12/11/2025
Υπάρχουν φορές που δεν πιστεύεις αρκετά στον εαυτό σου.
Που κοιτάζεις τον καθρέφτη και δεν βλέπεις αυτό που πραγματικά είσαι, αλλά αυτό που φοβάσαι μήπως δεν γίνεις ποτέ.
Αμφιβάλλεις για την αξία σου, όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί έμαθες να την μετράς μέσα από τα μάτια των άλλων.
Υπάρχουν στιγμές που διστάζεις να διεκδικήσεις αυτά που θέλεις — όχι γιατί δεν τα αξίζεις, αλλά γιατί κάπου μέσα σου νόμιζες πως πρέπει να “χωράς”, να μην ενοχλείς, να μην ξεχωρίζεις.
Έμαθες να ζητάς λιγότερα, για να μην σε πουν αχάριστο.
Έμαθες να σωπαίνεις, για να μην φανείς απαιτητικός.
Μπερδεύεις την ταπεινότητα με τη μετριότητα, τη διακριτικότητα με τη σιωπή.
Ίσως κάποτε να μην σε πρόσεξαν όσο άξιζες — κι έτσι έμαθες κι εσύ να μην προσέχεις τον εαυτό σου όπως του αξίζει.
Να έχεις στόχους, αλλά να χαμηλώνεις τα στάνταρ σου.
Να έχεις δύναμη, αλλά να τη φοβάσαι.
Να έχεις φωνή, αλλά να την πνίγεις πριν καν ακουστεί.
Κι όμως... μέσα σου υπάρχει κάτι που δεν σβήνει.
Μια σπίθα που θυμίζει ποιος/α είσαι στ’ αλήθεια.
Όσο κι αν την έκρυψες, όσο κι αν την έπνιξες, δεν έσβησε ποτέ.
Είναι η αλήθεια σου. Είναι η αξία σου. Είναι η δύναμή σου.
Μπορεί κάποιοι να σου πουν να χαμηλώσεις, γιατί έμειναν εκεί — εκείνοι.
Μην παρασυρθείς.
Μην μικρύνεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις σε ζωές που δεν θέλουν να μεγαλώσουν.
Δεν τους χρωστάς να μείνεις πίσω, χρωστάς στον εαυτό σου να προχωρήσεις.
Κάποια στιγμή, θα σταθείς απέναντι σε όλα αυτά που σε φόβισαν και θα πεις:
«Φτάνει πια».
Θα σταθείς όρθιος/α — όχι για να αποδείξεις κάτι, αλλά για να θυμηθείς ποιος/'α είσαι.
Θα αρχίσεις να διεκδικείς, όχι από αλαζονεία, αλλά από αυτοσεβασμό.
Θα πιστέψεις ξανά, όχι γιατί θα είναι εύκολο, αλλά γιατί ήρθε η ώρα.
Γιατί αξίζεις.
Γιατί μπορείς.
Γιατί είσαι εσύ — και αυτό αρκεί.
Αγγελική Μπολουδάκη
