https://www.facebook.com/108365788987739/

Tamil Mahan, 6581 Roller Derby Lane, Toronto, ON (2026)

09/22/2026

அனோஜனை காப்போம் பாடல்

09/03/2026

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி. இலங்கைத் தீவின் வடக்குக் காடுகள் அடர்ந்த வன்னிப் பெருநிலம், அந்நியப் படைகளுக்கு எப்போதுமே அச்சம் தரும் ஒரு புதிரான நிலமாக இருந்தது.

அடர்ந்த மரங்கள், மறைந்திருந்து தாக்கும் கொரில்லாப் போர் முறைகள், நிலப்பரப்பை விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் வன்னி மக்கள் இவற்றுக்கு நடுவே மன்னனாக, மக்களின் தலைவனாக நிமிர்ந்து நின்றவர்தான் பண்டாரவன்னியன்.

அக்காலத்தில் இலங்கையின் கடலோரப் பகுதிகளைக் கைப்பற்றி ஆட்சி செய்த டச்சுக்காரர்களும் (ஒல்லாந்தர்), பின்னர் வந்த ஆங்கிலேயர்களும் வன்னி நிலத்தைக் கட்டுப்படுத்தத் துடித்தனர்.

ஆனால், அடர்ந்த காடுகளுக்குள் பாய்ந்து வரும் சிங்கமாக பண்டாரவன்னியன் அவர்களின் வரி வசூலையும் ஆதிக்கத்தையும் எதிர்த்து நின்றார்.

"என் நிலத்தின் ஒரு பிடி மண்ணும் அந்நியனுக்கு அடிமையாகாது" என்பதே அவரது மூச்சாக இருந்தது.

கி.பி. 1802-ஆம் ஆண்டு. ஆங்கிலேயர்கள் முல்லைத்தீவில் தங்களது கோட்டையை அமைத்து, பலத்த ஆயுதங்களுடன் வன்னியைக் கைப்பற்றத் திட்டமிட்டனர்.

ஆனால், பண்டாரவன்னியன் சும்மா இருக்கவில்லை.

ஒரு நள்ளிரவு நேரம். அடர்ந்த காட்டு வழியே அமைதியாக வந்த வன்னியனின் படை, ஆங்கிலேயர் கோட்டையைச் சூழ்ந்தது. எதிர்பாராத கணத்தில் இடி என முழங்கியது பண்டாரவன்னியனின் தாக்குதல்!

அதிர்ந்துபோன ஆங்கிலேயப் படை சிதறியோடியது.

அங்கிருந்த பீரங்கிகளைக் கைப்பற்றி, முல்லைத்தீவுக் கோட்டையில் வன்னியின் சுயாட்சி கொடியை ஏற்றி வரலாறு படைத்தார் பண்டாரவன்னியன்.

இந்த வீரம் செறிந்த வெற்றி ஆங்கிலேய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியையே உலுக்கியது.

பண்டாரவன்னியன் தன் தாய்நிலத்தில் மட்டும் வீரம் காட்டவில்லை; எல்லை கடந்த விடுதலை உணர்வையும் கொண்டிருந்தார்.

தமிழகத்தில் ஆங்கிலேயரை எதிர்த்துப் போராடிய பாஞ்சாலங்குறிச்சி வீரன் கட்டபொம்மனின் சகோதரர் ஊமைத்துரைக்கு, ஆங்கிலேயரின் பிடியிலிருந்து தப்ப வன்னி நிலத்தில் தஞ்சமளித்துப் பாதுகாத்தார்.

இரு வீரர்களின் கூட்டணியும் ஆங்கிலேயர்களுக்குச் சிம்ம சொப்பனமாக விளங்கியது.

நேரடிப் போரில் பண்டாரவன்னியனை வீழ்க்க முடியாது என்பதை உணர்ந்த ஆங்கிலேயர்கள், தந்திர வழியைக் கையாண்டனர்.

'காக்காவன்னியன்' எனும் துரோகியின் வழிகாட்டுதலோடு, ஆங்கிலேய தளபதி கப்டன் டொனன் (Captain von Driberg) தலைமையில் ஒரு பெரும் படை வன்னியைச் சூழ்ந்தது.

1803-ஆம் ஆண்டு, கச்சிலமடு என்ற இடத்தில் நடைபெற்ற இறுதிக்கட்டப் போரில், பண்டாரவன்னியன் தன் கடைசிச் சொட்டு ரத்தம் உள்ளவரை வாள் வீசிப் போராடினார்.

