02/09/2026
Op 13 augustus tijdens de derde hittegolf zag ik langs de Lichtaartseweg (Kasterlee) een fenomeen dat ik nooit eerder gezien had; Amerikaanse eik met verschrompelde bladeren. Een paar dagen later zag ik hetzelfde fenomeen op Herentalsesteenweg.
Ik dacht dat na de eerstvolgende regenbui dit beeld zou verdwijnen. Niet dus.
Als pril boswachter, heb ik in de jaren '80 (van vorige eeuw) met de collega's duizenden dode Corsikaanse dennen geschalmd. In het voorjaar van 1990 kregen we kort na mekaar drie zware stormen over Europa, met hele bossen die plat gegooid werden. Later in de jaren 90 kregen we de grote bossensterfte. Dan volgde de massale sterfte van populieren door populierenroest...
Maar één boomsoort vertoonde nooit een teken van zwakte; Amerikaanse eik. Tot nu.
Maar het is niet de soort die op zijn limieten botst. Het is ook de standplaats. Dit fenomeen zag ik niet toevallig tijdens het fietsen op plaatsen waar de zon op de middag ongehinderd de bestrating kon verhitten; het beruchte kookplaat effect. Het was ook opvallend dat vooral vlak boven de grond het effect het grootst was. Hoe hoger hoe minder. Het is dit fenomeen, dat vaak heel abstract overkomt, dat hier heel duidelijk zichtbaar is. En dat zich vooral in stedelijke omgeving zonder bomen voordoet.
Trouwens, ik ben totaal niet pessimistisch over onze bosvitaliteit in het algemeen. Ik heb heel wat onheil zien komen, maar onze bossen hebben een grote veerkracht. Het zijn vooral bomen in stedelijke omgeving die op dit moment onder zware stress staan. En net deze bomen hebben we heel hard nodig.
De eerste foto gemaakt op 13 augustus, de tweede op dezelfde plaats deze voormiddag.
Meer foto's op de link bij opmerkingen.