ThinkSocio Κοινωνιολόγος Κατερίνα Σκ. Πετράκη

  • Home
  • Greece
  • Kálymnos
  • ThinkSocio Κοινωνιολόγος Κατερίνα Σκ. Πετράκη

ThinkSocio Κοινωνιολόγος Κατερίνα Σκ. Πετράκη Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from ThinkSocio Κοινωνιολόγος Κατερίνα Σκ. Πετράκη, Social service, Kálymnos.

Η Κοινωνιολογία δημιουργεί σκεπτόμενους ανθρώπους που στέκονται κριτικά απέναντι στη ζωή και τα προβλήματα της.. Δημιουργεί ενεργούς πολίτες και όχι πειθηνια όντα.. Δημιουργεί, μετασχηματιΖΕΙ, αλλάΖΕΙ γι αυτό κ ενοχλεί και απειλείται..

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ;Αν ένας αθλητής πρέπει να πληρώνει στο βάθρο για τις πράξεις της κυβέρνησης της χώρας...
19/08/2026

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ;

Αν ένας αθλητής πρέπει να πληρώνει στο βάθρο για τις πράξεις της κυβέρνησης της χώρας του, τότε ας ισχύει ο ίδιος κανόνας για όλους.

Γιατί όταν οι ΗΠΑ διεξήγαγαν πολέμους και εισβολές, δεν θυμάμαι να κατέβαινε η αμερικανική σημαία ούτε να σιωπούσε ο αμερικανικός ύμνος.

Γιατί σήμερα το Ισραήλ εξακολουθεί να εμφανίζεται με τα εθνικά του σύμβολα, την ώρα που υπάρχουν βαρύτατες διεθνείς κατηγορίες και πορίσματα περί γενοκτονίας στη Γάζα;

Και γιατί μια Ρωσίδα αθλήτρια, που ανέβηκε στο βάθρο επειδή κέρδισε με το σώμα, τον κόπο και την προπόνησή της, πρέπει να στέκεται εκεί χωρίς τη σημαία και τον ύμνο της χώρας της;

Δεν είναι το ερώτημα αν συμφωνούμε με τη Ρωσία.
Δεν συμφωνούμε με τον πόλεμο.

Το ερώτημα είναι πολύ πιο δύσκολο:

Ή ο αθλητισμός διαχωρίζει τον αθλητή από την πολιτική ή δεν τον διαχωρίζει.

Δεν μπορεί να τον διαχωρίζει όταν πρόκειται για έναν ισχυρό σύμμαχο και να θυμάται ξαφνικά την «ηθική» όταν πρόκειται για έναν αντίπαλο.

Γιατί τότε δεν μιλάμε για ολυμπιακά ιδεώδη.
Δεν μιλάμε για ειρήνη.
Δεν μιλάμε για ισότητα.

Μιλάμε για πολιτική με αθλητική στολή.

Και τα ιδεώδη που εφαρμόζονται επιλεκτικά δεν είναι ιδεώδη.
Είναι δύο μέτρα και δύο σταθμά.

WHERE ARE THE IDEALS OF SPORT?

If an athlete is expected to pay the price on the podium for the actions of their country’s government, then the same rule should apply to everyone.

When the United States waged wars and military interventions, I do not recall the American flag being removed or the U.S. national anthem being silenced.

Why, then, is Israel still allowed to compete under its national symbols while facing extremely serious international accusations concerning its actions in Gaza?

And why should a Russian athlete, who reached the podium because she earned it through her talent, effort and training, have to stand there without her country’s flag or anthem?

The question is not whether we agree with Russia.
We do not agree with war.

The real question is much more difficult:

Either sport separates athletes from politics, or it does not.

It cannot separate them when it comes to a powerful ally and suddenly invoke “morality” when it comes to an adversary.

Because then we are no longer talking about sporting ideals.
We are not talking about peace.
We are not talking about equality.

We are talking about politics wearing a sports uniform.

And ideals that are applied selectively are not ideals at all.