தந்திரத்தாலும் துரோகத்தாலும் சூழ்ந்து நின்ற எதிரிகளின் படைகளுக்கு நடுவே, தாய்நிலத்தின் விடுதலைக்காகத் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்தார் அந்த மாவீரன்.

பண்டாரவன்னியன் மறைந்தாலும், அவர் விட்டுச்சென்ற விடுதலைத் தீ வன்னி நிலத்தின் ஒவ்வொரு மரத்திலும், காடுகளிலும் இன்னமும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

தமிழினத்தின் தற்காப்புப் போரின் அடையாளமாக, வன்னிக் காடுகளின் காவல் தெய்வமாக பண்டாரவன்னியன் என்றும் வாழ்கிறார்!

09/02/2026

1400 இல் கோட்டே இராச்சியத்தில் திரட்டப்பட்ட அந்தப் படை, 1450 ஆம் ஆண்டளவில் யாழ்ப்பாணத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தது. ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் வளர்ப்பு புதல்வனான செண்பகப் பெருமாள் (சபுமல் குமாரயா) தலைமையிலான கோட்டேப் படை, யாழ்ப்பாணத்தின் மீது கடுமையான தாக்குதலை நடத்தியது.

அப்போதைய யாழ்ப்பாண மன்னன் கனகசூரிய சிங்கையாரியன் போரில் தோல்வியடைந்து, தன் குடும்பத்தோடு தப்பித்து தென்னிந்தியாவிற்கு (மதுரைக்கு) ஓட வேண்டியதாயிற்று.

1450 இல் நல்லூர் கோட்டை செண்பகப் பெருமாளின் வசமானது.

நல்லூரைக் கைப்பற்றிய செண்பகப் பெருமாள், ஸ்ரீ சங்கபோதி புவனேகபாகு என்ற பெயரில் யாழ்ப்பாணத்தை ஆட்சி செய்தான்.

அவன் ஆட்சி காலத்தில் தான் தற்போதைய நல்லூர் நகர அமைப்பும், புகழ்பெற்ற நல்லூர் கந்தசுவாமி கோவிலும் புதிதாக பிரம்மாண்டமாகக் கட்டப்பட்டன.

சுமார் 17 ஆண்டுகள் (1450–1467) யாழ்ப்பாணம் கோட்டே இராச்சியத்தின் நேரடி ஆட்சியில் இருந்தது.

1467 ஆம் ஆண்டு கோட்டே மன்னன் இறந்த செய்தி அறிந்ததும், தென்னிலங்கையில் வாரிசு உரிமைப் போர் வெடித்தது.

இதைப் பயன்படுத்திய செண்பகப் பெருமாள், நல்லூர் ஆட்சியை விட்டுவிட்டு கோட்டே அரியணையைக் கைப்பற்ற தெற்கு நோக்கி நகர்ந்தான்.

இதற்காகவே காத்திருந்த பழைய மன்னன் கனகசூரிய சிங்கையாரியன், தென்னிந்தியாவில் இருந்து ஒரு பெரிய படையுடன் யாழ்ப்பாணத்திற்குள் புகுந்தான்.

நல்லூரில் இருந்த கோட்டேப் படைகளை விரட்டி அடித்து, 1467 இல் மீண்டும் ஆரியச்சக்கரவர்த்திகளின் ஆட்சியை நிலைநாட்டினான்.

மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்த ஆரியச்சக்கரவர்த்திகள் அடுத்த 100 ஆண்டுகள் யாழ்ப்பாணத்தை தன்னாட்சியுடன் ஆண்டனர்.

ஆனால், 16 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் (1505) கடல் வழியே போர்ச்சுகீசியர்கள் இலங்கைக்குள் கால்வைத்தனர்.

கோட்டே, கண்டி இராச்சியங்களை அச்சுறுத்திய போர்ச்சுகீசியர்களின் பார்வை, 1590களில் யாழ்ப்பாணத்தின் பக்கமும் திரும்பியது.

இறுதியில் 1619 ஆம் ஆண்டு, யாழ்ப்பாணத்தின் கடைசித் தமிழ் மன்னனான சங்கிலியன் (இரண்டாம் சங்கிலி) போர்ச்சுகீசியர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, இந்தியாவின் கோவாவிற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு தலை துண்டிக்கப்பட்டு மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது.

இத்துடன் 400 ஆண்டுகால யாழ்ப்பாண தமிழ் இராச்சியத்தின் வரலாறு முடிவுக்கு வந்தது.

09/01/2026

தமிழர்களுக்கு என்று தனி நாடு இல்லாததற்கு பல வரலாற்று, அரசியல் மற்றும் சமூகக் காரணங்கள் உள்ளன.

