16/05/2026
Gonzalo e a súa necesidade de “estar sempre no candelabro”
Dende o Grupo Municipal Socialista da Estrada observamos con certa perplexidade a finalización das obras da Praza da Farola. Din que as cidades evolucionan, que as prazas se transforman e que o urbanismo moderno busca espazos abertos, funcionais e adaptados aos novos tempos. E despois está A Estrada, onde durante meses o gran debate filosófico, arquitectónico e case existencial xirou arredor dunha farola. Non dunha calquera, claro. A Farola. Ese monumento sentimental capaz de xerar máis conversación que os orzamentos municipais, o estado das beirarrúas ou mesmo a falta de vivenda.
Co remate das obras, un non pode evitar mirar o resultado final e lembrar aquela mítica frase de Sofía Mazagatos sobre “estar no candelabro”. Porque se alguén demostrou unha habilidade sobrenatural para buscar permanentemente o foco, ese é Gonzalo Louzao. E que mellor símbolo para representalo ca unha farola ornamentada case como un altar urbano.
A obra remata e a sensación é curiosa. Despois de tanta polémica e tanto debate, atopámonos cun pequeno detalle engadido que lle dá emoción ao asunto, a súa nova ubicación parece responder a unha corrente arquitectónica inexistente chamada “urbanismo de emocións fortes”.
Non deixa de ter mérito. Hai concellos que protexen o patrimonio histórico e, en cambio, aquí optouse por unha estratexia completamente distinta. Porque despois de meses defendendo a necesidade imperiosa de mover a farola, o resultado déixaa perigosamente arrimada ao paso dos vehículos, como se o seguinte paso do proxecto fose colocarlle un chaleco reflector e confiar na pericia dos condutores.
Durante meses explicóusenos que o traslado era imprescindible. Que a praza necesitaba “respirar”. Que había que gañar amplitude visual. Que o espazo debía ser máis diáfano. Traducido había que deixar sitio suficiente para que o palco da orquestra non tivese que compartir protagonismo cunha farola do século pasado.
Hai, ademais, outro detalle que non pasa desapercibido son as prioridades do Partido Popular. Porque se algo semella ter funcionado con precisión milimétrica neste proceso foi o cronómetro cando se achegaba a data da inauguración coa orquestra París de Noia. Nese momento, a urxencia urbanística alcanzou niveis de velocidade meteórica, unha carreira contrarreloxo para que todo estivese listo xusto a tempo de que o espectáculo puidese brillar sen sobresaltos.
Curiosamente, esa mesma axilidade non sempre se percibe noutros ámbitos moito menos festivos e bastante máis necesarios no día a día da nosa veciñanza. A xestión do Servizo de Axuda no Fogar, por exemplo, ou a situación recorrente da recollida do lixo parecen moverse nun tempo distinto, moito máis pausado, case contemplativo, como se a urxencia dependese do tipo de problema e non da súa importancia real.
E así, mentres unhas cousas avanzan ao ritmo dun tango, outras semellan quedar nun segundo plano, esperando pacientemente a súa propia quenda no escenario das prioridades municipais.
A imaxe final ten algo profundamente simbólico. Porque, en realidade, a praza seguirá sendo a Praza da Farola, e non dos Espectáculos, por moito que haxa dirixentes empeñados en necesitar escenario, foco e relato épico para absolutamente todo, como é o caso de Gonzalo Louzao, que procura, como non podía ser doutro xeito, de estar permanentemente “no candelabro”.
P.D.: Outro día falaremos do inclasificable conxunto de estilos da nova fonte, convertida xa en coprotagonista da contorna da praza. Unha proposta estética capaz de unir pasado, presente e desconcerto xeral nun mesmo elemento ornamental.
