20/08/2026
* * *
პასუხი კითხვაზე: „როდის წერთ?“
ვწერ, როცა წვიმა სულში გამიარს,
როცა შორს, თითქოს, მელნის ჩქამია,
როცა დღე შარვალს აიკარწახებს,
როცა არც ხურავს ცას და არც აღებს
ელვა და ღრუბლებს უჩენს ბარძაყებს...
ვწერ, როცა ფეხქვეშ ვიგრძნობ ნამიან
მარადისობის მოლს და ვცახცახებ...
ვწერ, როცა ქარი, თითქოს, ცის კიდეს
გამოანგრევს და, როგორც რისხვის ტყე,
გაიფოთლება მსტვენ ამბოხებით
და ებერება სივრცეს ლოყები,
ვიდრე დადგება დრო დაოკების...
ვწერ, როცა კვირტი ხეზე კისკისებს,
ტაეპებს ვიხვევ და ვითოკები...
როცა სურნელი თოვლის ქათქათის −
სულმა თუ იცის, გზებად სად გადის
და აღარ მყოფნის მე მის საყნოსად
ნესტოები და, როგორც აკრობატს,
ცად მსურს ახტომა, ანდა გაქრობა −
მაშინ ავყავარ გრძნობას კვადრატში
და ვწერ, ქცეული მიუსაფრობად...
ვწერ, როცა სევდა ხდება მოსისხლე −
სულს მივაქროლებ ანგელოსისკენ...
გულს კი სტრიქონის დანა დაკეპავს...
ვწერ, როცა გრძნობის პაპანაქებას
ჩემში სურს ლაშქრის დაბანაკება...
ვწერ, როცა მთები ღვთის სამოსისფერ
ნისლს იხურავენ ფაფანაკებად.
* * *
ქალაქური წვიმა
წვიმს ქალაქში, ქალაქურად წვიმს...
სკვერს კითხულობს წვიმა, როგორც გაზეთს...
ჩვენ გვერდიგვერდ მივაბიჯებთ გზაზე,
მე მას ვუსმენ, როგორც ღმერთის ჰიმნს;
ის კი – წვიმს!
წვიმს – ცა წურავს ღრუბლებისგან წვენს,
მე ვჩერდები ერთ მოწყენილ სახლთან...
საფიქრალი არასოდეს მაკლდა,
ეს წვიმა კი, როგორც ძვირფას ძღვენს,
საფიქრალსაც მძენს.
წვიმს ქალაქში, ისევ ისე წვიმს,
რაც კი იცის, აღარაფერს მალავს:
დარდით დაღლილ და ფიქრიან ქალაქს
ყელზე ჰკიდებს თავის ურიცხვ მძივს...
წვიმს!
* * *
თიბათვე
სათიბები – მირონივით ნამში ნაბანია...
და მთიბველი ზურმუხტ ციალს აწვენს რახანია –
უკვე ნახა კოცნა თითო მზის და ცვრიან ცელის.
უკვე ესმის გაღვიძებულ სოფლის ღრიანცელი.
უკვე მისგან მწვანე ტალღა მრავლად გათიბულა.
უკვე მას და ბალახს შორის ცელი გადებულა,
როგორც ხიდი სინანულის... – აბა, გალაღებით
როგორ უნდა გაიმეტო ნედლი ბალახები!.. –
ბალახებსაც აქვთ თვალები ცრემლის ბადიებად...
ბალახებსაც უნდა სთხოვო კაცმა პატიება.
თიბავს, თიბავს მთიბველი და: დროა დიდი ბლეფი! –
ერთ დროს ყველა უხილავს ხელით ვითიბებით...
თიბავს, თიბავს მთიბველი და სევდა ეუფლება:
ბალახებსაც, იქნებ, უნდათ ტრფობით შეუღლება!
თიბავს, თიბავს მთიბველი და უკან, აღმოსავლეთს
ხენი ცვარში ამოვლებულ თავებს ახოცავენ...
თიბავს, თიბავს მთიბველი და ცვარში დასველებას
გრძნობს ფიქრისგან გადაქანცულ სულისდასვენებად.
მთაწმინდის წერილი მეტეხს
როდესაც გადათოვს მადათოვს,
თბილისმა სხვა საქმე გადადოს,
შეეშვას სათითე-სათათეს −
როგორც კი მადათოვს გადათოვს.
მტკვრისაკენ არ მისცე გზა ტატოს,
უთხარი, ფიქრები გადადოს...
ელოდოს თიბათვეს, მკათათვეს
და გულში დაგროვილ წვათათვის
დაზოგოს გაძლება ცხრა დათვის...
არ მისცე, არ მისცე გზა ტატოს, −
უთხარი, დარდები გადადოს,
როდესაც გადათოვს მადათოვს!
როდესაც მადათოვს გადათოვს!
