31/08/2026
🗓️ Η Βιβλιοθήκη θυμάται | Σαν σήμερα, 31 Αυγούστου 1922
Εφημερίδες «Ελεύθερος Λόγος» & «Σάλπιγξ»
Την κατάσταση που επικρατούσε στην προκυμαία της Σμύρνης εξιστορεί, με κάθε λεπτομέρεια, στην εφημερίδα «Ελεύθερος Λόγος», 31-08-1922, ο διευθυντής της εφημερίδας «Κόσμος της Σμύρνης», Νέστωρ Λάσκαρης, ο οποίος κατέφθασε πρόσφυγας στη Μυτιλήνη:
📌"Ήτο η 10:30 του Σαββάτου. Η προκυμαία της Σμύρνης και ιδίως το τμήμα από το λιμεναρχείον μέχρι του Τελωνείου ήτο πλήρες από γυναικόπαιδα με τας αποσκευάς των, Έλληνες αξιωματικούς και στρατιώτας αγνοούντας που να διευθυνθούν, εκπλησσόμενοι δια το πρωτοφανές αυτό θέαμα της αλλοφροσύνης, της αγωνίας, της τρέλλας η οποία ανεστάτωνε την Σμύρνην και την ωθεί απεγνωσμένως προς την παραλίαν αναζητούσαν την σωτηρίαν επί των πλοίων. Αλλά που πλοία!...
📌Κραυγαί τρόμου αντηχούν από την διεύθυνσιν της Πούντας ενώ πυροβολισμοί ρίπτονται από την αντίθετον διεύθυνσιν της πλατείας του Διοικητηρίου.
-Έρχονται, έρχονται οι Τούρκοι!
Πράγματι απόσπασμα Τουρκικού ιππικού με επί κεφαλής ένα συνταγματάρχην φαίνεται ερχόμενον εν τροχασμώ από την Βέλλα Βίστα. Και όλος εκείνος ο κόσμος ωθών και ωθούμενος ρίπτεται εις την θάλασσαν αλλόφρων, κατακλύζει φορτηγίδας, λέμβους και ατμακάτους ξένων πολεμικών, ενώ άλλοι κολυμβώντες συγκρατούνται από τας εξοχάς του λιμενοβραχίονος. Τρεις γυναίκες ευρεθείσαι εντός του ύδατος επνίγησαν. Αι ατμάκατοι των ξένων πολεμικών κατάμεστοι κόσμου σπεύδουν προς τα πολεμικά. Η Αγγλική ναυαρχίς «Άιρον Ντιούκ» γεμίζει από γυναικόπαιδα εις τα οποία οι Άγγλοι ναύται προσφέρουν ζεστόν τσάι με βούτημα και γλυκό.
Τα συγκεντρωμένα εις την παραλίαν γυναικόπαιδα ληστεύονται αγρίως. Αι αποσκευαί των φορτώνονται επί κάρρων και μεταφέρονται εν σπουδή προς τας τουρκικάς συνοικίας. Λέμβοι κατάμεστοι κόσμου εξέρχονται του λιμένος εις αναζήτησιν πλωτού καταφυγίου και όλων τα βλέμματα στρέφονται προς το εξωτερικόν φρούριον όποθεν αναμένετο να φανή το μόνον ατμόπλοιον όπερ θα ήρχετο να παραλάβει επιβάτας, η Αμαζόνια των εξ Αιγύπτου ομογενών...
📌Κραυγαί αγωνίας υψώνονται προς τον αέρα. Γυναίκες και παιδάκια ρίπτονται επί μικρών λέμβων εις τας οποίας δεν χωρούν ούτε δύο άνθρωποι και προσπαθούν χρησιμοποιούντες τα χέρια ως κώπας να φθάσουν το ατμόπλοιο. Μία λέμβος πλήρης ανθρωπίνου φορτίου αρχίζει να βυθίζεται μόλις απομακρυνθείσα. Σπεύδει μια Αγγλική ατμάκατος και περισυλλέγει τους πνιγμένους. Στρατιώται ρίπτονται εις την θάλασσαν και ζητούν κολυμβώντες να φθάσουν το πλοίον. Εις εξ αυτών δένει ομού τρία ξύλινα κιβώτια, τοποθετεί επ’ αυτών την μητέρα την σύζυγόν του και τον μικρόν του αδελφόν, και κρατών το σχοινί με τα δόντια του κολυμβά σύρων το φορτίον προς το πλοίον...
📌Χείρες και πίλοι κινούνται εις τον αέρα από τον λιμενοβραχίονα εις μίαν υστάτην έκκλησιν προς το πλοίον, το οποίον απετέλει την τελευταία των ελπίδα. Ο πλοίαρχος με τα μάτια πλημμυρισμένα δάκρυα ψιθυρίζει μ’ ένα λυγμόν:
-Δεν μπορώ να σας σώσω όλους δυστυχισμένοι!...
📌… και περνούμε στυγνοί, βουβοί, σπαραγμένοι, με την ψυχή στο στόμα… Είμαστε πρόσφυγες. Είμαστε το έθνος των γύφτων που σκορπίζεται στις τέσσαρες της γης γωνιές. Κλαίμε βουβοί, κλεισμένοι στ’ αμπάρια του πλοίου, την συμφορά μας…"
📖 Μαρτυρίες και δημοσιεύματα της εποχής, μέσα από το ιστορικό αρχείο της Βιβλιοθήκης, διατηρούν ζωντανή τη μνήμη των γεγονότων και φωτίζουν μία από τις πιο τραγικές στιγμές της σύγχρονης Ελλάδας.