உலகின் பல மொழிகள் தனி நாடுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், பல பெரிய மொழிகள் (எடுத்துக்காட்டாக: குர்திஷ், பாஸ்க்) தனி மாநிலங்களையோ அல்லது வெவ்வேறு நாடுகளின் பகுதிகளாகவோ மட்டுமே இயங்குகின்றன.

தமிழர்களுக்கான தனி நாடு அமையாததற்கான முதன்மைப் பின்னணிகள்:

1. வரலாற்று மற்றும் முடியாட்சி சூழல்

பழங்காலத்தில் சேர, சோழ, பாண்டிய, பல்லவ பேரரசுகள் மற்றும் இலங்கையில் யாழ்ப்பாண அரசு போன்றவை தமிழர்களின் நிலப்பரப்பை ஆட்சி செய்தன.

இவை மொழிசார்ந்த தேசிய நாடுகளாக ("Nation-States") இயங்காமல், நிலப்பரப்பு மற்றும் முடியாட்சி சார்ந்த அரசுகளாகவே இருந்தன.

2. காலனித்துவ ஆட்சியின் எல்லை மறுவரையறை

18-ஆம் மற்றும் 19-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் பிரித்தானிய மற்றும் ஐரோப்பிய காலனித்துவ ஆட்சியாளர்கள் தென்னாசியாவைத் தங்களின் நிர்வாக வசதிக்காக ஒருங்கிணைத்தனர்.

இந்தியா மற்றும் இலங்கை ஒரே நிர்வாகப் பிரிவுகளின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டதால், விடுதலைக்குப் பின் அவை பன்முகத்தன்மை கொண்ட கூட்டாட்சி அல்லது ஒருங்கிணைந்த நாடுகளாகவே உருவெடுத்தன.

3. நவீன இந்தியக் கூட்டாட்சி அமைப்பு

சுதந்திரத்திற்குப் பின், இந்தியாவில் 1956-ஆம் ஆண்டு மொழியியல் அடிப்படையில் மாநிலங்கள் சீரமைக்கப்பட்டன.

இதன் மூலம் தமிழ் மொழி பேசும் மக்களுக்கு "தமிழ்நாடு" என்ற தனி மாநிலம் உருவாக்கப்பட்டு, இந்திய அரசியலமைப்பின் கீழ் சுயாட்சியும் கலாச்சாரப் பாதுகாப்பும் வழங்கப்பட்டது.

4. பூகோளப் பரவலாக்கம்

தமிழர்கள் ஒரே பூகோள எல்லையில் மட்டும் வாழாமல் இந்தியா, இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர், மொரிஷியஸ் மற்றும் புலம்பெயர் நாடுகளான கனடா, ஐரோப்பியா என உலகெங்கும் பரவி வாழ்கின்றனர்.

இதில் சிங்கப்பூரில் தமிழ் அதிகாரப்பூர்வ மொழிகளில் ஒன்றாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

5. இலங்கையின் அரசியல் மற்றும் போர் வரலாறு

இலங்கையில் தமிழ் மக்களுக்கு தனி நாடு (தமிழ் ஈழம்) அமைப்பதற்காக பல தசாப்தங்களாக அமை வழி மற்றும் ஆயுதப் போராட்டங்கள் நடைபெற்றன.

சர்வதேச அரசியல் சூழல், உலக நாடுகளின் தலையீடு மற்றும் உள்நாட்டுப் போரின் முடிவு போன்றவற்றால் அது சாத்தியப்படாமல் போனது.

சுருக்கமாகக் கூறின், நவீன உலகில் ஒரு நாடு உருவாக மொழி மட்டுமே காரணியாக இருப்பதில்லை; அப்போதைய சர்வதேச அரசியல், எல்லைக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் வரலாற்று ரீதியான மாற்றங்களே பிரதான பங்கு வகிக்கின்றன.

09/01/2026

வரலாற்றில் மறைக்கப்பட்ட வேலுநாச்சியாரின் உண்மை கதை!

பதினேழாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி. சிவகங்கைச் சீமையின் வான்வெளியெங்கும் ஆங்கிலேயரின் பீரங்கிப் புகையும், ஆற்காட்டு நவாப்பின் துரோக வாசமும் கலந்திருந்த காலம்.

ராமநாதபுரம் செல்லமுத்து சேதுபதி மன்னரின் ஒரே மகளாகப் பிறந்த வேலுநாச்சியார், அரண்மனை அந்தப்புரத்து அலங்காரப் பொம்மையாக வளர்க்கப்படவில்லை.

