23/03/2026
Αυτοπαρουσιαστικό Pride Ηρακλείου 2026
Σε αυτόν τον τόπο που έχει φαγωθεί από την Πατριαρχία, δεν υπάρχει χώρος για ελεύθερη ζωή. Τα όρια για κάθε πλάσμα είναι σαφώς ορισμένα και οι ρόλοι μοιρασμένοι με γνώμονα τη βολή των ισχυρών. Δεχόμαστε από τη γέννα μας τρομερή βία για να συμμορφωθούμε στον πολιτισμό τους. Στην αρχή από τους γονείς, τους δασκάλους, τους παπάδες και τους γιατρούς και αργότερα από τους μπάτσους, τους νομοθέτες, τον στρατό και τα αφεντικά.
Κι όμως κάποια από μας παραείμαστε αλλόκοτα. Κάτι μέσα μας είναι πιο δυνατό από την ισχύ τους, όσο και να μας συμμόρφωσαν, πάλι δε χωράμε στα καλούπια τους. Κι επειδή από καιρό έχουμε βγει από τις ντουλάπες μας και επειδή ποτέ οι εξουσιαστές δε σου χαρίζουν τίποτα, συνεχίζουμε τον δρόμο που άνοιξαν τα δικά μας προγονικά πλάσματα, στο Stonewall και αλλού στη Γη, οργανώνοντας για μια ακόμη χρονιά το Pride Ηρακλείου. Ένα Pride που έγινε παγκρήτια το 2015 αυτοοργανωμένα από τα συντρόφια μας και ήταν το πρώτο μη θεσμικό και αυτοοργανωμένο σε όλη την επικράτεια.
Έπειτα από 11 χρόνια το Pride μας παραμένει αυτοοργανωμένο. Δεν μπορούμε και δεν το κάνουμε, να περιμένουμε από κάποιο θεσμό να μας εναγκαλιστεί και να μας δώσει λίγο χώρο να υπάρχουμε. Έχουμε στο νου μας ότι η εξουσία έχει ως βασικό της μέλημα να αφομοιώνει την όποια αντίσταση ενσωματώνοντας την αγωνία και τους αγώνες των ανθρώπων που εξεγείρονται, ως ένα ακόμη «αγαθό» προς κατανάλωση. Για 'μας είναι απλό· αρνούμαστε να στηριχτούμε σε ένα σύστημα που μας καταπιέζει, όπως και να το στηρίξουμε αυτοπεριοριζόμενα, επιτελώντας έναν ακόμη ρόλο που μας επιβάλλεται. Είμαστε η καταιγίδα που έρχεται και δε χρειαζόμαστε την αιγίδα κανενός δήμου να μας προστατεύσει.
Παίρνουμε την ευθύνη της επιθυμίας μας και δημιουργούμε αυτά που έχουμε ανάγκη από 'μας για 'μας. Επινοούμε καινούριους τρόπους, προχωράμε και αλλάζουμε διαρκώς. Αποφεύγοντας τη στασιμότητα και τα παγιωμένα σχήματα, ανοίγουμε νέα μονοπάτια.
Συνεχίζοντας την τοπική κουίρ παράδοση στο Ηράκλειο επιλέγουμε να κάνουμε φεστιβάλ, και όχι απλά μια πορεία. Αυτό το 3ημερο αποτελεί για πολλά από εμάς μιαν ανάσα και μια αγκαλιά. Έτσι που είναι η καθημερινότητα που μας επιβάλλουν, έχουμε την ανάγκη να φτιάξουμε ασφαλέστερους χώρους για να υπάρχουμε, να γνωριστούμε, να δημιουργήσουμε σχέσεις και να εξελισσόμαστε. Το γεγονός πως για τρεις συνεχόμενες μέρες δημιουργούμε χώρο για εμάς μέσα στην πόλη που ζούμε, μας υπενθυμίζει ότι έτσι θα έπρεπε να είναι οι ζωές μας και την υπόλοιπη χρονιά, και αυτό είναι που μας γεμίζει δύναμη, έμπνευση και κου(ι)ράγιο για να το καταφέρουμε.
