03/09/2026
Η Μικρασιατική Μνήμη δεν μπορεί να περιμένει… να βρεθεί μια κενή ημερομηνία
Δυστυχώς, φέτος οι εκδηλώσεις μνήμης «ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ – 104 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ» του Συνδέσμου Μικρασιατών Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 23 και τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου, ενώ εξετάζεται και η Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου. Για την τελευταία ημερομηνία ο Σύνδεσμος θα πρέπει να αποφασίσει, καθώς την ίδια ημέρα έχει προγραμματιστεί και άλλη εκδήλωση του Δήμου στην πόλη.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται απλώς για μια ατυχή σύμπτωση ημερομηνιών.
Μόνο που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι τόσο απλό.
Από το 2010, ο Σύνδεσμος Μικρασιατών πραγματοποιεί σταθερά, την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου, εκδηλώσεις μνήμης και πολιτισμού αφιερωμένες στη Μικρά Ασία. Αμέσως μετά ακολουθεί και ο εορτασμός της Παναγίας της Βουρλιώτισσας.
Μιλάμε, δηλαδή, για μια διοργάνωση που δεν εμφανίστηκε φέτος. Εδώ και δεκαέξι χρόνια αποτελεί σταθερό μέρος της πολιτιστικής ζωής της Νέας Φιλαδέλφειας και της Νέας Χαλκηδόνας.
Γι’ αυτό προσωπικά μου προκαλεί τουλάχιστον απορία το γεγονός ότι, όταν καταρτίστηκε το πολιτιστικό πρόγραμμα του Δήμου για τον Σεπτέμβριο, δεν φαίνεται να λήφθηκαν υπόψη οι συγκεκριμένες ημέρες.
Θα μπορούσα να δεχτώ ότι ίσως ο άνθρωπος που είχε την ευθύνη του προγράμματος να μην το γνώριζε. Αν και, μετά από τόσα χρόνια, ακόμη και αυτό μου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψω.
Ο Δήμαρχος, όμως, το γνώριζε.
Και το γνώριζε πολύ καλά, αφού έχει διατελέσει επί σειρά ετών μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Μικρασιατών. Γνωρίζει από πρώτο χέρι πότε πραγματοποιούνται αυτές οι εκδηλώσεις, τι σημαίνουν και πόση προσπάθεια χρειάζεται για να οργανωθούν.
Γι’ αυτό η φετινή κατάσταση με προβληματίζει και με απογοητεύει.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη που θεωρώ σημαντικό και πρέπει να ειπωθεί.
Ο Σύνδεσμος Μικρασιατών όλα αυτά τα χρόνια δείχνει στην πράξη τον σεβασμό του σε όλες τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στην πόλη, είτε διοργανώνονται από τον Δήμο είτε από άλλους συλλόγους και φορείς.
Για τον λόγο αυτό γίνεται πάντα προσπάθεια οι εκδηλώσεις του Συνδέσμου να μη συμπίπτουν χρονικά με άλλες διοργανώσεις.
Και θεωρώ ότι αυτό είναι το σωστό.
Πίσω από κάθε εκδήλωση υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν, κουράζονται και αφιερώνουν προσωπικό χρόνο. Αυτή η προσπάθεια αξίζει σεβασμό. Όπως σεβασμό αξίζουν και οι κάτοικοι της πόλης, που δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναγκάζονται να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο εκδηλώσεις, όταν με στοιχειώδη συνεννόηση θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν σε διαφορετικές ημέρες.
Ο πολιτισμός δεν χρειάζεται ανταγωνισμό. Χρειάζεται συνεννόηση και αλληλοσεβασμό.
Γι’ αυτό μου φαίνεται πραγματικά παράδοξο σήμερα ο Σύνδεσμος να προσπαθεί να βρει ποιες ημέρες έχουν μείνει ελεύθερες στην αίθουσα του ΠΠΙΕΔ, ώστε να μη συμπέσει με εκδηλώσεις του Δήμου, όταν οι δικές του εκδηλώσεις πραγματοποιούνται την ίδια περίοδο εδώ και δεκαέξι χρόνια.
Με απλά λόγια, ο Σύνδεσμος προσπαθεί να σεβαστεί το πρόγραμμα όλων. Θεωρώ αυτονόητο ότι θα έπρεπε να υπάρχει ο ίδιος σεβασμός και από την πλευρά του Δήμου.
Και για να είμαι ξεκάθαρος. δεν θεωρώ ότι πρέπει να ακυρωθεί καμία εκδήλωση, ούτε ότι ένας σύλλογος πρέπει να έχει αποκλειστικότητα στην πολιτιστική ζωή της πόλης.
Δεν μπορώ, όμως, να μη σχολιάσω τις προτεραιότητες που φαίνεται να διαμορφώνονται.
Την ώρα που ένας ιστορικός σύλλογος της πόλης αναζητά ελεύθερες ημερομηνίες για να πραγματοποιήσει τις καθιερωμένες εκδηλώσεις Μικρασιατικής Μνήμης, στο πολιτιστικό πρόγραμμα του Δήμου υπάρχει χώρος και προγραμματισμός για μια «γιορτή γουρουνοπούλας» – ένα πανηγύρι.
Φυσικά και μια πόλη χρειάζεται γιορτές, μουσική και διασκέδαση. Όλα έχουν τη θέση τους.