வளரி, சிலம்பம், குதிரையேற்றம், வாள்வீச்சு என சகல போர்க்கலைகளையும் சுழற்றி அடித்தவர்.

தமிழ், ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, உருது என மொழிகளையும் தன் கைக்குள் வைத்திருந்த அசாத்திய ஆற்றல் படைத்தவர்.

சிவகங்கை மன்னர் முத்துவடுகநாதரை மணந்து, வாழையடி வாழையாக வாழவேண்டிய அவருடைய வாழ்க்கையை, காளையார் கோவில் போரில் ஆங்கிலேயர்கள் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தனர். மன்னர் கொல்லப்பட்டார்.

கணவரின் உடலைக்கூட தொட முடியாத சூழல். ஆனால், வேலுநாச்சியார் சிந்தியது கண்ணீர் அல்ல; அது எதிரிகளை எரிக்கும் நெருப்பு.

திண்டுக்கல் விருப்பாட்சி வனப்பகுதியில் எட்டு ஆண்டுகள் தலைமறைவு வாழ்க்கை.

அது வெறுமனே ஓடி ஒளிந்த காலம் அல்ல; ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை வீழ்த்தத் தீட்டப்பட்ட திட்டம்.

விருப்பாட்சி கோபால நாயக்கரின் பாதுகாப்பு, திப்பு சுல்தானின் 5,000 குதிரைப்படை உதவி, குயிலி தலைமையிலான பெண் வீராங்கனைகள் அடங்கிய 'உடையாள் படை' — வேலுநாச்சியார் ஒரு மாபெரும் புரட்சிப் புயலாக உருவெடுத்தார்.

1780-ஆம் ஆண்டு. சிவகங்கை அரண்மனையில் விஜயதசமி பூஜைக்காகப் பெண்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்ட நாளது.

வேலுநாச்சியாரின் நம்பிக்கைக்குரிய தளபதி குயிலி, தன் உடலில் எண்ணெயைப் பூசிக்கொண்டு, தீயை மூட்டி, ஆங்கிலேயரின் ஆயுதக் கிடங்கிற்குள் குதித்தார்.

உலகின் முதல் தற்கொலைப்படைத் தாக்குதல் அரங்கேறியது.

அந்தத் தீயில் ஆங்கிலேயரின் செருக்கு சாம்பலானது.

வேலுநாச்சியார் சிவகங்கையை மீட்டு, மீண்டும் அரியணை ஏறினார்.

இங்கேதான் வரலாறு ஒரு பெரும் உண்மையை நம்மிடம் மறைத்து வைத்திருக்கிறது.

இந்தியாவின் முதல் பெண் சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் என்றவுடன் நம் நினைவுக்கு வருவது 1857 சிப்பாய் கலகத்தில் போராடிய ஜான்சி ராணி லெட்சுமி பாய் தான்.

ஆனால், ஜான்சி ராணி போர்க்களத்தில் குதிப்பதற்கு 77 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே (1780-ல்) வெள்ளையனைப் போர்க்களத்தில் வீழ்த்தி, இழந்துபோன தன் ராஜ்யத்தை மீண்டும் மீட்டு எடுத்தவர் தமிழ் நிலத்தின் வேலுநாச்சியார்.

ஆனால், வரலாற்றுப் பக்கங்களில் வேலுநாச்சியார் "தமிழ்க் ஜான்சிராணி" என்று சுருக்கப்பட்டு, பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டார்.

உண்மையில் ஜான்சி ராணிதான் "வடநாட்டின் வேலுநாச்சியார்".

தென்னகத்தின் வீரம், தமிழர்களின் புரட்சி, மற்றும் ஒரு பெண்ணின் ஒப்பற்ற விடுதலைப் போராட்டம் என்பதாலேயே வேலுநாச்சியாரின் வரலாறு திட்டமிட்டுப் பாடநூல்களிலிருந்தும் தேசிய வரலாற்றுப் பக்கங்களிலிருந்தும் மறைக்கப்பட்டது அல்லது ஓரங்கட்டப்பட்டது.

சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு தமிழனும் உணர வேண்டிய உண்மை இது:

வெள்ளையர் ஆதிக்கத்தை முதன்முதலில் வீழ்த்தி, கொடி நாட்டியது வேறு யாருமல்ல — நம் தாய் நிலத்து வீரமங்கை வேலுநாச்சியாரே!

இந்த வீரம் மறைக்கப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் ஒருபோதும் மங்கிப்போகாது.

