02/05/2026
Η εμπειρία μου ως πνευματικός για αυτό το προσκύνημα ( περπάτημα )
Αδελφοί μου …
Το περπάτημα προς τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσσο στην Εύβοια δεν είναι απλώς μια διαδρομή ,είναι κάτι που ξεκινά πολύ πριν κάνεις το πρώτο βήμα.
Ουσιαστικά το κάνουμε σαν τάμα οι ποιο πολύ προς τον Άγιο , άλλοι από περιέργεια, κι άλλοι γιατί έχουν ακούσει ιστορίες για τη δύναμη και την γαλήνη του τόπου αυτού και του Ιερού Λείψανου . Έτσι γεννήθηκε κι αυτή η απόφαση: «Φέτος θα το κάνω με τα πόδια».
Η διαδρομή ξεκινά νωρίς το πρωί ή τουλάχιστον έτσι το έχω καθιερώσει εγώ σαν ιερέας για ποιο δροσιά .Ο αέρας είναι δροσερός και η φύση γύρω σου ξυπνά σιγά σιγά. Τα πρώτα βήματα έχουν ενθουσιασμό και πρώτα για μένα ,καθώς προχωράς, όμως, κάτι αλλάζει. Ο ρυθμός σου γίνεται πιο σταθερός, η σκέψη καθαρίζει και αρχίζεις να παρατηρείς πράγματα που πριν αγνοούσες όπως τα πουλιά, τα δέντρα, τις μυρωδιές της γης και φυσικά τον ποταμό .
Στον δρόμο συναντάς κι άλλους ανθρώπους. Άγνωστοι, αλλά με κοινό σκοπό , τον Άγιο μας .Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια κουβέντα κι αμέσως νιώθεις μια περίεργη σύνδεση. Δεν είσαι μόνος σε αυτό , όλοι μας πάμε για τον ίδιο σκοπό .
Κάποια στιγμή έρχεται η κούραση. Τα πόδια βαραίνουν, ο ήλιος ανεβαίνει, και αρχίζεις να αναρωτιέσαι γιατί το ξεκίνησες. Εκεί είναι το πιο σημαντικό σημείο. Γιατί τότε δεν περπατάς μόνο με το σώμα ,συνεχίζεις με τη θέληση.
Και μετά… φτάνεις.
Το προσκύνημα στον Άγιος Ιωάννη το Ρώσσο έχει μια ηρεμία που δύσκολα περιγράφεται. Μπαίνοντας μέσα, όλη η κούραση μοιάζει να φεύγει. Υπάρχει μια σιωπή γεμάτη νόημα. Μια στιγμή που μένει.
Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν απλώς μια διαδρομή. Ήταν ένα μικρό ταξίδι μέσα σου.
Ένα ταξίδι για την ίδια σου την ψυχή που τόσο έχεις αμελήσει .
Με αγάπη πατήρ Σπυρίδων Ωρωπός
