27/07/2026
Χαρτόδετος απόηχος
Το 2025, μετά από δεκαετίες ακαδημαϊκού, συγγραφικού και μεταφραστικού μόχθου, η οικογένεια του Νίκου Σκουτερόπουλου παραχωρεί την ογκώδη συλλογή βιβλίων του στη Βιβλιοθήκη του Παντείου.
Ένας πραγματικός φίλος του λόγου, τόσο του ελληνικού όσο και του γερμανικού, συλλέγει σε μια ζωή ένα τεράστιο φάσμα αναγνωστικού υλικού, διατηρημένα από τη παιδική του ηλικία, με τακτική επίρρωση σε κάθε επίπεδο εκπαίδευσης και γνώσης. Φιλοσοφία, πολιτική, ψυχολογία, κοινωνιολογία, λογοτεχνία μέχρι και βιβλία μαγειρικής συνοδεύουν τις στοίβες από φωτοτυπίες βιβλίων που δεν κατάφερε να δέσει ο ίδιος, ένας ακόρεστος βιβλιοφάγος.
Αρχειοθετώντας την δωρεά του Σκουτερόπουλου, σκιαγραφείται -άθελα του- η σχέση που είχε με τον κόσμο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα η σχέση του με την συλλογή του.
Αποκόμματα, αφιερώσεις, σελιδοδείκτες, καρτ ποστάλ, όλα κρυμμένα ή και ξεχασμένα ανάμεσα στις σημειωμένες σελίδες των βιβλίων του, πάντα σε πλήρη συνάφεια και με τακτική χρονικότητα. Δημιουργεί ένα είδος πληροφοριακής φωτογραφίας, αποτυπώνοντας όχι μόνο το φιλολογικό του έργο, αλλά κυρίως την προσπάθεια του να διατηρηθεί κάθε δυνατή ανάμνηση.
Αφιερώματα εφημερίδων αποθηκεύονται μέσα στα έργα των συγγραφέων, φωτογραφίες τους επικολλώνται στα εσώφυλλα, επικριτικές μελέτες κρύβονται ανάμεσα στις σελίδες: ένας άνθρωπος μεθοδικός και σίγουρα ισχυρογνώμων δε χάνει τη ευκαιρία να συντηρήσει την προσωπική του εμπειρία, σχεδόν σα να γνωρίζει πως μελλοντικά η συλλογή του θα ξεψαχνιστεί.
Οι σπουδές του στη Γερμανία γεμίζουν τις τσέπες του με βιβλιαράκια της Reclam και της Rowohlt, τα οποία μετατρέπονται σταδιακά στα ολοκληρωμένα γερμανικά έργα τα οποία ο ίδιος μεταφράζει 20 χρόνια αργότερα. Για τον ίδιο, κάθε ανάγνωση πρέπει να είναι διάλογος και κάθε διάλογος εποικοδομητικός. Κάθε δέσιμο ποιοτικό και διατηρητέο. Ως απότοκο, κάθε απεύθυνση προς εκείνον συνοδεύεται από ευγνωμοσύνη και ένα μικρό παράπονο για την απουσία του, για έναν δεινό ταξιδιώτη σε μια αχανή θάλασσα χαρτιού.
Κείμενο: Διονύσης Ελευθεριάδης
