02/06/2026
Bedroefd nemen we vandaag afscheid van Jef Muysers.
Een man die niet alleen deel uitmaakte van Genk, maar die Genk in zich droeg. Een man die de verhalen van onze stad, onze wijken en onze mensen verzamelde alsof het kostbare schatten waren. Een man die met zijn stem, zijn kennis en met zijn hart een hele gemeenschap raakte.
Jef was de man die de herinneringen koesterde en redde van de ondergang. Hij verzamelde geen spullen, hij verzamelde de verleden tijd. In zijn huis lagen stapels krantenknipsels, foto’s, notities, kleine fragmenten van het verleden die anderen misschien zouden weggooien. Maar Jef zag er iets anders in: een spoor, een draad, een stukje van een groter verhaal dat niet verloren mocht gaan. En achter zijn tafel, tussen al die papieren, deed hij iets bijzonders: hij bracht papieren mensen tot leven. Met één knipsel, één foto, één naam kon hij een heel leven oproepen. Hij vertelde wie ze waren, waar ze woonden, wat ze deden, hoe hun familie in elkaar zat. Hij gaf hen opnieuw een stem, een gezicht, een plek in het verhaal van Genk. Voor Jef waren het geen documenten. Het waren mensen. En hij behandelde ze met dezelfde zorg en respect als de levende mensen om hem heen.
Jef was het geheugen van de wijk Waterschei. Hij kende de verhalen achter de gevels, de mensen achter de namen, de gebeurtenissen achter de data. Maar Jef was meer dan een wandelende encyclopedie. Ook met zijn stem raakte hij vele mensenharten. Bij het koor De Heivinken vond hij een uitlaatklep. Zijn stem was warm, krachtig, helder. Een stem die mensen stil kreeg, die hen kippenvel gaf, die emoties losmaakte die je niet altijd in woorden kunt vatten.
Jef was een man van mensen, tussen de mensen. Met het heengaan van Jef verliest Genk een man die zijn geschiedenis droeg. Want dat is misschien het mooiste wat Jef ons naliet: het besef dat herinneringen waarde hebben. De mens is zijn verleden.
Rust zacht, Jef.
En bedankt voor alles wat je ons hebt nagelaten.
(Dank aan vrijwilliger Herman Lindmans voor de tekst.)