Όμως, το Pride για εμάς δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε μια επετειακή γιορτή. Αντιθέτως, οραματιζόμαστε έναν κόσμο που δε θα χρειάζεται να βγαίνουμε στους δρόμους και να αγωνιζόμαστε για να υπάρχουμε. Θέλουμε η ζωή να μας χωράει με όλες τις εκφάνσεις μας, ακόμη και αυτές που δεν έχουμε αναγνωρίσει ακόμα.
Και είναι αλήθεια πως δε θα μπορούσαμε να φτάσουμε ως εδώ, χωρίς τους δικούς μας τρόπους. Τα εργαλεία και οι αξίες μας δεν ετεροκαθορίζονται αλλά τα διαλέγουμε ένα – ένα προσεκτικά και με τον χρόνο μας. Εμείς δεν έχουμε ιεραρχία· αυτού του τύπου η οργάνωση μας βρίσκει απέναντι. Η συνδιαμόρφωση και οι οριζόντιες διαδικασίες, αποτελούν από την αρχή έως και σήμερα το κύριο συστατικό του Pride Ηρακλείου. Ο λόγος όλων βαραίνει το ίδιο και ο χώρος που παίρνουμε όλα μας είναι ίσος.
Πώς το κάνουμε αυτό; Κάπως έτσι:
Καθόμαστε γύρω από το ίδιο τραπέζι και κουβεντιάζουμε. Και μέσα σε αυτή τη διαδικασία το καθένα ξεχωριστά δεσμευόμαστε να σπάμε την εσωτερική μας πυραμίδα και αναλαμβάνουμε την ευθύνη για ό,τι φέρνουμε στον κύκλο, καθώς και όποιο δικαίωμα τη συνοδεύει. Δεν ψηφίζουμε στον κύκλο μας, ούτε λειτουργούμε με πλειοψηφίες. Αντίθετα, μέσω της συζήτησης βρίσκουμε την ευελιξία κάθε φορά, να καταλήγουμε σε μια απόφαση συν-φωνημένη. Στεκόμαστε όλα μαζί απέναντι στο πρόβλημα και αναρωτιόμαστε. Το μοναδικό μας μέλημα είναι να φτάσουμε σε αυτό που εκφράζει όλα μας και γύρω από αυτόν τον άξονα κινούμαστε. Οι στεγνές πολιτικές τοποθετήσεις μας κάνουν να βαριόμαστε απίστευτα. Ο λόγος που μας αρέσει να εκφράζουμε είναι προσωπικός, σέβεται όλα μας τα κομμάτια, το συναίσθημα και τη λογική, τους φόβους, την οργή αλλά και την ονειροφαντασιά μας. Σέβεται παράλληλα και τα υπόλοιπα αυτιά στα οποία απευθύνεται και μιας που δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε ή να φανούμε υπεράνω, είναι και ειλικρινής.
Όλα αυτά, θα μας πείτε, χρειάζονται χρόνο.
Ναι, αυτό ισχύει, και εμείς τον παίρνουμε συνειδητά. Για να δημιουργήσουμε και να συνδιοργανώσουμε το φεστιβάλ, χρειάζεται πρώτα να γνωριστούμε καλά, να φάμε παρέα, να ζήσουμε το ένα το άλλο στα πάνω και στα κάτω του, να μοιραστούμε τις ιστορίες μας με γέλια και κλάματα, να δεχόμαστε φροντίδα και να δίνουμε εξίσου.
Ανοίγοντας τις συνελεύσεις για τη διοργάνωση του φετινού φεστιβάλ, οραματιζόμαστε μία εποχή που να είμαστε αποδεκτά με όλους μας τους τρόπους, όπου δεν χρειάζεται να προσδιορίζουμε τις ταυτότητές μας, να μην έχουμε οδηγό τον φόβο, να είμαστε στη δύναμή μας. Να υπάρχουμε. Όπως υπήρχαμε πάντα και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Άλλωστε ο χρόνος είναι με το μέρος μας.
