիարակության աշխատանքների անթերի կազմակերպմանն ու աշխատանքային համերաշխ կոլեկտիվ ստեղծեցին:
Դպրոցի բացման արարողությունը շքեղ տոնահանդեսի վերածվեց: Թաղամասի բնակիչները գոհ ու երջանիկ էին, որ իրենց երեխաները պետք է սովորեին նորակառույց, այդ տարիների համար եզակի հարմարություններ ունեցող (լողավազան, անհրաժեշտ մարզագույքով սպորտդահլիճ, հանդիսությունների շքեղ սրահ, հարուստ գրադարան, լինգոֆոնային կաբինետ) դպրոցում: Դասարանները լուսավոր էին, կահավորված նոր ուսումնական գույքով և լաբորատոր սարքավորումներով, գործում էր ժամանակակից բուֆետ-ճաշարանը:
Բացման արարողությանը ներկա էին բարձրաստիճան հյուրեր, շեֆ գործարանի ղեկավարներ, որոնք մեր մատաղ սերնդին երջանկացրել էին հրաշալի դպրոց կառուցելով: գործարանի տնօրեն Ջիմ Զավենի Աբրահամյանը և շինարարության գծով տնօրեն Հենրիկ Ոսկանյանը հանդիսավոր պայմաններում աշակերտներին հանձնեցին դպրոցի բանալին, ցանկանալով նրանց, որ դառնան մեր ազգի համար պիտանի մարդիկ և լավ սովորեն այս հրաշալի կամարների տակ: Հայաստանի ԳԱ թուրքական բաժնի վարիչ Երվան Ղազարի Սարգսյանը, շնորհավորելով ուսումնական տարեմուտը, հաճելի անակնկալ մատուցեց մասնակիցներին՝ հայտարարելով, որ ակադեմիայի արևելագիտության բաժինը ստանձնում է դպրոցի շեֆությունը: Դպրոցը օրեցօր ծաղկում և բարգավաճում էր, մանկավարժական կոլեկտիվը հանդես էր գալիս բազում մտահաղացումներով:
Սակայն 1988թ.-ին ավերիչ երկրաշարժն ու Ղարաբաղյան պատերազմը ստիպեցին մանկավարժական աշխատանքից զատ զբաղվել նաև հայրենանվեր բարեգործական աշխատանքներով: ԼՂՀ-ի Կարաչինար գյուղի դպրոցի շեֆությունը ստանձնելով՝ մանկավարժական կոլեկտիվն ու աշակերտները հանդես եկան ֆինանսական օգնությամբ և դասագրքեր մատակարարելով: Ուսուցիչների ուժերով ստեղծվեց հրաձգարան, որը ծառայեց Ղարաբաղյան պատերազմի համար մարտիկներ պատրաստելու գործին: Մանկավարժները գիշերները հերթապահելով, դպրոցի մասնաշենքում ընդունում և օժանդակություն էին ցույց տալիս Չարդախլուի, Թալիշի, Շամխորի փախստականներին, որոնք մոտ երկու ամիս մնացին դպրոցի մասնաշենքերից մեկում՝ վայելելեվ ուսուցիչների հյուրընկալությունը:
Քաղպաշտպանության կաբինետը գործում էր լիարժեք՝ ազատամարտիկներին ապահովելով հակագազերով, պարբերաբար դպրոցի կողմից ճակատ էր ուղարկվում ծխախոտ, հագուստ և այլ անհրաժեշտ պարագաներ:
1992թ. Դպրոցի ղեկավարությունը համալրվեց՝ փոխտնօրեն նշանակվեց երիտասարդ, բանիմաց և խելացի Ա.Փանոսյան:
Այս տարիների ընթացքում դպրոցը ունեցել է բազմաթիվ լավագույն շրջանավարտներ, որոնք դարձել են արժանի մարդիկ մեր քաղաքի և հանրապետության համար: Հատկապես ակնառու են եղել դպրոցի հաջողությունները սպորտի բնագավառում. տարիներ շարունակ դպրոցի ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչներ՝ Սերգեյ Հայրինյանի, Աշոտ Խոջոյանի և Նորին Մալխասյանի շնորհիվ դպրոցը տարբեր մարզաձևերում գրավել է մրցանակային տեղեր:
Դպրոցի աշակերտները պարբերաբար մասնակցել և հաղթել են տարբեր առարկայական օլիմպիադաներում, ակտիվորեն մասնակցել են քաղաքի հասարակական կյանքին. քաղաքի 50-ամյակի տոնակատարությանը դպրոցը մասնակցեց յուրահատուկ նախաձեռնությամբ:
Պատմական անձնավորություններ են դարձել դպրոցի տնօրեններ՝ Մ.Ղազարյանը և Ս.Հակոբյանը:
2005թ. դպրոցի տնօրեն ընտրվեց նախկին փոխտնօրեն Ա.Փանոսյանը: Պաշտոնավարման առաջին իսկ օրվանից երիտասարդ տնօրենը ձեռնամուխ եղավ բազմաթիվ և բազմապիսի նորարարական աշխատանքների կատարմանը: Դպրոցն ընդգրկվեց տարբեր մրցութային ծրագրերում, հիմնովին վերանորոգվեցին դպրոցի սանհանգույցները, բարեփոխվեց արտաքին տեսքը: Տնօրենի հիմնական նպատակը ուսումնառության բազան ամենաբարձր մակարդակով պահելն է և ուսումնադաստիարակչական աշխատաքներ կազմակերպելը:
Մանկավարժական կոլեկտիվը, չընկրկելով դժվարություններից, գնում է դեպի ստեղծագործական վերելք՝ արձագանքելով արդի բարեփոխումներին և կիրառելով դրանք:
Դրա վառ ապացույցն է այսօր դպրոցում գործող նախակրթարանը, ներառական կրթության իրականացումը: Երիտասարդ, խոստումնալից մասնագետների շնորհիվ այն իրականացվում է բարեհաջող: Դպրոցի տնօրեն Ա. Փանոսյանի ջանքերով տարրական դասարանները օգտվում են նաև տաք սննդից: Ծրագրերն ու նորարարությունները չեն դադարում մուտք գործել դպրոց. սպասելիքները շատ են, որոնք պետք է իրականացվեն ողջ անկավարժական կոլեկտիվի ջանքերով և անմիջական մասնակցությամբ:
