29/07/2026
Резултати од плебисцитот на населението во Македонија 1870-1874г., под контрола на Османлиската влада и држава: над 90% од населението сака Българска църква! А зошто не сакаа Македонска?!
В памет на проф. Божидар Димитров
ЗА ПРОДЪЛЖАВАНЕ НА ВЕЧЕ ЗАПОЧНАТИТЕ ОТ НЯКОЛКО ГОДИНИ РЕСТАВРАЦИОННИ ПРОЦЕСИ НА КРЕПОСТИ, ЦЪРКВИ, МАНАСТИРИ. ПОДКРЕПЕТЕ ВЪЗСТАНОВЯВАНЕТО НА ИСТОРИЧЕСКАТА ПАМЕТ НА БЪЛГАРИТЕ!
25/07/2026
Българският политически елит още от Освобождението разбра, че държава от мащабите на България не може да съществува в днешния свят, без да е под крилото на някой голям и силен.
Какво се случва, когато няколко държави от нашия мащаб се обединят да свършат някоя важна задача? Случва се 1913г., Междусъюзническа война и "съюзниците" се хващат гуша за гуша.
Царете Фердинанд и Борис опитаха два пъти с Германия, уви - Германия загуби. След това логично дойде СССР и Варшавският договор.
След рухването на соцлагера и Варшавския договор, най-хубавото нещо, което успя да постигне политическата ни класа, след 1989г.,беше членството ни в НАТО и ЕС!
Без това членство, Ердоган щеше да е провел у нас не една, а няколко Специални военни операции!
Турция си има у нас "Пета колона", съставена от потурчени родоотстъпници(българи с ампутирано национално самосъзнание и имащи турско такова).
За щастие сега това не може да се случи, защото сме част от тези две организации. При всичките им минуси и слабости(джендър идеология, мигранти и др)., НАТО и ЕС ни пазят тила! Освен това благодарение на тях доста се ограничава корупцията в България, която иначе би станала чудовищна! Тези сънародници, които искат да напускаме двете организации, просто не осъзнават какво говорят.
ЕС може и трябва да се реформира отвътре, а не да се напуска!
Северна Македония е добра илюстрация на какво щяхме да приличаме без НАТО и ЕС - полуразпаднала се двуезична федеративна държава, с чудовищна корупция!
За щастие тези две огромни опасности след 1989г. ни подминаха! Така, че да живея НАТО и ЕС!
25/07/2026
✅ Левът НЕ е повод за гордост. Привържениците на лева прекаляват.
❗️По времето на най-голямото си величие, Златния век на Симеон и другите ни царе, в България византийската номизма(наричана доларът и еврото на Средновековието), и останалите византийски монети са били наша ОСНОВНА парична единица! Дори в редките случаи, когато българските монарси са секли свои монети, византийските пари са продължавали да бъдат в обръщение. Двете валути са действали паралелно. От това никой българин тогава НЕ е имал по-малко самочувствие или ПО-МАЛКА ГОРДОСТ!
❗️Еврото е хубаво нещо - втората най-разспространена валута в света(след долара), но като стойност е по-скъпа от долара!
✅ Никъде няма да те върнат, когато си с Евро! То е и грамадно улеснение, както за бизнеса, така и за отделния човек!
👉 Приема се по целия свят, не само в Еврозоната - в банки, международни договори, резерви на централни банки, глобална търговия.
❗️Знаете ли, че: държавите, които не са приели еврото(Швеция, Дания, Полша, Чехия, Унгария, Румъния)държат по-голямата част от валутните си резерви в Евро? Нещо нямат много доверие на собствените си валути!
❗️83% от вноса на България се фактурира в Евро. Край с досадното превалутиране(от евро в лев и обратно)на стойност около един милиард лева на година!
✅ Вече с картата си от всяка банка в България можеш да си теглиш парите от всеки банкомат в еврозоната - от Лисабон до Хелзинки.
❗️От 1997 година България беше във Валутен борд(Паричен съвет). Това от една страна бе добре, защото осигуряваше стабилен курс на лева. От друга страна ние нямахме право на глас, а само се подчинявахме на решенията на ЕЦБ.
❗️Тези, които говорят за "загуба на суверенитет след въвеждане на еврото", трябва да знаят, че истината е точно обратната: суверенитет относно паричната политика ние нямахме от 1997 до 1 януари 2026г.
❗️✅ От 1 януари 2026г. управителят на БНБ е член на Управителния съвет на ЕЦБ, със същото право на мнение и глас и същата отговорност като всички останали членове. В този смисъл присъединяването към еврозоната не е загуба, а ВЪЗВРЪЩАНЕ НА СУВЕРЕНИТЕТ!
✅ Или ако направим сравнение: левът беше колесница с конска тяга! Златна колесница, но тя си изживя времето! Каквито и подобрения да и правиш, с диаманти да я обсипеш, тя си остава колесница с конска тяга! Еврото е автомобил с двигател или по-скоро самолет с реактивен двигател! Чисто и просто научно-технически прогрес! Да се бориш с прогреса е невъзможно! Може някой в началото на 20-ти век да е бил много горд с новия си файтон или карета. Тъкмо е бил купил златни подкови за коня си. Да, ама съседите му вече са с моторни коли, самолети - конят и файтонът му са за никъде. Левът няма друга стойност, освен сантиментална. Той остава част от нашата история.
❗️Поводът за гордост трябва да ни бъде силната икономика, социална политика и силната стабилна валута! Въпреки всички сътресения в Европа и света, повтарям : Еврото продължава да е по-скъпо от долара и продължава да е втората най-разспространена валута в света! Така че да живее Еврото!
25/07/2026
ДЕСЕТТЕ ЛАГИ НА МАКЕДОНИЗМОТ част-3
ДЕСЕТА ЛАГА: За радоста на Македонците од нивното повторно вклучување во Југославија во 1944 г. и 250 000-те „македонци" во Бугарија.
Македонските историчари тврдат дека повторното присоединување на Македонија кон Југославија во есента 1944 г. од населението се дочекува со неопишлива радост. Со неопишлива радост го дочекуваат настанот србите и србоманите во Македонија. Живи сведоци на епохата тврдат, дека поголемиот дел од населението го дочекува настанот со скриени грижи и страв. И како што ке видиме понатаму, со основа. Всушност многу луѓе не знаат каква ке биде судбината на Македонија и наивно веруваат, дека во согласност со решенијата, донесени на „Вториот Илинден" во 1943 г., Македонија ке биде или одделна држава или полноправен федерален субјект на Југословенската федерација. Не се малку и наивниците, кои сметаат, дека таа ќе биде држава на преовладувачкото во земјата бугарско население и дека поимот „македонец" е сононим на „бугарин", примено од Коминтерната по некакви тактички причини.
Малку се луѓето, кои знаат и уште помалку, кои што се досетуваат, дека југословенските комунисти ќе ги наметнат со терор и насилство најреакционерните идеи на српската шовинистичка политичка мисла - идеите на Новаковиќ, Белиќ, Цвииќ.
Во декември 1944 г. каква Македонија ќе градат србокомунистите им станува јасно прво на „македонските војници". Тоа се неколку илјадници војници и офицери, собрани во Скопје, кои што добиваат наредба да заминат на фронтот по текот на реката Срем во Србија. Избувнува бунт војниците и офицерите го опкружуваат Главниот штаб на национално - ослободи-телната борба со лозинка „Не го сакаме Срем, а го сакаме Со лун", „Не сакаме нова Југославија! Сакаме слободна и независна Македонија". Исплашениот генерал - гувернатор на Македонија, србинот Светозар Вукмановиќ - Темпо, им изјавува на српските офицери: „тоа се Бугари, да се застрелаат". Офицерите со измама се намамени во офицерскиот дом и таму околу седумдесет души се застрелани од Темпо и Михајло Апостолоски, српски јаничар од Штип. Околу 1000 војници се застрелани со картешници, од српски партизани, кога се обидуваат да си ги ослободат затворените офицери. Над 900 души се затворени во Скопската тврдина, каде што многумина се застрелани и умираат од рани, студ, глад и мачење во наредните денови. Останатите се испратени на сремскиот фронт, и околу две-третини од нив, лошо вооружани и обучени, загинуваат во битки со германци, хрвати и унгарци за „Нова Југославија".
Паралелно со расправата со македонската војска српските комунисти и нивните јаничари во Македонија организираат крвави убијства во градовите и селата на Македонија на сите познати бугари. Наскоро беше изјаснето злоделото во Велес, каде што само во една ноќ беа убиени 53 души - цветот на градската интелегенција.
Затворени само затоа што се Бугари /ако имаа некаква вина сигурно ќе се повлечеа со бугарската војска на 9-ти септември 1944 г. во Стара Бугарија/ однесени со камион до еден голем рид покрај Велес и садистички убиени еден по еден. Колку се убиени во тој период без суд и пресуда. Македонски извори сочат разни цифри - од 4500 до 20 000 и уште околу 120 илјади фрлени во затвор и логори. Премногу, за да се тврди, дека едномилионското население на Македонија ја прифатило со радост веста за вклучувањето на територијата во „Нова Југославија". Но несогласни сепак имаше и после 1944 г. и згора на се не ги нарушуваа законите. Само изјавуваа дека се бугари и се мачеа да се самоорганизираат возобновувајќи стари бугарски - организации како ВМРО или формирајќи нови. Како да ги нападнат? За целта беше измислена една уникатна во светската правна практика, норма „Законот за македонската чест". Според тој закон секој, роден во Македонија и објавен за бугарин, автоматски паѓал под ударите на тој закон, бил објавен за „предавник на својот народ". Се случило нешто чудно - во Македонија право за национално определување имаат сите останати, срби, албанци, власи, дури и циганите. Но бугарите не. Затоа на пописите Југославија гордо истакнуваше дека во Македонија живеат 1200-1500 бугари и нагласуваше дека тоа се бугари од Стара Бугарија кои склучиле брак со македонци.
За Бугари не смеат да се декларираат дури ни оние 20-30 илјади Бугари од источна Србија /од околината на Босилеград - Пирот - Цариброд, официјално објавен во комунистичка Југославија за бугарско малцинство/ кои се преселија во македонските села на местото на раселените во 50-те и 60-те години турци. Тие стравуваат да се објават дека се Бугари и денес. Тажно е да се гледа на изборните митинзи во современа Македонија, како групите им се движат со транспаренти „Граѓани на Македонија од Босилеград го подкрепуваат Борис" /или Тито/.
Многу се процесите во Македонија меѓу 1945-1991 г. во кои беа осудени, во согласност со „законот за македонска чест" и по другите закони, илјадници Бугари.
Нема да споменуваме имиња, тие се познати на македонската јавност. Освен тоа многу луѓе се сеуште живи и не би сакал да им предизвикувам нови непријатности.
А и македонските медиуми веќе периодично соопштуваат за некои од нив. Не можеме да ги скокнеме процесите против докторот по филозофија Д. Ѓузелев од Дојран, д-р Асен Татарчев од Ресен, инж. Д. Чкатров од Прилеп, инж. Спиро Китинчев од Скопје, д-р Робев од Битола, адвокатот Илија Коцарев од Охрид...многу од нив беа осудени од властите на кралска Југославија на долгогодишен затвор.
Како може еден ист човек да биде сметан за непријател и од кралска и од нова комунистичка Југославија која демек ги отфрлила нејзините вредности. Кое е заедничкото? Единствено фактот, дека кремот на интелегенцијата на Македонија се сметаше за бугарски. Комуниситчка Југославија беше далеку пожестока - ако во кралска Југославија Ѓузелев и Чкатров беа судени само на 15-20 години затвор, сега беа осудени на смрт и застрелани.
Што се однесува до 250 000 „македонци" во Пиринска Македонија кои се појавиле на пописот 1946 г., а на следните изчезнале, граѓаните и на Македонија, и на Бугарија треба да ја знаат следнава вистина. Тој попис беше извршен под притисок на тандемот Сталин-Тито /тогаш двајцата тирани не беа скарани/ на бугарската влада на БКП не само да направи графа „македоци", но и да го принуди населението на Благоевградската околина да се попише како „Македонци". Тоа што случи е безпрецендентен случај во историјата на човештвото. Една суверена /но тогаш само на хартија/ држава со терор и насилство принуди голем дел од населението на земјата да се зпаишат кон една штотуку измислена нација.
И сосем нормално, откако тој притисок изчезна луѓето се вратија кон својата бугарска народност, на која припаѓаа 13 века. Да се бараат Македонци во Пиринска Македонија, во зона која што не го преживеа процесот на создавање на македонска нација е повеѓе од смешно. Е, има неколку стотици потомци на власи, кои се преселиле од Егејска Македонија во Бугарија, се објавиле неодамна за „македонци" и си се обединиле во ОМО „Илинден". За жал тие ќе бидат такви додека Белград, а во последно време и Атина им плаќаат да бидат „македонци". Ете впрочем прекрасен пример за тоа како една националност може да се претвори во професија.
----------------------
ПОГОВОР: Си претставувам уште отсега каков скандал ќе дигнат некои медиуми и некои лица од современата интелектуална и политичка елита во Р . Македонија, а можеби и скромно платени, правозаштитници во Бугарија. Затоа би било добро да ги прдупредам - нека се замислат не врз прашањата од типот, зошто ја напишал, кој е тој што ја напишал и колку и кој му платил, дали е тоа политика на владата или на опозицијата во Бугарија. А да се запрашат за едно единствено прашање. ВИСТИНА ЛИ Е НАПИШАНОТО, и ако е вистина, што следува од сево ова.
За да ги разбијам сите сомневања, јас изјавувам дека во овој момент има македонска нација т.е. еден значаен дел од населението на Р . Македонија денеска верува или е принудено да се придржува кон околината, дека припаѓа на нација, различна од бугарската. Како историчар за мене е многу инте-ресно да ги набљудувам историските процеси, што ќе се случат и да видам како преку терор, и информацијско затемнување на вистината и целосно насочена пропаганда на збир од лаги, може да создаде нација.
Случајот со македонската впрочем не е единствен. По сличен начин и по исто време се создаде молдавската нација, макар што таму не се најде ниту еден Благој Конев /Блаже Коневски/ да го направи молдавскиот јазик и Жалната нација и денес си пишува на романски јазик. Дури и во наши денови со избезуменост гледаме како од србите - муслимани се изградува босанска нација - србските национални фокуси овој пат ја ударија самата српска нација.
Се разбира, засега останува отворено прашањето доколку создадените по таков начин нови нации ќе останат трајни категории, кога ќе исчезнат условите во кои што се создадени т.е. кога ќе исчезне самото информацијско затемнување односно историјата на новите нации, а и грубиот терор и пропагандата. Паѓам во искушување да прогнозирам, дека најмалку македонската нација ќе претрпи сериозно намалување во демографско - географски однос, кога значајните толпи народ од неа ќе се вратат кон бугарската народност. А тој дел кој што ќе остане, ќе треба да признае /најмногу за себе/, дека историјата започнува во 1944 година.
Ако и се допаѓа развојот напред со оваа историја - нејзина работа. Всушност сето тоа се случува, макар и со бавно темпо и неголеми размери. Бавната ерозија на создаваните во 1944 г. нациј се должи на фактот, дека информацијското затемнување, теророт и лажливата пропаганда сеуште постојат, макар и во помеки форми, а другото мислење се допушта во ограничени размери. Но со развојот на демократијата на Република Македонија и особено ако и Бугарија и Македонија станат членки на Европската Заедница, во блиска иднина работите ќе се забрзат, строгите норми на Европа по однос на човековите права и најмногу по однос слободата на националното самоопределување ќе го ликвидираат стравот од загуба на работата или дискриминацијското третирање во Македонија ако некој каже, дека е бугарин. Тој достоен за сожалување, во почетокот на 21 век страв, кој што зи принудува многу мои пријатели во Македонија во јавноста да изјавуваат дека се Македонци, а на маса во меана и на само со мене да ми кажуваат, дека се Бугари. А за оние, кои што не ја знаат вистината за минатото на македонската земја ја напишав оваа книга.
част първа: https://www.facebook.com/share/p/1DDbGPQLv8/
------------
25/07/2026
ДЕСЕТТЕ ЛАГИ НА МАКЕДОНИЗМОТ част-2
ШЕСТА ЛАГА: За „македонските преродбеници" и за „Бугарската егзархија" - која го завладеала „манедонскиот" народ.
Во јуни 2000 г. Стефан - архиепископот на непризнатата од ниту една православна патријархија, Македонска црква изјави во интервју на радио во Македонија /по повод на една средба на бугарсќиот претседател при посета во Албанија со албансќи бугари/ дека Во Албанија нема бугари, а македонци, а исто дека Албанија или региони од неа никогаш не биле дел од бугарската држава и црква. Навистина архиепископот искрено призна, дека не е многу компетентен по тоа прашање.
Архиепископот Стефан навистина е некомпетентен и тоа не по едно, туку по две прашања. Прво - во наше време за својата национална припадност секој решава сам за себе. Ако неколку стотици души Во Тирана, кои се сметаат за бугари, отишле на средба со бугарскиот претседател тоа значи дека навистина се бугари и никакви архиепископи, претседатели или премиери неможат да решаваат за нив какви се.
Но второто незнаење е недопустливо за еден архиепископ со епархија, која се граничи со Албанија. Тој би требало да ја знае нејзината историја, која може да ја прочита во секој историски труд по црковна и граѓанска историја на регионот, која не е напишана во Скопје, а во Париз, Лондон, Виена, Рим, Москва или Санкт Петербург. И таму ќе прочиташе, дека речиси цела Албанија /без крајбрежните градови/ од 837 до 1241 г. се дел од бугарската држава /или Византискиот округ „Бугарија", меѓу 1019-1186 г. /под јурисдикцијата на бугарските црковни структури од 864 до 1767 г.
Се сетив за самопризнавањето во некомпетентност /а тоа во случајов означува незнаење/ на македонскиот архиепископ, кога се присетувам за „македонските преродбеници" и за влегувањето „под присила" на „македонскиот народ" во границите на бугарската егзархија - независната бугарска црква, основана со султански ферман во 1870 г.
Во принцип македонската историографија избегнува да се занимава многу - многу со петвековниот период на турското владеење над балканските земји. Тој период е многу непријатен за маќедонските историски тези. Во тој период по Балканот се шетаат разни западноевропски патеписци, дипломати и разузнавачи, кои пишувале разни долги извештаи /некои дури и ги издавале/, во ќои соопштуваат, дека во Битола, Лерин, Костур, Воден, Охрид, Ресен, Скопје, Велес, Штип и т.н. живеат бугари, турци, албанци, грци. Сигурно биле слепи штом не виделе ниту еден македонец. Русите и тие /наводно нивни луѓе/, а Селишчев, некаков Санкт Петербуршки професор, да земе да издаде книга „Полог /Тетовско-Гостиварското поле/ и его болгорское население". Тука настануваат и ужасни грешки.
Белградското разузнавање испраќа во 1850г. во Серес еден србин, кој се викал Стефан Верковиќ, и го снабдува со многу пари со цел да пронајде срби во тој крај.
Тој никаквец не наоѓа срби, и не забележува ниту еден македонец. Открива бугари, ги собира нивните песни и во 1860 г. издава дебела книга со наслов „Народне песме македонских бугара". Дејноста не србинот Верковиќ всушност е сврзана со еден интересен настан. Учителот Гологанов во бугарското училиште во Неврокоп /денешен Гоце Делчев/ откако забележува дека Верковиќ плаќа со српско злато за народни песни, ги собира колегите и за една зима создава бугарски херојски епос - пет-шест пати поголем од „Илијадата" и „Одисејата" заедно. Тој започнува од Орфеј /т.е. од Антиката/, ги оп-фаќа походите на прабугарите со Кубрат, Аспарух и Крум и завршува со Крали Марко. Впрочем, каде точно завршува никој не знае, бидејќи откако Верковиќ го издава првиот дел под името „Веда Словена" научниот свет после неколку годишна дискусија утврдува, дека епосот е полна измислица и само на некои места се користени мотиви од реални народни песни. Всушност по ослободувањето во 1878 г. кога Гологанов заминува да работи во Софија, признава дека целта на групата учители била да го собере српското злато. Засрамен од ова Верковиќ другиот дел од златото го сокрил.
Малку повеќе внимание од таа „безинтересна" ера македонските историчари одделуваат на Карпошовото востание од 1688-1689 г. Се разбира дека тоа е за нив „македонско" востание, водено од „македонецот" Карпош. По овој повод во Кратово има музеј, целосно посветен на востанието. Таму, секако не пишува ништо за тоа, дека австријските и турските документи соопштуваат, дека Карпош е бугарин од Доспат /а тој град е во Тракија/ од каде што е и неговата дружина со која тргнува на средба со австријските војски кои во една од многуте војни со турците стигнале до Скопје и Куманово.
Меѓутоа, за големите имиња од XIX век, македонската „историографија", се буди и е многу активна. Неможе да се остават туку-така талентирани творци како браќа Миладиновци, Рајко Жинзифов, Кирил Пејчиновиќ, Григор Прличев и др. на бугарите.
Нормално, тие се прогласени за македонци, потоа за маке-донски преродбеници. А „најдобрите историчари" дури им препишуваат и борба против бугарското влијание во Македонија.
Читателот веројатно ќе се запраша како може восхитените бугарски патриоти, кои пишувале на бугарски јазик и го истакнувале не еднаш своето бугарско национално самосознавање, да бидат претставувани како „македонци". Механизмите на фалсификување се следните:
Прво - делата им се издаваат не како што е утврдено во науката на оригиналниот јазик, на кој што се напишани со паралелен текст на јазикот на државата, во која се издаваат, а само на измислениот во 1944-1945 г. јазик од Благој Конев /Блаже Конески/. Така низ народот, вклучувајки ги и младите научници, се создава убедување дека тие се напишани на тој, а не на бугарски јазик. Второ - во текстот каде што се споменуваат зборовите „бугарин, бугарска, бугарско, бугарски" се пишува „македонец" и т.н. Книгата на браќа Миладиновци, издадена во 1861 г. во Загреб со наслов „Бугарски народни песни од Македонија", се издава децении со ред со наслов „Зборник на македонски народни песни". Зборовите на Димитар Миладинов „Аз отивам на верна смърт, но народът нема да умре заедно с мен" се преиначуваат со „народот македонски". На истиот начин се фалсификува Јордан Хаџи-Константинов-Џинот, кој пишува „ако ме попита некой ли си или си болгарин?
Аз полноответвам: болгарин съм... Болгарин прави, верни и благороден човек.
Болгарин е любител секое добро. Аз Съм болгарин, плачем за нашите изгубени болгари... и за това должни сме да се жертвуваме за бракята наши пресладки болгари". А како се фалсификуваат зборовите на Рајко Жинзифов во неговата статија „Две думи кон читателите", читателот сам се досетува: „Люди... земете нашите народни песни и узнаете какви солзи пролива и още пролива България"..
Или како што е кажано во надгробното слово при погребувањето на Иван Денкоглу, напишано пак од Рајко Жинзифов: „ние българите си загубихме древната книжнина... И ако в наше време ние ја гледаме преродбата на цел наш народ, ако веке загърмело българското слово од Солун до Охрид, од Средец до Видин, од Трново до Варна, то за всичко това сме должни на такива люде".
Каква совест треба да имаш, за да го објавиш за македонски преродбеник Кузман Шапкарев, кој издал во 1868 г. „Български буквар" /сега се издава само како „Буќвар"/ и каков неранимајко треба да бидеш за да го фалсификуваш следниот текст објавен во букварот:
Питание: Що е най-свету человеку?
Отговор: Народността.
Питание: А по народност що си?
Отговор: По народност cъм българин.
Питание: Защо?
Отговор: Защото съм роден от татко и майка българи и сборувам български.
Питание: Не бидвит ли да си изменит човек верата и на родността?
Отговор: Има такива люде, що си изменяват верата и народността, туку тия чинат най-тежък грех: ТАКВИТЕ ЛЮДЕ СЕ ИМАТ ОТ СВЕТЪТ ЗА ПРЕДАТЕЛИ.
Кузман Шапкарев ги напишал тие зборови за оние малкумина бугари, кои во тоа време се погрчувале. Не знаел милиот дека неговите зборови ќе бидат актуелни и во почетокот на XXI век и дека на него самиот по смртта ќе му ја сменат народноста. Само еден бугарин, роден во Македонија, скопските натрапници не се осудиле да го чепнат /барем досега/ - Паисиј Хилендарски и неговиот фундаментален труд „Историја Славјано-Бугарска" напишана во 1762 г. Мистичен ужас ги прогонува фалсификаторите. Духот на бугарскиот титан им ја смрзнува и денес крвта во вените, на секој јаничар: „О, НЕРАЗУМНИ ЮРОДЕ, ПОРАДИ ЧТО СЕ СРАМИШ ДА СЕ НАРЕЧЕШ БОЛГАРИН". Во демократски услови /макар и доста ограничени/ во република Македонија е се потешко да се извадат фалсификувани текстови на „македонските преродбеници". Има локални бугари кои успеваат во малкуте објективни публикации да кажат дека „преродбениците" се всушност бугари, пишуваат на бугарски /и тоа до смрт/ и се радетели на бугарската национална кауза. Од Бугарија исто така во последно време влегува обилна литература поврзана со прашањето. Огромен удар во Македонија по македонските тези нанесе за „преродбениците" во 1998 г. Руската академија на науките, која во фундаменталното издание „Историја на јужнославјанските литератури" ги вклучи во вториот том сите „македонски преродбеници" во разделот „Бугарска литература".
На очајничкиот крик од Скопје, руските научници ладнокрвно одговорија дека тоа е научната вистина и дека за македонска литература може да се говори од 1944 г. па натаму, па затоа таа ќе биде вклучена соодветно во петти или шести том. Но како одговараат на обвинувањата во фалсификување, денес скопските /по точно белградските/ измеќари. Лажат, нормално - без оглед и без многу напор да измислат нешто достоверно. Браќа Миладиновци напишале „бугарски" за песните од Македонија, затоа што биле заплашувани од Бугарската држава и Бугарската Егзархија. Во 1861 г. кога е издадена книгата, не постои ниту бугарска држава, ниту бугарска егзархија, но кој во Скопје да го знае тоа. И може ли да си представите, дека /ако сепак постоеа и вршеа притисок/ светски познатиот научник и висок службеник на католичката служба, хрватскиот архиепископ Јосиф Штросмајер / издавач на книгата/ ќе си плукаше во научната совест /за пари или под притисок како секое српско мекере.
Има и второ тврдење, кое што е многу широко распространето во последно време.