Δεν έχουν όμως όλα το ίδιο ιστορικό, πολιτιστικό και συμβολικό βάρος, ιδιαίτερα σε μια πόλη όπως η Νέα Φιλαδέλφεια και η Νέα Χαλκηδόνα, που είναι άρρηκτα δεμένη με τη Μικρά Ασία και την προσφυγική μνήμη.
Γι’ αυτό αναρωτιέμαι:
Ποιες είναι τελικά οι πολιτιστικές προτεραιότητες της σημερινής διοίκησης;
Και μαζί με αυτό προκύπτουν και δύο ακόμη εύλογα ερωτήματα:
Θεωρεί η σημερινή δημοτική διοίκηση ότι οι πολιτιστικοί σύλλογοι και οι φορείς της Νέας Φιλαδέλφειας και της Νέας Χαλκηδόνας πρέπει απλώς να προσαρμόζονται στο πρόγραμμα του Δήμου, ακόμη κι όταν εδώ και χρόνια έχουν καθιερώσει συγκεκριμένες εκδηλώσεις και ημερομηνίες;
Ή μήπως δεν θεωρεί πλέον σημαντική την ουσιαστική στήριξη και προβολή των συλλόγων και των φορέων που κρατούν ζωντανό τον πολιτισμό και την ιστορία της πόλης;
Γιατί όταν για τη γουρουνοπούλα βρίσκεται ημερομηνία, ενώ η Μικρασιατική Μνήμη ψάχνει πού θα χωρέσει, τότε, κατά τη γνώμη μου, κάτι δεν έχει γίνει σωστά στον σχεδιασμό.
Και το ζήτημα δεν είναι να υποτιμηθεί καμία άλλη εκδήλωση. Το ζήτημα είναι να υπάρχει μέτρο, κρίση και κυρίως σεβασμός στην ιστορία και την ταυτότητα αυτής της πόλης.
Γιατί η Νέα Φιλαδέλφεια και η Νέα Χαλκηδόνα δεν είναι δύο πόλεις άσχετες με τη Μικρά Ασία και την προσφυγική μνήμη.
Η ίδια η ιστορία τους είναι δεμένη με τους ανθρώπους που ήρθαν από τις χαμένες πατρίδες, έστησαν εδώ τις ζωές τους,
δημιούργησαν οικογένειες, γειτονιές, συλλόγους και τελικά την ίδια την πόλη που παραλάβαμε εμείς σήμερα.
Αυτή τη μνήμη προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή οι άνθρωποι του Συνδέσμου.
Και εδώ βρίσκεται, για μένα, ίσως το πιο δυσάρεστο κομμάτι αυτής της ιστορίας.
Όταν έχεις περάσει χρόνια μέσα σε έναν σύλλογο, όταν έχεις καθίσει στο ίδιο τραπέζι με αυτούς τους ανθρώπους, όταν έχεις συμμετάσχει στις ίδιες συνεδριάσεις και γνωρίζεις πόσο δύσκολο είναι να οργανωθεί ακόμη και μία εκδήλωση, δεν γίνεται ξαφνικά να συμπεριφέρεσαι σαν να μην τα γνωρίζεις όλα αυτά.
Ένα αξίωμα δεν πρέπει να σβήνει τη μνήμη.
Το ότι κάποιος σήμερα είναι Δήμαρχος δεν διαγράφει το γεγονός ότι χθες υπήρξε μέλος του ίδιου συλλόγου και γνώριζε από μέσα τον αγώνα και την προσπάθειά του.
Αντίθετα, προσωπικά θα περίμενα αυτή η γνώση να τον κάνει περισσότερο ευαίσθητο απέναντι στους συλλόγους και τους φορείς της πόλης, όχι λιγότερο.
Και θεωρώ ότι καλό είναι να θυμόμαστε όλοι κάτι πολύ απλό:
Οι διοικήσεις έρχονται και παρέρχονται. Τα αξιώματα δεν είναι εφ’ όρου ζωής.
Οι σύλλογοι όμως συνεχίζουν. Οι εθελοντές συνεχίζουν.
Οι άνθρωποι που προσφέρουν χωρίς μισθό, χωρίς αξιώματα και πολλές φορές χωρίς ούτε ένα «ευχαριστώ», συνεχίζουν να κρατούν ζωντανή την ιστορία και τον πολιτισμό αυτού του τόπου.
Ο Σύνδεσμος Μικρασιατών όλα αυτά τα χρόνια, δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση.
Δεν ζητά να ακυρωθούν οι εκδηλώσεις κανενός.
Δεν ζητά να μπει πάνω από κανέναν άλλο σύλλογο ή φορέα.
Ζητά αυτό που ο ίδιος προσπαθεί να προσφέρει στους άλλους: σεβασμό και συνεννόηση.
Τίποτε περισσότερο. Αλλά και τίποτε λιγότερο.
Γιατί, κατά τη δική μου άποψη, οι εκδηλώσεις Μικρασιατικής Μνήμης δεν μπορεί να ψάχνουν κάθε φορά πού θα «χωρέσουν» στο πρόγραμμα.
Δεν είναι απλώς άλλη μία πολιτιστική εκδήλωση.
Είναι μνήμη. Είναι ιστορία. Είναι ένα κομμάτι της ταυτότητας αυτής της πόλης.
Και ειδικά σε αυτή την πόλη, θα έπρεπε να το γνωρίζουμε όλοι.
Κάποιοι, μάλιστα, το γνωρίζουν καλύτερα από όλους.
Χρήστος Τριανταφύλλου
