23/08/2026
Τέτοιες μέρες, πριν από 82 χρόνια, από την πλατεία της Οσίας Ξένης 5.000 Έλληνες οδηγούνταν στο Χαϊδάρι. Νωρίτερα, στη Μάντρα της Κοκκινιάς, τον κρότο των πυροβόλων κάλυπτε ο Εθνικός μας Ύμνος, που τραγουδούσαν οι ήρωες πριν από την εκτέλεσή τους.
Μέχρι την αναγνώριση της ενιαίας Εθνικής Αντίστασης από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, στις 23 Αυγούστου 1982, ο χουντικός νόμος που ίσχυε αναγνώριζε ως «εθνική αντίσταση» εκείνους που πρόδωσαν τους ήρωες αυτούς, εκείνους που πολέμησαν την ενιαία Εθνική μας Αντίσταση.
Και όμως, για ορισμένους το μέχρι τότε ισχύον νομοθετικό πλαίσιο δεν αποτελούσε μια εκκρεμότητα που έπρεπε να κλείσει. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ και το σημερινό κυβερνών κόμμα αντιτάχθηκαν στο νομοσχέδιο, με την Νέα Δημοκρατία να αποχωρεί τελικά από την αίθουσα της Βουλής.
Υπέρ ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης του Α. Παπανδρέου να αποκαταστήσει αυτή την ιστορική αδικία αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες στιγμές του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Για πρώτη φορά η Πολιτεία απέδιδε θεσμικά την τιμή που άρμοζε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού, έναν αγώνα που αποτέλεσε τη συνέχεια του ίδιου πάθους, της ίδιας αυταπάρνησης και της ίδιας θέλησης για ελευθερία που χαρακτήρισαν τον εθνικοαμυντικό αγώνα του 1940–41.
Ο νόμος 1285/1982 ήταν πράξη ιστορικής δικαιοσύνης, εθνικής μνήμης και σεβασμού απέναντι σε όσους αγωνίστηκαν ενάντια στον φασισμό και θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας. 🇬🇷✊