They are double standards.

13/08/2026

Υπάρχουν κάποια πράγματα που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν μπορείς να τα διηγηθείς χωρίς να τρέμει λίγο η φωνή σου…

Αυτό είναι ένα από αυτά.

Με αφορμή την Κοίμηση της Θεοτόκου, ανεβάζω ξανά αυτό το βίντεο.
Γιατί κάποτε, σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της ζωής μου, όταν ο φόβος ήταν μεγαλύτερος από τις λέξεις μου, εγώ είπα μόνο:

«Παναγία μου, βοήθησέ με…»

Δεν ξέρω αν τα θαύματα χρειάζονται εξηγήσεις.
Ξέρω μόνο τι έζησα.
Ξέρω τι ένιωσα.
Και ξέρω πως από εκείνη τη στιγμή, όταν λέω «Παναγία μου», δεν είναι απλώς μια προσευχή.

Είναι ευγνωμοσύνη.
Είναι δάκρυ.
Είναι εκείνο το «ευχαριστώ» που ίσως μια ολόκληρη ζωή να μην είναι αρκετή για να ειπωθεί.

Και σήμερα η προσευχή μου δεν είναι μόνο για μένα.

Είναι για κάθε άνθρωπο που αυτή τη στιγμή φοβάται.
Για κάθε άνθρωπο που περιμένει ένα αποτέλεσμα.
Για κάθε οικογένεια που ξενυχτά δίπλα σε ένα κρεβάτι.
Για εκείνον που έχει κουραστεί να ζητά ένα θαύμα, αλλά συνεχίζει να ψιθυρίζει «Παναγία μου…».

Μάνα όλων μας, κράτα τους από το χέρι όπως κράτησες κι εμένα.
Και εκεί που δεν υπάρχουν πια λόγια, γίνε Εσύ η ελπίδα.

Καλή Παναγιά. 🤍 #Παναγια #θαυμα

Στο τέλος, δεν έχει σημασία πόσα κατάφερες, πόσα απέκτησες ή πόσοι σε γνώρισαν.Σημασία έχει τι ένιωθαν οι άνθρωποι όταν ...
11/08/2026

Στο τέλος, δεν έχει σημασία πόσα κατάφερες, πόσα απέκτησες ή πόσοι σε γνώρισαν.
Σημασία έχει τι ένιωθαν οι άνθρωποι όταν άκουγαν το όνομά σου. 🤍

Να μπορούν να πουν μόνο αυτό:
“Ήταν ένας καλός άνθρωπος.”
Και να είναι αρκετό.

Γιατί τελικά, η καλοσύνη είναι το αποτύπωμα που αφήνουμε πίσω μας.

02/08/2026

Σήμερα έμαθα ότι η μητέρα μιας διαδικτυακής φίλης, που γνωριστήκαμε μέσα από το προφίλ μου στο Tik Tok έφυγε από τη ζωή.

Όταν μιλούσαμε, θυμάμαι πόσες τύψεις κουβαλούσε ως φροντίστρια. Αναρωτιόταν συνεχώς αν έκανε αρκετά, αν θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι περισσότερο, ενώ την ίδια στιγμή είχε ξεχάσει εντελώς τον εαυτό της.

Γι’ αυτό αποφάσισα να ξαναμοιραστώ αυτό το βίντεο.

Γιατί θέλω να το ακούσει κάθε άνθρωπος που στάθηκε δίπλα σε έναν ασθενή.

Η αποστολή του φροντιστή δεν είναι να νικήσει τον θάνατο. Κανείς δεν έχει αυτή τη δύναμη.

Η αποστολή του είναι να αγαπήσει, να κρατήσει ένα χέρι, να σκουπίσει ένα δάκρυ, να σταθεί εκεί όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν.

Κι αν το έκανες αυτό, τότε έκανες περισσότερα απ’ όσα ίσως θα καταφέρεις ποτέ να αναγνωρίσεις.