08/31/2026

கிளிநொச்சியில் உருவான தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் பற்றி தெரியுமா?

ஒரு தூரநோக்கு சிந்தனை, தீவிரமான முயற்சி, இறுதியில் வரலாற்றோடு கலைந்துபோன கனவு —இவை அனைத்தும் சேர்ந்ததுதான் கிளிநொச்சி "தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்"

2000-களின் தொடக்கத்தில் போர் அமைதி உடன்படிக்கை அமலில் இருந்த காலம். வடக்கிலும் கிழக்கிலும் ஒரு தற்காலிக அமைதி நிலவியது.

அப்போது, கிளிநொச்சியில் வெறும் இராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கான கட்டமைப்புகள் மட்டுமன்றி, மக்களுக்கான கட்டமைப்பு வசதிகளும் உருவாக்கப்பட்டன. அதில் உருவான ஒரு பிரம்மாண்டமான கனவுதான் இந்த தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்.

தமிழ் மொழிக்கென பிரத்யேகமாக, உலகத்தரத்திலான ஒரு சர்வதேசப் பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவ வேண்டும் என்ற சிந்தனை உதித்தது.

வெறும் பாடப்புத்தகக் கல்வியை வழங்குவது மட்டும் இதன் நோக்கமல்ல; தமிழ் இலக்கியம், வரலாறு, தொல்லியல், நுண்கலைகள் மற்றும் நவீன அறிவியலை ஒரே கூரையின் கீழ் சர்வதேசத் தரத்திற்கு உயர்த்த வேண்டும் என்பதே இலக்காக இருந்தது.

இதற்காக கிளிநொச்சி - ஏ-9 நெடுஞ்சாலையை ஒட்டிய பகுதியில் நிலம் ஒதுக்கப்பட்டது.

இந்தக் கதையின் மிகவும் சுவாரசியமான பகுதி இதுதான். அன்றைய கட்டத்தில், புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ்ப் பேராசிரியர்கள், கல்வியாளர்கள் பலர் இந்தக் கனவுக்கு ஆதரவாக முன்வந்தனர்.

லண்டன், கனடா, பிரான்ஸ் மற்றும் இந்தியாவில் இருந்த பல திறமையான பேராசிரியர்கள் இணையவழி வாயிலாகவும், நேரடியாக வந்தும் இதற்கான பாடத்திட்டங்களை (Curriculum) வடிவமைக்க உதவினர்.

சர்வதேச பல்கலைக்கழகங்களில் வழங்கப்படும் பட்டப்படிப்புகளுக்கு இணையான பாடத்திட்டங்கள் தயாரிக்கப்பட்டன.

பிரம்மாண்டமான நூலகம், நவீன ஆய்வகங்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சி மையங்களுக்கான வரைபடங்கள் தயாராகின.

பல்கலைக்கழக நிர்வாகக் கட்டிடங்கள், விரிவுரை மண்டபங்கள் என பணிகள் விறுவிறுப்பாகத் தொடங்கின. கட்டிடங்களின் வடிவமைப்பிலேயே பாரம்பரியத் தமிழ் அடையாளங்களும் நவீனத்துவமும் கலந்து இருக்கும்படி திட்டமிடப்பட்டது.

பல்கலைக்கழகம் முழுமையாக இயங்கும் முன்பே, பல இளைஞர்களுக்குப் பல்வேறு துறைகளில் பயிற்சிகளும் சான்றிதழ் படிப்புகளும் அங்கு தொடங்கப்பட்டதாக அக்காலப் பகுதியைக் நேரில் பார்த்தவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

"நம் நிலத்திலேயே, நமக்கு என ஒரு சர்வதேசப் பல்கலைக்கழகம் வரப்போகிறது" என்ற எதிர்பார்ப்பு அப்பகுதி மாணவர்களிடையேயும் மக்களிடையேயும் பெரும் புது நம்பிக்கையை விதைத்தது.

ஆனால், வரலாறு எப்போதும் நாம் நினைப்பது போல் பயணிப்பதில்லை. 2006-க்குப் பிறகு போர் மீண்டும் தீவிரமடைந்தது. கிளிநொச்சியை நோக்கி மோதல்கள் நகர்ந்தபோது, இந்த பிரம்மாண்டக் கனவின் கட்டிடப் பணிகள் பாதியிலேயே நின்றன.

பின்னர் 2009-ல் போர் முடிவுக்கு வந்தபோது, அந்தப் பல்கலைக்கழகத்திற்கான கட்டிடங்களும், அங்கு சேகரிக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்த அரிய நூல்களும், திட்ட வரைபடங்களும் காலத்தின் சுவடுகளாக அழிந்தும் மாறினாலும் போயின.

