Budynek mieszkalny pracowników sezonowych (Polakkaserne), obecnie pod nazwą „Izba Polska” w Taagerup na wyspie Lolland, w którym mieści się muzeum, zaprojektował znany duński architekt Henrik C. Budynek Polakkaserna został wzniesiony w roku 1911 w odległości około 3 km od zabudowań majątku i przeznaczony dla 30 pracowników sezonowych. Była to typowa lokalizacja tego typu obiektów - w ten sposób st
arano się ograniczyć kontakty miejscowej ludności z robotnikami sezonowymi. W tym czasie na wyspie Lolland istniało około 30 podobnych budynków. Obiekt w Taagerup został zaprojektowany specjalnie na potrzeby pracowników sezonowych i był wzorowany na podobnych tego typu budowlach wznoszonych w Niemczech. Obiekty mieszkalne dla pracowników sezonowych na południu Danii nazywano „Polakkaserne”. Budynek podzielony był na cztery funkcjonalne części: na parterze mieściła się jadalnia dla pracowników, kuchnia i magazyn do przechowywania produktów oraz pomieszczania zajmowane przez nadzorcę składające się z biura, pokoju i kuchni, na piętrze znajdowały się pomieszczenia mieszkalne, w pierwotnej wersji podzielone prawdopodobnie na część dla mężczyzn i kobiet. Świadczyć on tym mogą dwie sypialnie i oddzielnie prowadzące do nich schody. W roku 1912 w Polakkaserne mieszkało prawdopodobnie 30 pracownic sezonowych z Polski. Budynek spełniał wszelkie normy, jakie nakładała ustawa o pracownikach sezonowych z roku 1908. Według planu Glahns'a w budynku znajdowało się 15 łóżek. Mogły to być łóżka piętrowe, pomimo że ustawą z roku 1908 zabroniono wyposażenia pomieszczeń noclegowych w sprzęt takiego typu. Dlatego można sądzić, że mieszkało w budynku nie więcej niż 20 pracownic. Każda mieszkanka Polakkaserne w ramach wyposażenia otrzymywała miejsce w szafie do przechowywania produktów żywnościowych. Dodatkowo, na każdą dwójkę pracowników sezonowych przeznaczano jedną skrzynię mieszczącą około 24 kg ziemniaków. Obok budynku głównego znajdował się mniejszy, przeznaczony na sanitariaty, pralnie oraz skład na opał. Budynki tego typu w tym czasie były powszechnie wznoszone jako obiekty towarzyszące obiektom mieszkalnym w miastach duńskich, w dzielnicach robotniczych. Polakkasernerne blev bygget ved større gårde og godser til at huse sæsonarbejdere. Kasernen i Taagerup på Lolland er opført af det nærliggende gods Lungholm i 1911, og projekteret af den kendte danske arkitekt Henrik C. Glahn der ligeledes har projekteret Skt. Kasernen i Taagerup var beregnet til 30 sæsonarbejdere, og er opført på åben mark, og et stykke væk fra godset. Det var en typisk placering for den slags bygninger - på den måde forsøgte man at begrænse sæsonarbejdernes kontakt til den lokale befolkning. I den periode eksisterede der på Lolland ca. 30 lignende bygninger. Bygningen i Taagerup blev udviklet specielt til sæsonarbejdernes behov og var en kopi af den slags bygninger, der var rejst i Tyskland. Beboelsesbygninger til sæsonarbejdere i Syddanmark blev kaldet "Polakkaserner". Bygningen var opdelt til tre funktionelle dele: i stuen var en spisesal til medarbejdere, køkken og lager til opbevaring af produkter samt rum til tilsynsførende, der bestod af kontor, værelse og køkken,
På første sal var der beboelsesrum, i den oprindelige udformning sandsynligvis opdelt i en afdeling til kvinder og en afdeling til mænd. På de oprindelige tegninger to soveværelser og to særskilte trapper, som fører til disse. I år 1912 boede der sandsynligvis 30 sæsonarbejdere fra Polen i Polakkassernen. Bygningen har levet op til alle normer, som loven om sæsonarbejdere fra 1908 har foreskrevet. Ifølge Glahns plan befandt der sig 15 senge i bygningen. Dette måtte være etagesenge, selv om det blev forbudt med loven af 1908 at udstyre soveværelser med den slags udstyr. Af de grunde kan man tro, at der ikke har boet mere end 20 kvindelige medarbejdere i bygningen. Hver kvindelig beboer af Polakkaserne har ligeledes modtaget en plads i skabet til opbevaring af fødevarer. Supplerende fik to sæsonarbejdere en kasse, der ugentligt kunne rumme 24 kg kartofler. Bag bygningen befandt sig en mindre bygning, som var bestemt til sanitære faciliteter, vaskeri og brændsel. Bygninger af den slags var i den periode rejst som ledsagede bygninger i danske byer i arbejderkvarterer.