„Македонските преродбеници" навистина се прокламирале за бугари, признаваат скопските „научници", но тие се заблудувале т.е. тие впрочем не знаеле дека се македонци. По остроумно не може да се измисли. Нели ако е така и тие работеле за бугарската кауза, треба да бидат објавени за предавници, а не за „преродбеници" на „македонскиот народ". Читателот на крајот ке се запраша дали има воопшто чесни научници во Скопје. Има но за да ја соопштат вистината тие требаше да се придржуваат до официјалната линија и да прават разни трикови, за да се досети читателот за што станува збор. Се пишува статија на пример за големиот, неповторливиот, македонски, со големо М „преродбениќ" Кирил Пејчиновиќ. И се поставува една слика на насловната страна на неговата книга „Огледало". Голема убава илустрација на која што јасно се чита кажаното од Пејчиновиќ, дека ја напишал книгата на народниот бугарски јазик „долномизијски говор". На тој езоповски начин се предаваше вистината, но само за повнимателните читатели.
Никогаш нема да заборавам како паднав од столот при читањето на една книга, издадена во Скопје во 1987 г. за борбата на „македонските" свештеници против притисокот за посрбување преку давањето на српски имиња на новородените.
Авторот со право и сосем сериозно пишува: „Но македонските свештеници цврсто го бранеа македонскиот национален идентитет со тоа што продолжуваа да ги крштеваат бебињата со родните македонски имиња: Аспарух, Крум, Борис и Фердинанд". Првите три имиња, но нај многу четвртото имаат потресувачко македонско звучење. Не знам за судбината на авторот, но се надевам дека не поминал извесно време во затвор - сепак во УДБА не работеа глупаци. Маките на скопските фалсификатори со титаните на бугарштината во Македонија се ништо во споредба со танталовите напори да се објасни фактот, дека „македонскиот народ" со огромен ентузијазам се вклучува во општобугарската борба за независна бугарска црква.
Нешто повеќе - македонските бугари /отец Паисиј Хилендарски/ е автор на идејата, зад која што сите знаат, дека не стои толку намерата бугарите да се одделат од грцизираната Вселенска патријархија, а преку границите на бугарските епархии да се оцртаат етничките граници на бугарскиот народ и во удобна политичка ситуација тие да се претворат во државни граници на возобновената Бугарска држава. Како што всушност и се случува - границите на Егзархијата се државни граници на Сан-Стефанска Бугарија.
Ами сега? Како да се скрие фактот „дека, македонците" се во првите редови на /да си признаеме/ лошо маскираното во црковна (смисла) бугарско национално ослободително движење, кое нападно ги оцртувало идните граници на Бугарија под носот на турскиот султан кој задоволно ги набљудуваше грчко-бугарските кавги.
Како да си го објасниме фактот, дека Источна Македонија, која е вклучена во Ќустендилската епархија, а исто и Велешката епархија, која што ја опфаќа централна Македонија, се вклучени директно во Егзархијата уште при нејзиното создавање во 1870 година. Во спорните епархии, каде што живееле многу срби и грци, биле проведени избори. Во Охридско и Скопско тие биле спроведени во 1874 г. и придобиени од Бугарската Егзархија со над 90% од гласовите на христијаните.
Со истиот резултат се добиени после војните и востанијата во 1875-1878 г. изборите во корист на Бугарската Егзархија и во Битолската, Дебарската, Неврокопската и Струмичката епархии. А тоа веке е и цела Македонија. Лоша работа. Признавам дека ако бев ренегат во корист на Белград не би можел да измислам нешто во корист на македонската теза. Тоа не се еден или два - тоа се стотици печати на градовите и селата во Македонија на кои што пишува „Бугарската црковна општина" /Прилеп, Битола, Велес, Охрид и т.н./. Како да ги сокриеш? Тоа се 750 цркви, над кои што стои натпис „изградени од бугарите во Битола 1863 г." /црквите „С6. Недела" и „Св. Богородица"/, „изградени од бугарите во Скопје 1864 г." / „Св.Димитар" во Скопје/ и т.н. и т.н. Тоа се 650 бугарски училишта, тоа се стотици илјадници луѓе од Македонија кои што учествувале во борбата, многу од нив го загубиле својот живот со бугарско име на устата. Како да го скриеш сето тоа?
Неможеш да ги искршиш сите натписи и да ги замениш со фалсификати, како што се направени во „Св. Димитар" во Скопје. Документирани се и издадени уште во почетокот на XX век и тоа од странски научници. Чистиот воздух над Скопје, кој што доаѓа по текок на Вардар од белоснежната Шар Планина, изгледа го стимулира фантазирањето на некои луѓе во главниот град на Македонија, затоа без капка сомнеж тие ја прокламираат следната теза по прашањето: Македонците се бореле за своја независна црква и по точно за возобновување на затворената во 1767 г.
независна македонска црква со архиепископски центар - Охрид. Кога виделе, дека никој нема да им го дозволи тоа, тие се присоединиле кон битката на најблискиот до нив народ /бугарски/ само за да не се под робство на Грчката патријархија. Во таа голема лага има сепак нешто пријатно и нешто вистинито. Пријатно е признавањето дека бугарите се најблискиот народ на „македонците". От тука до следното признавање, дека станува збор за еден ист народ, има само еден мал чекор и некои автори во Македонија веќе го направиле. И покрај тоа што и ден денес некои од нив ги отпуштаат од државната служба за такви прзнанија. А вистина е, дека во почетокот на борбата охриѓани настојувале за возобновување на независната архиепископија во својот град, која што, како што видовме се вика „Бугарска автокефална архиепископија", а нејзиниот архиепископ е со титула „на цела Бугарија". Одамна е јасно, дека бившите центри на старите бугарски црковни институции /Преслав, Трново, Охрид/ започнале тивка војна помеѓу себе. Водени од типичниот бугарски локален патриотизам кој од нив да стане престолнина на идната бугарска црква. Кога им објасниле дека интересите на целото бугарско дело наметнува да си ги приглушат локалните патриотски интереси и центарот да биде во империјската престолнина Цариград и во Охрид, и во Трново се согласиле, дека така треба да биде. Инаку ако во Македонија имаше петмина луѓе борејки се за независна македонска црква, султанот ќе дозволеше да ја има. Каква поубава можност христијаните во муслиманската империја да се караат на три, наместо на две групи. Империите како што е добро познато ги управуваат потчинетите народи со стриктна пропаганда на принципот „раздели и владеј". Со ризик да ги навредиме штипјани, битолчани, прилепчани и велешани /кои исто така не си плукаат сами на себе/, а воедно охриѓани се борат најупорно /во буквалниот смисол на зборот/ против грчките епископи, кои се испратени од вселенската патријархија до доаѓањето на бугарски владика, ги дочекуваат како дедо Господ од населението на Охрид и околните села.
-----------------------------------------
СЕДМА ЛАГА: ВМРО - организација на „македонци" за ослободување на „македонскиот народ".