* * *
ანტიგლობალისტი
სამყარო ჭიანჭველაზე უფრო პატარაა,
რადგან ყოველ ჩვენგანშია განაწილებული
და ძალიან ახლოდან რომ გვიხდება
მისი დანახვა,
იმიტომაც გვეჩვენება უკიდეგანოდ...
* * *
საფლავი თოვლქვეშ
თუკი მდუმარება ედრება ცაში ნადებს,
ძველი საფლავები ვგებულობთ მაშინათვე,
რომ ვართ დახვავებულ სინათლით დაბანილი
და რომ გვაფარია, ბუმბულის საბანივით,
თოვლი – უანგარო მფარველი სამარეთა,
თოვლი – გაჩენილი სიშორის კამარებთან,
თოვლი – მოგონება უდროოდ მკვდარ აფრების,
ღერბი მიხატული ცხოვრების არაფრობას...
თოვლი – ყვავილები ნუშის და ალუბლისა,
მუნჯი მგალობელი, მოკლული გალობისას...
თოვლი – უსიტყვებოდ შექმნილი პოეზია,
თოვლი – ცისქვეშეთის უცოცხო მეეზოვე...
თოვლი... გამარჯობა! მძინარეს მოგესალმე,
გძინავს, ალერსისგან დაღალულ გოგოსავით...
შენ ხარ იავნანაც, შენთვისვე ნამღერი და
დიდი თოჯინაც ხარ, შექმნილი ნამქერისგან,
სულის საამური თრთოლვებიც, შეხუთვებიც...
თოვლო, ცივი ხარ და რა თბილად მეხუტები!
დრო თუ აირია, არ ნაღვლობ ამ არევას,
არც ის გენაღვლება, თუ ვისი სამარ ვარ...
შიშველ მახასავით ჩემზე ხარ მწოლარე და
გძინავს – ხეებისგან გაცვეთილ ოლარებთან...
მაგრამ მზის ციაგი გვერდით რომ დაგიწვება,
მეფის ასულივით მოგიწევს გაღვიძება... –მზისგან მოფერებით თანდათან გალღვები დამიწა, უკუქცეულ სითეთრის ტალღებიდან,
ნელა გამოაჩენს ჯერ კეფას, მერე მკლავებს...
და შენს ცხვარ-თიკანებს სადღაცა შერეკავენ...
და მეც გამოვჩნდები, ხეებქვეშ, ნელა-ნელა,
ამაოებისგან დაქცეულ მელანივით... –
აღარ დამიფარავს ეგ შენი სიხალვათე,
შენც, ჩემს მფარველობას შეწყვეტ და მიღალატებ,
წახვალ – მოგონება უდროოდ მკვდარ აფრების,
ღერბი მხატული ცხოვრების არაფრობის...
* * *
მესაფლავე
ზოგჯერ, სიჩუმეში, უცებ დაგეცემა თავზარად
ის, რომ მარჩენალი შენი ოჯახისა – მკვდრებია
და რომ მარკეტებში ბავშვებს ვერაფერზე გაგზავნი,
თუკი არ დამარხე სხვისი ბაბუა და ბებია… -
ვინმეს დამარხავ და სახლში ფულიანი ბრუნდები,
როგორც თივიანი – ბოსელს უბრუნდება მარხილი…
ასე – ვიღაცების მარხვით გიმაგრდება კუნთები,
რასაც გირჩევნია იყო საიდუმლოს მმარხველი…
თუმცა მიწისათვის ცხედრის მიბარება – მადლია,
მკვდარი იმაზე მეტს სულიერისაგან არც ითხოვს,
ჩადებ საფლავში და ბელტებს ჭიანსა და მატლიანს
ისე გადააყრი, თითქოს იფარავდე მარცხისგან…
მაგრამ ღამღამობით ხშირად წარმოიდგენ სახეებს,
კუბოს დახურვამდე გაქვალოდებულებსმელნისფრად,
მაშინ გეჩვენება, რომ შიშს პალტოსავით გახვევენ
და ძგერს ჭერ-კედელი შენი ცხრაბალიან ღელვისგან.
* * *
სოფლური დაღამების გახსენება
ცამ მზის ჩასვლისას დასცხო უცებ და
წვიმას სხეული წითელი ჰქონდა,
თითქოსდა ჩიტებს ანაკუწებდნენ...
შორს კი ისმოდა ძახილი: „ლონდა“.
საღამო იყო აფრასებური
და ცაში ღრუბელს არწევდა ბონდად,
ღრუბელი ჩანდა გაბრაზებული,
შორს კი ისმოდა ძახილი: „ლონდა“.
მე არ მახსოვდა, ასეთი თბილი
სახელი ერქვა ვის დედას, ვის დას.
და ბანაობდა წვიმაში ხილი
და ხეთა ტანგო გადიქცა ტვისტად...
მერე დაღამდა და წვიმაც დაცხრა,
გზა გულზე, თითქოს სიმად გამება,
მაგრამ არ ვიცი, დღეს ასე მკაცრად
რად მახსენდება ის დაღამება?!