இன்று நீங்கள் கிளிநொச்சி வழியே பயணித்தால், அந்தப் பழைய நினைவுகள் அப்பகுதி மூத்த மனிதர்களின் மனதில் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கின்றன.

ஒரு அதிகாரப்பூர்வப் பல்கலைக்கழகமாக அது உலக வரைபடத்தில் முழுமை பெறாவிட்டாலும், மிகக் குறுகிய காலத்தில், கடுமையான தடைகளுக்கு மத்தியிலும் கல்வியை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்ல நினைத்த அந்த முயற்சி — ஈழத்து கல்வி வரலாற்றில் என்றும் ஒரு மறக்க முடியாத உண்மை அத்தியாயம்!

08/31/2026

வரலாற்றின் பக்கங்களிலிருந்து ஒரு நினைவலை...

ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒரு வரலாறு உண்டு; ஒவ்வொரு வரலாற்றுக்கும் பின்னால் சில மனிதர்களின் பெயர்கள் அழியாச் சுவடுகளாய் நிலைத்துவிடும். அப்படி வடமராட்சியின் மண்ணில் பிறந்து, வரலாற்றில் நீங்காத இடம் பிடித்த ஒருவர்தான் வல்லிபுரம் வசந்தன்.

1960களின் பிற்பகுதியில் பிறந்து, சாதாரண ஒரு கிராமத்து இளைஞனாக வளர்ந்த வசந்தன், தன்னுடன் பழகிய அனைவரிடமும் அன்பையும் புன்னகையையும் மட்டுமே விதைத்தவர். நண்பர்கள் அவரை செல்லமாக "மில்லர்" என்றே அழைப்பார்கள்.

1980களின் சூழலில், தன் மண்ணின் மீதும் மக்கள் மீதும் கொண்ட அளப்பரிய அன்பின் காரணமாக, தனது சொந்த விருப்பங்கள் அனைத்தையும் கடந்து ஒரு கடினமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

1987-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 5-ஆம் தேதி மாலை... நெல்லியடி பகுதியில் நிகழ்ந்த அந்த ஒரு கணம், ஒட்டுமொத்த பிராந்தியத்தின் வரலாற்றுப் போக்கையே மாற்றியமைத்தது. தன் வாழ்வை விடத் தான் சார்ந்த சமூகத்தின் விடியலே பெரிது என எண்ணி, இளம் வயதிலேயே தன் உயிரைத் தியாகம் செய்தார்.

அவர் மறைந்து ஆண்டுகள் பல கடந்தாலும், அர்ப்பணிப்பின் அடையாளமாக இன்றளவும் நினைவு கூரப்படுகிறார்.

"மனிதர்கள் கடந்து போகலாம், ஆனால் அவர்கள் விட்டுச் சென்ற தியாகத்தின் சுவடுகள் என்றும் அழிவதில்லை."

08/31/2026

1400 ஆம் ஆண்டின் ஒரு காரிருள் நிறைந்த இரவு. யாழ்ப்பாணத்தின் நல்லூர் அரண்மனையில் வீசிய கடற்காற்றில் உப்பு மணத்தோடு ஏதோ ஒரு ஆபத்தின் வாடையும் கலந்திருந்தது.

அரியணையில் அமர்ந்திருந்தார் மன்னர் ஆறாம் குணவீர ஆரியச்சக்கரவர்த்தி. அவர் கைகளில் இருந்த சுவடியில், மன்னார் வளைகுடாவிலிருந்து வந்த முத்து வணிகத்தின் கணக்குகள் இருந்தன. ஆனால், அவர் கவனம் அதில் இல்லை. அரண்மனை மாடத்திலிருந்து தெற்கு நோக்கிப் பார்த்த அவரது கண்களில் கவலை படர்ந்திருந்தது.

சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு, அவரது முன்னோர்களான மார்த்தாண்ட சிங்கையாரியன் காலத்தில், யாழ்ப்பாணப் படை தெற்கே மாதம்பே வரை சென்று திறை வசூலித்தது. இலங்கைத் தீவின் கடல் வணிகம் முழுதும் யாழ்ப்பாணக் கொடியின் கீழ் இயங்கியது. ஆனால், காலம் மாறியிருந்தது.

"மன்னரே... தெற்கே கோட்டே நகரத்தில் இருந்து தகவல்கள் சரியில்லை," என்று குரல் கொடுத்தவாறு உள்ளே நுழைந்தார் முதன்மை அமைச்சர்.