Според голем дел од пропангаторите кои живеат на запад од Осогово /срце не ми дава веке да ги наречам „историчари" дури и /во 1893 год., во домот на Татарчеви во град Ресен група луѓе со „македонско" национално чувство се собрале и формирале тајна револуционерна организација, која требало да ја ослободи Македонија од турска власт и да постигне политичка независност на земјата, нарекувајки ја ВМРО. Точно така, со тие четири букви /запомни го тоа читателу/. Таа организација ке води/ пак според пропангаторите, долга и тешка борба со турската власт и бугарската, србската и грчката „пропаганди". Нејзините раководители - сите до еден македонци / Гоце Делчев, Дамјан Груев, Ѓорче Петров, Јане Сандански/, како што се гледа от пишувањето на скопските драскачи/ прво и најмногу ги мразеле бугарите, а потоа турците кои до 1912 год. ја управувале Македонија, а после таа дата србите и грците кои окупирале 90 проценти од нејзината територија.
Тоа впрочем се случило преку мировниот договор во Букурешт, од летото на 1913, кога Македонија злобно била разделена меѓу трите Балкански супер сили -Бугарија, Србија, Грција. После таа дата гласовите на скопските научници се разликуваат во однос на историјата за ВМРО. Едни и тоа повеќе од половина сметаат дека ВМРО паднало во рацете на „великобугарските" шовинисти Тодор Александров и Иван/Ванчо/ Михајлов и реагирала како оружје на бугарскиот цар, убивала кротки и праведни чиновници кои биле на работа во Македонија. Други пак се склои /затоа што и двајцата се родени во Штип/ и нив да ги објават за македонци т.е за небугари кои се бореле за независна држава Македонија, посочувајќи свечено документи на организацијата во нивно време, каде што навистина има такви програмни цели. Неизвесно е само зошто и во кралска, и во комунистичка Југославија, се до распадот во 1991 г., властите не се гордеат кој знае колку со членовите на таа „Македонска" организација. Нејзините членови се безмилосно прогонувани врз основа на закони, кои ја забранувале дејноста на организацијата. Десетици илјади „македонци". Меѓу 1913-1915 и 1918-1991 г. беа судени на смрт или долгогодишен затвор. Илјадници убиени без суд и пресуда.
А и сега спротивставените на ВМРО партии ги нарекуваат нејзините членови „бугарски". Зошто ли? Тоа прашање, до колку ми е познато си го задаваат и 90 проценти од членовите на ВМРО-ДПМНЕ, вклучувајќи ги и раководителите од среден калибар. Пропагандата барем во годините, кога Македонија беше во границите на комунистика Југославија и недостатокот на други информации, успеа да убеди премногу луѓе, дека ВМРО е македонска организација, составена од луѓе „македонци" и се бори за независноста на Македонија, вклучително и против Бугарија и бугарите. Никогаш нема да збооравам една случка од летото на 1999 г.
Тогаш поканив на празнувањето на „Петрова нива" /една пољана во планините покрај јужно црноморскиот брег на Бугарија, каде VII ревулуционерен округ на ВМРО донел решение за востание во 1903/ двајцата раководители на ВМРО од голем град во Р . Македонија. И двајцата млади луѓе, чесни, исполнети со најдобри чувства кон Бугарија. Тие беа искрено изненадени, кога го видоа огромниот споменик на Организацијата (толку голем нема ни во Македонија) и прашаа: Што бара тој споменик на ВМРО покрај брегот на Црно Море, кога од тука до Македонија, има најмалку 500 км. Каков е тој, VII револуционерен округ". Да, тие луѓе не ја знаеа вистината за собствената Организација, па што останува за вистината околу цар Самуил или Браќа Миладиновци. Што не знаеја младите луѓе од Македонија. Не ја знаеја основната вистина за ВМРО. А таа е, дека организацијата нема ништо заедничко со измислената нација „македонци". Таква етничка категорија дури и во најактивниот период на Организацијата /1893-1934/ сеуште не била измислена. Вистината е дека Организацијата е создадена во 1893 год. како институција на БУГАРИТЕ, кои останале под власта на Османската империја после Берлинскиот конгрес во 1878 год. И таа таква ќе биде во текот на целото свое постоење. Вистината е дека таа ќе се нарече ВМРО многу касно, а во 1894 год. според нејзиниот устав напишан од Гоце Делчев и Ѓорче Петров, таа ќе се вика БУГАРСКИ МАКЕДОНО-ОДРИНСКИ РЕВОЛУЦИОНЕРЕН КОМИТЕТ. Вистината е, дека член 2 од истиот тој устав гласи, дека целта на Организацијата е да се избори за „Политичка автономија на Македонија и Одринско преку будење на свеста за самозаштита кај нејзиното БУГАРСКО население" - Тука треба да напоменам, дека Одринско е дел од географската област на Тракија. А според глава 2 член 3 на Организацијата, член може да биде „СЕКОЈ БУГАРИН без разликана пол". Тука е местото да објасниме, зошто во уставот, каде што совршено јасно е подцртано дури преку името на организацијата дека таа е на бугарите во Македонија и Тракија, е истакнато барање за политичка независност на нејзината територија. Тој казус присуствува во многу програмни документи, заклучно и дури најмногу по времето, кога Организацијата ќе се управува од „великобугарските шовинисти", Тодор Александров и Ванчо Михајлов. Затоа што раководителите на организацијата добро знаат, дека јавно изтакната цел за „присоединување кон Бугарија" автоматски значи прекршување на Берлинскиот договор, кој е подпишан од сите Велики сили и ги регулира границите меѓу државите во Југоисточна Европа. Освен тоа, нејзините раководителите знаеле, дека ниту соседните Балкански држави, ниту Великите сили не би дозволиле трикратно зголемување на територијата на Бугарија кое ќе ја претвори не само во регионална а и во голема Европска сила. Затоа тие за своја главна цел го објавуваат создавањето на автономна држава од населението со Бугарски територии на Османската империја /а после 1918 год. на Србија и Грција/ со тајна намера при поволна меѓународна ситуација да ја присоединат кон Бугарија. Тие знаат, дека тоа веќе се случувао во Бугарската историја. Во 1878 г.
Берлинскиот Конгрес создаде две Бугарски држави, Кнежество Бугарија, кое ги вклучува територите на Мизија и Софијско и Источна Румелија во територијата на Северна Тракија. Само по седум години тие две бугарски држави се обединуваат во една, и Европа е принудена да го признае актот, откако Бугарската армија ја разгромува Србија која навлегла во пределите на обидинета Бугарија. Активистите на ВМРО сметаат, дека настанот може да се повтори ако од Македонија и Јужна Тракија се формира автономна држава, или барем автономна област. Но, како што пишува големиот современ македонски писател Младен СрбиноВски /„Нова Македонија" - 9, 10 и 11 јуни, 1999 год/ тие ја разбираа како држа6а, управувана од доминантното во Организационата територија бугарско население. Под името Бугарско Македонски - Одрински Ревулционерен Комитет. Организацијата постои во 1902 год. Тогаш таа е применувана во ТМОРО /Тајна Македонска Одринска Револуционерна Организација/ и под тоа име се крева Илинденското востание.