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη Μαρία, στη μνήμη της μητέρας της και σε όλους τους φροντιστές που συνεχίζουν να κουβαλούν ενοχές που δεν τους ανήκουν.

🕊️ Καλό ταξίδι..
#καρκινος

01/08/2026

Η Ελλάδα δεν καίγεται από τη μοίρα της. Καίγεται γιατί η πρόληψη δεν έγινε ποτέ εθνική προτεραιότητα.

Η κοινωνιολόγος μέσα μου λέει ότι η πιο επικίνδυνη λέξη δεν είναι η φωτιά.

Είναι η κανονικότητα.

Κάθε καλοκαίρι η ίδια τραγωδία.
Τα ίδια πύρινα μέτωπα.
Οι ίδιες εκκενώσεις.
Οι ίδιοι ήρωες πυροσβέστες.
Οι ίδιες υποσχέσεις.
Και όταν πέσουν οι πρώτες βροχές… η ίδια λήθη.

Μας λένε ότι πρέπει να συνηθίσουμε.

Όχι. Δεν θα συνηθίσουμε.

Η κλιματική κρίση είναι πραγματική.
Αλλά πραγματική είναι και η πολιτική ευθύνη.

Δεν γίνεται να μιλάμε για σύγχρονο κράτος όταν η πρόληψη υποχωρεί πίσω από τη διαχείριση της καταστροφής.

Δεν γίνεται να εξαρτάται η προστασία των δασών από εποχικές συμβάσεις, όταν οι πυρκαγιές είναι πλέον μια διαρκής απειλή.

Δεν γίνεται να χειροκροτούμε τους πυροσβέστες κάθε Αύγουστο αντί να τους δίνουμε όλο τον χρόνο το προσωπικό, τον εξοπλισμό, την εκπαίδευση και τα μέσα που χρειάζονται.

Και όπου υπάρχουν εμπρηστές, η απάντηση πρέπει να είναι μία: άμεση διερεύνηση και αυστηρή τιμωρία.

Όμως η συζήτηση δεν τελειώνει εκεί.

Μετά από κάθε μεγάλη πυρκαγιά, οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν τι θα γίνει με τις καμένες εκτάσεις. Η απόλυτη διαφάνεια, η προστασία τους και η εφαρμογή της νομοθεσίας δεν είναι χάρη. Είναι υποχρέωση ενός κράτους δικαίου.

Αν μπορούμε να σχεδιάζουμε εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, τότε μπορούμε να σχεδιάζουμε και μια πραγματικά σύγχρονη πολιτική προστασία.

Γιατί η εθνική ασφάλεια δεν είναι μόνο τα σύνορα.

Είναι το δάσος που δεν κάηκε.

Είναι το χωριό που δεν εκκενώθηκε.

Είναι ο πυροσβέστης που γύρισε σπίτι του.

Είναι το παιδί που δεν μεγάλωσε πιστεύοντας ότι κάθε Αύγουστος μυρίζει καμένο.

Οι φωτιές δεν είναι φυσιολογικές. Η ανοχή μας απέναντι στην επανάληψή τους είναι.

Δεν είναι τα γυαλιά Meta των 600 ευρώ που προκαλούν. Είναι η απόσταση που χωρίζει εκείνον που τα φορά από εκείνον που με...
31/07/2026

Δεν είναι τα γυαλιά Meta των 600 ευρώ που προκαλούν.

Είναι η απόσταση που χωρίζει εκείνον που τα φορά από εκείνον που μετράει αν θα του μείνουν 600 ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα.

Γιατί όταν η καθημερινότητα μοιάζει με αγώνα επιβίωσης, η εικόνα της εξουσίας που επιδεικνύει την άνεσή της δεν εμπνέει. Προκαλεί.

Δεν είναι τα γυαλιά Meta. Είναι η πραγματικότητα στην οποία φαίνεται πως ζει ένα μέρος της πολιτικής ελίτ: μια πραγματικότητα όπου τα 600 ευρώ είναι gadget και όχι μισθός.