தென்னிலங்கையில் கோட்டே இராச்சியம் ஒரு புதிய சக்தியாக உருவெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அங்கு இளம் வீரன் சண்பகப் பெருமாள் (செண்பகப் பெருமாள்) என்பவன் தலைமையில் மிகப்பெரிய படை திரட்டப்பட்டு வருவதாக ஒற்றர்கள் செய்தி கொண்டு வந்திருந்தனர். அதே நேரத்தில், வடக்கே கடலுக்கு அப்பால் விஜயநகரப் பேரரசின் பிரம்மாண்ட கப்பல்கள் ரோந்து சுற்றிக்கொண்டிருந்தன.

யாழ்ப்பாணம் இரு பெரும் சக்திகளுக்கு நடுவே சிக்கியிருந்தது.

ஒருபுறம், உலகின் ஆகச்சிறந்த முத்துக்களையும் சங்குகளையும் அள்ளிக் கொடுக்கும் வளமான கடற்பரப்பு. அரபு நாட்டவரிலிருந்து சீன வணிகர்கள் வரை நல்லூர் வீதிகளில் குதிரைகளையும் நறுமணப் பொருட்களையும் விற்கும் செழிப்பான வணிக மையம். மறுபுறம், அந்தச் செல்வத்தைக் கைப்பற்றத் துடிக்கும் அயல்நாட்டுப் படைகளின் பேராசை.

குணவீர ஆரியச்சக்கரவர்த்தி எழுந்து நின்று தன் வாளை உருவினார். நல்லூர் கந்தசுவாமி கோயிலின் மணிகள் தூரத்தில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.

"நாம் யாருக்கும் தலைவணங்கப் போவதில்லை. இந்த மண்ணும், முத்துக் கடலும் என்றென்றும் தமிழ் மன்னர்களின் ஆட்சிக்கே சொந்தம்!" என்று முழங்கினார் மன்னர்.

ஆனால், வரலாறு தன் அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பக் காத்திருந்தது. 1400 ஆம் ஆண்டின் அந்த அமைதி, புயலுக்கு முந்திய அமைதி மட்டுமே. அடுத்த சில தசாப்தங்களில் வரவிருந்த பேரமைதிக்கும், சண்பகப் பெருமாளின் படையெடுப்பிற்கும் யாழ்ப்பாண இராச்சியம் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்த ஒரு கடுமையான வரலாற்று உண்மைக்கதை இது!

08/12/2026

ஈழத்துச் சிதம்பரம் என்றும், பசிப்பிணி தீர்க்கும் அன்னதானக் கந்தன் என்றும் லட்சக்கணக்கான பக்தர்களால் போற்றப்படும் தொண்டமானாறு செல்வச் சந்நிதி ஆலயத்தின் வருடாந்த மகோற்சவம் இன்று கொடியேற்றத்துடன் இனிதே தொடங்குகிறது.

கோபுரத்தின் உச்சியில் கொடியேறும் இந்த வேளையில், செல்வச் சந்நிதியின் வரலாற்றை நோக்கிச் சற்றுத் திரும்பிப் பார்த்தால், அது வெறும் கல் மற்றும் மண்ணால் ஆன கதையல்ல; மாறாக அசைக்க முடியாத பக்தியாலும், எளிமையாலும் நெய்யப்பட்ட ஒரு அற்புத வரலாறு!

வழக்கமான ஆகம விதிகளுக்கு உட்பட்ட பிற பிரம்மாண்ட ஆலயங்களைப் போலன்றி, செல்வச் சந்நிதி முற்றிலும் வேறுபட்டது.

இங்கே மூலஸ்தானத்தில் கற்களால் ஆன விக்கிரகங்கள் எதுவுமில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, யாழ்ப்பாணம் சில்லாலையைச் சேர்ந்த கதிர்காமர் என்னும் பக்தர், ஆண்டுதோறும் தென்னிலங்கையில் உள்ள கதிர்காமத்திற்குப் பாதயாத்திரையாகச் சென்று முருகனை வழிபடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

வயது முதிர்ந்த காலத்தில் பாதயாத்திரை செல்ல முடியாமல் அவர் வருந்தியபோது, முருகன் அவரது கனவில் தோன்றி, "இனி நீ கதிர்காமம் வரை வரத் தேவையில்லை; தொண்டமானாற்றின் கரையில் உள்ள கல்லத்தி மரத்தடியில் என்னை வழிபடு" என்று அருளினார்.

