14/03/2026
Ասում են՝ Համո Սահյանը այս պատմությունը պատմելիս ամեն անգամ լաց էր լինում…
Քույրը պատմում է, որ 1920-ական թվականներն էին։ Ծնողները գնացել էին սար՝ խոտհնձի, իսկ երեխաները տանն էին մնացել։ Մեծ եղբայրը` Համոն, երեխաներին հավաքում է և տանում դաշտ՝ սինձ ուտելու։
Ճանապարհին նոր թխվող լավաշի բույր էր տարածված։ Այնքան անուշ էր այդ հոտը, որ սոված երեխաները կանգնում են ու չեն կարողանում առաջ շարժվել։ Թոնրատան ծուխը բարձրանում էր երկինք։
Հանկարծ դուրս է գալիս մի պառավ կին՝ թևին նոր թխած լավաշների դարսը։ Տեսնելով սոված փոքրիկներին՝ խղճում է և նրանց երկու լավաշ է տալիս։
Երեխաները սոված էին…
Բայց Համոն ասում է.
— Մենք սինձ կուտենք։ Լավաշը պահենք մեր հորն ու մոր համար։
Եվ նրանք չեն ուտում։
Պահում են մինչև ծնողները սարից վերադառնում են։
Համոն լավաշը ծոցից հանում է ու տալիս նրանց։
— Դուք կերե՞լ եք,— հարցնում են ծնողները։
— Չէ…
Հայրը և մայրը լաց են լինում ...
Տարիներ անց, արդեն յոթանասուն տարեկան, Համո Սահյանը քրոջը՝ Հասմիկին ասում է.
— Հասմիկ, երևի հենց էն երկու լավաշն էր, որ ինձ բանաստեղծ դարձրեց…