Όταν ο κατώτατος μισθός ενός νέου εργαζόμενου μόλις καλύπτει ενοίκιο, λογαριασμούς και σούπερ μάρκετ, ένα αξεσουάρ αξίας 600 ευρώ δεν εκπέμπει «καινοτομία».

Εκπέμπει το προνόμιο μιας πολιτικής τάξης που έχει πάψει να αντιλαμβάνεται την καθημερινότητα των ανθρώπων που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Η κοινωνιολογία διδάσκει ότι η επίδειξη δεν μετριέται από την τιμή ενός αντικειμένου, αλλά από το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εμφανίζεται.

Για έναν υπουργό, τα 600 ευρώ μπορεί να είναι απλώς ένα gadget.

Για έναν νέο Έλληνα, είναι το ενοίκιο. Είναι ο λογαριασμός του ρεύματος. Είναι τα ψώνια ενός μήνα. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο «τα βγάζω πέρα» και στο «δεν βγαίνω».

Και αυτή είναι ίσως η πιο καθαρή εικόνα της κοινωνικής ανισότητας στην Ελλάδα του 2026.

Σε μια Ελλάδα όπου ένας νέος δουλεύει ολόκληρο μήνα για να πάρει έναν μισθό που εξαφανίζεται σε ενοίκιο, λογαριασμούς και σούπερ μάρκετ, η εικόνα ενός υπουργού να επιδεικνύει ένα gadget πολυτελείας δεν είναι τεχνολογική πρόοδος.

Είναι επίδειξη κοινωνικής απόστασης.

Η εξουσία δεν αποξενώνεται από την κοινωνία μέσα σε μία μέρα. Αποξενώνεται όταν παύει να αντιλαμβάνεται τι σημαίνουν 600 ευρώ για τον μέσο πολίτη.

Για εκείνους είναι ένα παιχνίδι τελευταίας τεχνολογίας.

Για χιλιάδες νέους είναι ένας ολόκληρος μήνας ζωής!

#λημνος

29/07/2026

Σήμερα δεν συζητάμε μόνο για τη διαχείριση κάποιων μνημείων.

Συζητάμε για το ποιος έχει το δικαίωμα να διαχειρίζεται τη συλλογική μνήμη ενός λαού.

Η κοινωνιολογία μάς διδάσκει ότι τα μνημεία δεν είναι πέτρες.

Είναι σύμβολα.

Είναι οι τόποι όπου μια κοινωνία θυμάται ποια είναι, από πού έρχεται και ποιες αξίες θέλει να παραδώσει στις επόμενες γενιές.

Κι όταν τα σύμβολα αρχίζουν να αντιμετωπίζονται πρωτίστως ως οικονομικοί πόροι, τότε δεν αλλάζει μόνο ο τρόπος διαχείρισής τους.

Αλλάζει ο τρόπος που μια κοινωνία αντιλαμβάνεται την ίδια της την Ιστορία.

Η σύγκρουση δεν είναι απλώς πολιτική.

Είναι βαθιά κοινωνιολογική.

Από τη μία βρίσκεται η αντίληψη ότι ο πολιτισμός είναι κοινό αγαθό, αδιαπραγμάτευτο κομμάτι της συλλογικής ταυτότητας.

Από την άλλη, η αντίληψη ότι ο πολιτισμός μπορεί και πρέπει να ενταχθεί περισσότερο στη λογική της αγοράς και της οικονομικής αξιοποίησης.

Και εδώ η Ιστορία μάς φέρνει μπροστά σε δύο συμβολικές μορφές.

Η Μελίνα Μερκούρη γύρισε τον κόσμο για να επιστρέψουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα εκεί όπου ανήκουν. Δεν έβλεπε τα μνημεία ως περιουσιακά στοιχεία. Τα έβλεπε ως ψυχή ενός λαού.