இறைவனின் வாக்கைச் சிரமேற்கொண்ட கதிர்காமர், தொண்டமானாற்றின் அக்கரையில் ஒரு சிறிய பந்தல் அமைத்து, ஒரு வேலையும் திரைச்சீலையையும் நிறுவி வழிபடத் தொடங்கினார்.

அந்த எளிய வழிபாடே இன்று லட்சக்கணக்கான மக்கள் திரளும் செல்வச் சந்நிதியாக உருவெடுத்துள்ளது.

08/12/2026

முல்லைத்தீவு நிலப்பரப்பில் வழக்கமான அமைதியோடுதான் 2006-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தின் 14ம் நாள் அந்த விடியல் புலர்ந்தது.

கையில் புத்தகப் பைகளும், மனமெங்கும் உயர்கல்வி பற்றிய கனவுகளுமாக அப்பகுதியில் உள்ள பல்வேறு பள்ளிகளைச் சேர்ந்த மாணவிகள் செஞ்சோலை வளாகத்தில் ஒன்றுகூடியிருந்தனர். அது அனாதைச் சிறுமிகளுக்கான இல்லமாக மட்டுமல்லாமல், அப்பகுதி மாணவர்களுக்கான தலைமைத்துவ மற்றும் முதலுதவி பயிற்சி முகாமும் நடைபெறும் இடமாக விளங்கியது.

பதின்ம வயதின் துடிப்போடு, எதிர்கால இலட்சியங்களைப் பற்றிப் பேசிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்த அந்த 61 மாணவிகளின் கனவுகள் சில நிமிடங்களில் சின்னாபின்னமாகும் என்று யாருமே எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

ஆகஸ்ட் 14, காலை 7:00 மணி இருக்கும். பயிற்சி முகாமில் காலை நேர வேலைகள் தொடங்கிக் கொண்டிருந்தன. அமைதியான அந்தப் பகுதியின் ஆகாயத்தைப் பிளந்துகொண்டு வந்த போர் விமானங்களின் இடிமுழக்கம் போன்ற சத்தம், அங்கிருந்த மாணவிகளை உரைய வைத்தது. அடுத்த சில விநாடிகளில் வீசப்பட்ட குண்டுகள், செஞ்சோலை வளாகத்தை முழுமையாக உலுக்கின.

புகையும் தூசியும் அடங்குவதற்குள், அந்த இடமே ஒரு பேரவலத்தின் சாட்சியாக மாறியிருந்தது. சிரிப்பொலி கேட்ட இடத்தில் அலறல் சத்தங்களும், முதலுதவி கற்க வந்த மாணவிகளின் உடல்களும் சிதறிக் கிடந்தன.

இந்தத் தாக்குதலில் 61 பள்ளி மாணவிகள் சம்பவ இடத்திலேயே தங்கள் உயிரைத் துறந்தனர்; 60-க்கும் மேற்பட்டோர் படுகாயமடைந்தனர். உலகத் தமிழினமே இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு உறைந்துபோனது.

சம்பவம் நடந்த உடனேயே, சர்வதேச அமைப்பான யுனிசெஃப் (UNICEF) பிரதிநிதிகள் தாக்குதல் நடந்த இடத்திற்கு நேரடியாகச் சென்று கள ஆய்வு மேற்கொண்டனர்.

அங்குப் பலியானவர்கள் ராணுவப் பயிற்சி பெற்றவர்கள் அல்ல என்றும், அவர்கள் அனைவரும் பள்ளிச் சிறுமிகள் மற்றும் மாணவிகள் மட்டுமே என்பதையும் யுனிசெஃப் அறிக்கை அதிகாரப்பூர்வமாக உலகிற்கு உறுதிப்படுத்தியது.

ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலத் தூண்களாக உருவாக வேண்டிய பிஞ்சு உயிர்கள், போரின் கொடூரத்திற்கு இரையான அந்த நாள், தமிழ் மக்களின் வரலாற்றில் என்றும் மறக்க முடியாத ஒரு சோக அத்தியாயமாகப் பதிந்தது.

தவறே செய்யாத அந்த இளம் சிறார்களின் நினைவுகளும், அவர்களின் சிதைக்கப்பட்ட கனவுகளும் இன்றளவும் ஒவ்வொரு தமிழனின் மனதிலும் நீங்கா வடுவாகவும், அமைதிக்கான ஏக்கத்தின் குறியீடாகவும் நிலைத்து நிற்கின்றன.

Tamil Mahan

09/22/2026

09/03/2026

09/02/2026

09/01/2026

09/01/2026

08/31/2026

08/31/2026

08/31/2026

08/12/2026

08/12/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request