13/03/2026
Sierre 13-03-2012 ❤️
Die ochtend, één bericht en alles was anders.
Ontreddering in een klein leraarslokaal.
Stilte en angst op de speelplaats.
Toen de bussen met de ouders vertrokken,
waren we bang en sterk.
Nooit vergeet ik de onheilsberichten
die als een mokerslag aankwamen
in de gevulde schoolrefter
omstuwd door camera’s en fotografen
vertelden we wat we wisten.
En dat was niet veel.
Cijfers werden gezichten en werkelijkheid.
Vele vragen, weinig antwoorden.
En de wil om de pijn een beetje te verzachten.
Een stille minuut regeerde onze stad.
Die stoet van wagens vol witte kisten,
een hele brandweerkazerne vol.
Een beeld dat ik nooit kan vergeten.
Samen met aangeslagen brandweerlieden
nog zo fier op hun dakje voor de vele bloemen.
Elkaar zien, en met elkaar praten wilden we…
en dat deed zo veel pijn.
Samen afscheid nemen was ons nog gegund.
Dag en nacht hebben we gewerkt
met de neuzen in dezelfde richting
aan een mooi afscheid
in een grote zaal vol bloemen en muziek.
Samen sterk, jullie tekening, onze troost.
Het hield wel onze tranen niet tegen.
En toch, ook een klein beetje fier,
dat we dit nog konden geven.
Jullie zijn er niet meer.
En dat vergeten we nooit. ❤️
Een gedicht naar de hand van Kris Verduyckt.