Σήμερα, πολλοί πολίτες εκφράζουν την ανησυχία ότι η πολιτιστική κληρονομιά αντιμετωπίζεται ολοένα και περισσότερο μέσα από το πρίσμα της διαχείρισης και της οικονομικής αξιοποίησης. Αυτή η ανησυχία αξίζει να συζητηθεί σοβαρά, γιατί αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σχέση μας με την Ιστορία.

Γιατί η Ιστορία δεν είναι εταιρικό asset.

Δεν είναι ακίνητο.

Δεν είναι προϊόν.

Είναι η συλλογική συνείδηση ενός λαού.

Και όταν μια εξουσία αρχίζει να πιστεύει ότι μπορεί να βάλει τιμή ακόμη και στα σύμβολα, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτιστικό.

Είναι δημοκρατικό.

Γιατί η εμπορευματοποίηση της μνήμης είναι το τελευταίο στάδιο της εμπορευματοποίησης των πάντων.

Μια κοινωνία που κοστολογεί την Ιστορία της, αργά ή γρήγορα θα κοστολογήσει και τις αξίες της.

Η Μελίνα άφησε ως παρακαταθήκη έναν πολιτισμό που διεκδικούσε να επιστρέψει στο σπίτι του.

Η σημερινή γενιά καλείται να αποφασίσει αν αυτό το σπίτι θα παραμείνει χώρος μνήμης ή αν θα αντιμετωπίζεται ολοένα και περισσότερο ως χώρος οικονομικής αξιοποίησης.

Και η Ιστορία…

δεν χειροκροτεί ποτέ τους διαχειριστές της.

Τους κρίνει.

26/07/2026

Στην Ελλάδα μεγαλώσαμε ακούγοντας φράσεις όπως:
“Αν ζηλεύει, σε αγαπάει.”
“Έτσι είναι οι άντρες.”
“Μην τον προκαλείς.”
“Θα αλλάξει.” Η αρρωστημένη ζήλια δεν είναι έρωτας.
Η κτητικότητα δεν είναι ενδιαφέρον.
Ο έλεγχος δεν είναι προστασία.. #γυναικα #ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ #ΚΟΙΝΩΝΙΑ #κοινωνιολογια #ελλαδα

19/07/2026

ΕΙΣΑΙ ΧΟΝΤΡΗ! Δύο λέξεις εύκολο να ειπωθούν, δύσκολα να κουβαληθούν. Νοσογόνος παχυσαρκία και body shaming δύο όψεις του ίδιου νομίσματος! www.tiktok.com/ shaming

15/07/2026

Κάποτε τα έχασα. Σήμερα τα κούρεψα.

Για τους περισσότερους, είναι ένα απλό κούρεμα.

Για έναν άνθρωπο που πέρασε καρκίνο, μπορεί να είναι η απόδειξη ότι ο χρόνος πέρασε, το σώμα άντεξε και η ζωή συνέχισε.

Ο καρκίνος δεν αλλάζει μόνο το σώμα.
Αλλάζει την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου, την αυτοπεποίθησή σου, την ταυτότητά σου.

Σήμερα δεν γιόρτασα ένα νέο χτένισμα.

Γιόρτασα το δικαίωμα να επιλέγω ξανά για το σώμα μου και τη ζωή μου.

Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μάθημα:
Η αποκατάσταση δεν ξεκινά όταν τελειώνουν οι θεραπείες.
Ξεκινά όταν αρχίζεις να αναγνωρίζεις ξανά τον άνθρωπο που βλέπεις στον καθρέφτη.

Address

Kálymnos
85200

Opening Hours

Monday 09:00 - 15:00
Tuesday 09:00 - 15:00
Wednesday 09:00 - 15:00
Thursday 09:00 - 15:00
Friday 09:00 - 15:00

Telephone

+302243050669

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when ThinkSocio Κοινωνιολόγος Κατερίνα Σκ. Πετράκη posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to ThinkSocio Κοινωνιολόγος Κατερίνα Σκ. Πετράκη:

Shortcuts

Share

Category