Нејзината цела територија, од Албанија до Црно Море е разделена на седум ревулуционерни окрузи. Затоа во близината на брегот на Црно Море има споменик на борците на ВМРО од VII Ревулуционерен Округ.
Секој округ има право - согласно со решението донесено Во јануари 1903 год. Во Солун, како да учествува во востанието и само II Битолски и VII Одрински одлучуваат населението да се крене масовно. Останатите решаваат да дејствуваат со чети и атентати. Малку луѓе во Македонија знаат, дека во VII Одрински округ загинуваат точно толку бугари, колку и во Битолски - околу 2500 и уште помалку знаат дека сместениот под носот на престолнината на империјата со нејзините турски парни зони, VII округ се крева масово да им ја олесни состојбата на битолчани. Крвта на тракијските и македонските бугари, пролеана во 1903 г., еден ден Ќе ги обедини нивните наследници,трагично разделени денес од граници и долгоогдишна злокобна пропаганда.
Во 1905 на Рилскиот конгрес Организацијата е преименувана во ВМРО /внатрешна револуционерна организација/. Ужасното „О" кое го издава нејзиниот бугарски карактер е повторно во нејзината абриевиатура. Дури во 1919 г. таа се нарекува само ВМРО. Но тоа не значи дека Организацијата станала небугарска. Ќе ви напоменам; дека точно од тогаш таа започнува да се управува од „великобугарските шовинисти" Тодор Александров и Иван (Ванчо) Михајлов.
Тракијските бугари отпаѓаат од организацијата бидејќи после војните во 1912-1918 г.
Дел од териториите им се ослободени и присоединети кон Бугарија /планините:
Северна Странџа, Сакар, Родопите/, а друг дел /Источна и Беломорска Тракија остануваат во Турција и Грција каде што бугарското население е целосно убиено или прогонето во 1913 г. и 1918 г. За бугарскиот карактер на ВМРО се потполно јасни и во Турција и во Грција, и во Србија и во цела Европа. Во турските документи, за Илинденското востание, кои се издадени не од Софија, а од Државната архива на Р . Македонија, во неколку тома после 1993 г. Зборот „македонец" не е присутен.
Турските воени командири и административни службеници во Битолско пишуваат за востанати „Бугарски села и градови", за „Бугарските востаници", за „Бугарските чети", за „Бугарските комитети". Зачуваните знамиња на востаничките региони од Охрид, Струга, Кратово и други се со бугарски три бои, со натписи на бугарски јазик, со гордо исправен Бугарски Лав /а не со sвездата на Вергина/ и со навезани стихови на бугарскиот поет-војвода Христо Ботев „Тој кој во бој за слобода загинува, тои не умира". Има уште многу докази за бугарскиот карактер на ВМРО но нема да ми стигнат дури илјада страници, за да направам еден површен список.
Читателите кои што сами се интересираат ќе ги најдат околу себе - во расказите на повозрасните, во зачуваните семејни документи, секој во Македонија, кој ја прочитал оваа книга може да се замисли над следниве прашања. Зошто, ако ВМРО /под тоа име, ја подразбирам организацијата од периодите со името БМОРК, ТМОРО и ВМОРО/ навистина беше организацијата на един различен од Бугарскиот народ нејзините раководители небугари, а Бугарија една од непријателските држави, тогаш:
Прво - зошто половината од нејзините раководители, нејзините војводи дури не се по потекло од Македонија / Иван Гарванов, Христо Чернопеев, Марко Лерински, Крсто Асенов и т.н. / а од Стара Бугарија.
Второ - зошто раководителите, вклучуваки го и Гоце Делчев, одеднаш се декларирале дека се Бугари.
Трето - зошто сите активни дејци на ВМРО имаат завршено бугарски гимназии, универзитети, воени училишта. Како така ниту еден не се излагал да заврши во Атина или Белград.
Четврто - зошто базите на ВМРО биле во Бугарија? Зо-што тука биле складовите и парите на ВМРО? Зошто во Бугарија се издавале и весниците? Зошто тука се формирале, оттука тргнуваат за Македонија и тука се вракаат четите? Зошто тука резидираше раководството на ВМРО? Зошто бугарските власти не ја контролираа организацијата а тајно и јавно и помагаа. Па нели, ако таа беше непријателска на бугарските намери во Македонија огранизација на небугарските народи, тогаш по тоа би следело да биде забранета и преследена со страшна сила.
Петто - зошто во Бугарија, а не во Србија или Грција емигрирале после секоја афера, бунт, востание и војна илјада „македонци"? Зошто во Бугарија никој не ги делеше во свои или туѓи? Зошто никој не им пречеше да учат, да прават бизнис, да навлезат во елитата на земјата и до таква степен, во определени периоди до 70 проценти од елитата на земјата биле луѓе родени во Македонија. Емигранти прво поколение биле во Македонија и премиерот, и министри, и дипломати и виши офицери од армијата /меѓу нив десетици генерали и полковници,професори во елитните образовни центри. Која земја би допуштила представници на туѓа нација да ја командуваат државата, дипломатијата, армијата и образованието. Дали тогаш на некој во главата /вклучувајќи и на емигрантите од Македонија/ не им паѓало на ум, дека Македонците не се ништо друго, освен Бугари.
Шесто - зошто сите документи на ВМРО, преку целото време на постоењето, се на литературен бугарски јазик. Како не се излагаа тие Македонци, барем во еден од десетиците илјади документи, да пропишат на србски јазик или барем на дијалект.
Седмо - зошто голем дел од раководството на ВМРО се офицери од бугарската армија, како началникот на Главниот штаб на Илинденското востание Борис Сарафов. Некој од нив како Венедиков, Протогеров, Бојаџиев достигнуваа до генералски чин и други такви како Ѓорче Петров се офицери од бугарско разузнавање. Може да продолжи со прашањето, но и тие се доволни за единствениот логичен одговор - ВМРО е бугарска организација, која што ги обединува напорите за ослободување на бугарите во Тракија и Македонија до 1919 г., а после таа година само бугарите во Македонија.
Понекогаш македонските пишувачи се спротивставуваат на ВМРО создадениот во Софија во 1895 г. ВМОК /Врховен Македонски Одрински Комитет/, чиј што претседател станува Трајко Китанчев од Ресен. За македонските драскачи, ВМРО е организацијата на Македонија „македонскиот" народ, а ВМОК - оружје на великобугарскиот шовинизам, проведувајќи, освојувачка политика на бугарскиот цар во однос на Македонија. Тоа е глупаво и неосновано. ВМОК е составена главно од бугарски офицери, сите до еден по потекло од Македонија, додека, како што видовме, половината раководители на ВМРО се од Стара Бугарија и немаат ништо заедничко по потекло со македонската земја. Вистина е, дека во определен период ВМОК е близок до бугарската владина средина и бугарскиот монарх, но и ВМРО има тесна врска со нив, а од 1912 г. Тодор Александров е изклучително близок пријател со бугарскиот цар Фердинанд и до голема степен е инспиратор на некои решавачки политички акции на монархот, за жал со фатален крај, како вклучувањето на Бугарија во Меѓусојузничката и Првата светска војна. ВМОК е создадена главно врз основа на различните гласини во средините на бугарско -македонската емиграција во Бугарија околу патиштата и етапите на ослободувањето на Македонија и Тракија од Турска власт. Непријтелства кои стигнале за сожалување до братоубијствата, се покренати со заедничко учество во Илинденското востание во 1903 г. во 1906 г. ВМРО /тогаш ВМРО и ВМОК се обединуваат и тоа одново се најдобрите докази, дека членовите и на едната,и другата организација, се Бугари кои се скарани по бугарски стар обичај, кој да ја води дружината, како што пишува во аналогичен случаи бугарскиот поет Христо Ботев. Во последните неколку години, треба да признаеме, во лагата на македонизмот за небугарскиот карактер во ВМРО се појавуваат сериозни дупки.
Прво, неколку чесни интелектуалци во самата Македонија, го подцртуваат бугарскиот карактер на организацијата во публикации во медиумите. Второ, неколку зборници се документи на, а и за организацијата, издадени од македонските државни институции, макар и со маглив карактер, недвосмислено покажуваат дека ВМРО е организација на бугарите во Македонија. За членовите на партии, непријатели со објавената за наследник на ВМРО македонска партија ВМРО-ДПМНЕ, исто така нема и капка сомнение и затоа пишуваат со спреј на карпите на зградите за време на изборите „ВМРО-ДПМНЕ = БУГАРИ". Куриозното денес е, дека само голем дел од редовите на членството на ВМРО имаат сомнежи по ова прашање. Резултат од скромното молење на раководителите откако дојдоа на власт. И авторот на таа книга ќе биде радосен, ако таа им помогне да стигнат побрзо до вистината.
----------------------------
ОСМА ЛАГА: „Крсте Мисирков - Македонец број 1 за XX век".
Во крајот на 1999 г. во секоја земја во светот избираат граѓанин број 1 / најзаслужниот со трудот, човек на нацијата/ за XX век. Бев во Македонија кога беа публикувани резултатите од анкетата за нивната земја. Читав и не верував на очите. За најзаслужен македонец бил објавен не Гоце Делчев, не Јане Сандански, не титаните на мислата Блаже Коневски или Блаже Ристев, а еден човек кој живеел и умрел од природна смрт во Бугарија, и тоа почитуван директор на гимназијата во Габрово - голем индустриски центар во срцето на Бугарија. Навистина, Крсте Мисирков е добро познат на историчарите и големите трудови или делови од нив многукратно издавани и коментирани во Бугарија, но поскоро како илустрации на какви луѓе се на-девала Србија, која го амбицирала македонизмот. Најточна оценка за личноста на К. Мисирков дал современиот македонски писател Живко Аџија -„Што сакате од човек, кој на секои две недели ја менувал народността". Всушност од официалните власти на србо - комунистичка Југославија, Крсте Мисирков одамна добил признание. На неговото име е крстен Институтот по Македонски јазик /нејасно е зошто откако јазикот е создаден дури во 1944 г. од Б. Коневски/ многу улици и други објекти. Каква е вистината за К. Мисирков и што направил тој за македонизмот. Роден е во с. Постол, Ениџе Вардарско во 1874 г, Крсте учи во Белград, потоа бега со 34 бугарски студенти во Софија, вознемирени од великосрбскиот притисок да бидат по-србени. Учи после тоа во Полтава и Петербургскиот универзитети, каде што се декларира како силен бугарски патриот.
После Петербург започнува да работи во Бугарската Екзархија и станува учител во Битола. До 1903 год. во публичните изјави Мисирков се декларира како бугарски патриот, дури во некои статии се намирисува и и великобугарски шовинизам.
Наеднаш /после востанието од 1903 г/ Мисирков, веке дошол во Софија, започнува да ја одрекува бугарската суштина на славјанското население во Македонија да пишува и чита статии и говори за „македонската народност" и „македонскиот јазик". Во Софија му се смееле - /уште никој не претпоставувал каква опасност се крие во македонизмот/. Во Софија Мисирков ја издал брошурата „За Македонцките работи" напишана на некаков диалект, збир од диалектите во Македонија и навреден заминал во Русија, која ги поткрепува сите србски инициативи во Македонија. Таму само Мисирков одново превртел и одново станал запален Бугарски патриот, и стигнал дури до шовинизам. И така до крајот на животот Мисирков бил де „македонец", де великобугарски шовинист. Интелект не му недостигал, затоа во својата кариера на учител растел и починал како директор на гимназија во Бугарија „Македонцките" му творби никој не ги сватил сериозно и ги сметале за некаков ексцнтричен вид. Разкажуваат дека кон крајот на својот живот Мисирков дал молба за пензија. После неколку дена,на кафе со двајца познати војводи на ВМРО, тој им го соопштил тој факт и тие решиле да се пошегуваат со „одвејаниот" интелектуалец. Со најсериозен тон тие кажале, дека министерот на образованието им кажал,дека ќе ја подпише молбата на Мисирков ако последниот ја изеде својата брошура „За Македонцките работи" и Крстето истрчало до својата куќа, и земал еден примерок од брошурата, се вратил во кафаната... ја изедил брошурата пред војводите, кои што милостливо му препорачале шише вино за да ја голта хартијата по ред.
Од каде идат чудните пресврти во мислата и однесувањето на Крсте Мисирков - од краен македонизам до „великобугарски шовинизам". Едни сметаат, од желба за оригиналност, други сметаат дека во 1903 г. станал платен агент на Србија или Русија или и на двете истовремено. Но во целата таа работа има нешто чудно. Во таа епоха ВМРО ги убиваше безмилосно сите раскриени србски агенти, а Мисирков макар и публично да се изјавил како македонист /тоа значело во онаа епоха србски агенти/, не е допрен со прст. Бугарската држава исто така не се церемонираше со србските агенти и најмалку ги исфрлаше надвор од границата на земјата, а К. Мисирков останува во пријателски односи со многу функционери на
Address
Sofia
Website
Alerts
Be the first to know and let us send you an email when Подкрепа за издигане на Голямата Базилика, в памет на Б. Димитров posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.
