21/08/2026
ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ, ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΣΑΝ ΗΡΩΕΣ!!!
ΓΙΑΤΙ, ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ, ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ!!!
ΚΥΠΡΟΣ 1974
"Ανθυπολοχαγέ να υποχωρήσεις όπως σου είπα, αλλιώς θα σε στείλω στρατοδικείο."
"Να με στείλετε, εμείς θα μείνουμε να πολεμήσουμε μέχρι την τελευταία σφαίρα!!!" (Ο Ανθλγός είχε δώσει διαταγή "την τελευταία σφαίρα την κρατάμε για εμάς"!!!)
17 Αυγούστου 1974 - Η Μάχη στο Πυρόι
Στη νεώτερη Ελληνική Στρατιωτική Ιστορία συμπεριλαμβάνεται, από την παραπάνω ημερομηνία, μία ηρωική στρατιωτική επιχείρηση. Μία Μάχη πέρα από κάθε λογική, όπως όλες οι μάχες των Ελλήνων, που έλαβε χώρα μετά τον Αττίλα ΙΙ.
Το πρωί της 17ης Αυγούστου 1974 έβρισκε την Κύπρο εδαφικά και πολιτικά ακρωτηριασμένη. Τα όπλα είχαν σιγήσει, καθώς ίσχυε η εκεχειρία μετά την ολοκλήρωση και του Αττίλα Β’. Όμως ένας ξεχωριστός «πόλεμος» ξεκινούσε στο χωριό Πυρόι, που οι Τούρκοι ήθελαν να καταλάβουν πάση θυσία, καταπατώντας κάθε συμφωνία, όπως άλλωστε το συνηθίζουν. Πλην όμως βρήκαν απέναντί τους μια ομάδα αποφασισμένων αντρών, Καταδρομέων και Τεθωρακισμένων, έτοιμων να θυσιαστούν στον βωμό ενός αγώνα που είχε ΠΡΟΔΟΘΕΙ και ενός πολέμου που είχε ήδη λήξει…
Με τις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς σε πλήρη αποσύνθεση και την Ελληνική "δημοκρατική κυβέρνηση" να θεωρεί ότι Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ, ο Αττίλας Β’ είχε ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο, αποκόπτοντας την Β. Κύπρο από τον υπόλοιπο κορμό της χώρας.
Οι Τούρκοι έχοντας αποθρασυνθεί πλήρως από την ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ, αλλά και από την σταδιακή αποσύνθεση των μονάδων της Εθνικής Φρουράς λόγω του παρατεταμένου αγώνα κατά ενός ασύγκριτα δυνατότερου εχθρού, ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ πλέον ότι ήταν κυρίαρχοι επί του πεδίου της μάχης και ότι μπορούσαν ΝΑ ΔΡΟΥΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ, ακόμα και ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΠΕΡΑΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΩΝ ΕΧΘΡΟΠΡΑΞΙΩΝ, ακολουθώντας τη γνωστή συνηθισμένη παράνομη τουρκική τακτική.
Το πρωινό της 17ης Αυγούστου 1974 βρήκε λοιπόν τους Τούρκους να θέλουν να συνενώσουν τα εδάφη που κατέκτησαν με το τ/κ χωριό Λουρουτζίνα. Στον δρόμο τους στεκόταν Ν.Α. της Λευκωσίας όμως το χωριό Πυρόι.
Απέναντί τους βρήκαν μόλις ΜΙΑ ΔΙΜΟΙΡΙΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΩΝ της 31ης Μοίρας, καθώς και τους ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΔΕΣ ενός άρματος Τ-34, το οποίο μάλιστα ακινητοποιήθηκε από βλάβη στην είσοδο του χωριού και τα πληρώματα 2 τεθωρακισμένων οχημάτων τύπου BTR. Αμφότερα ήταν σοβιετικής κατασκευής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και κακοσυντηρημένα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αντιπαραταχθούν με αξιώσεις στα σύγχρονα τουρκικά άρματα αμερικανικής κατασκευής.
Η διήγηση του τότε Έφεδρου Ανθυπολοχαγού των Καταδρομών Ανδρέα Γεωργιάδη είναι συγκλονιστική:
«Μπήκαμε στο χωριό με τα 2 BTR μαζί με το T-34 που ακινητοποιήθηκε από μηχανική βλάβη, ευτυχώς σε καλό σημείο επιβλέποντας το απέναντι ύψωμα. Ξαφνικά άρχισαν να πέφτουν βροχή οι όλμοι χτυπώντας το ένα BTR. Οι μαυροσκούφηδες κατέβηκαν σώοι από το άρμα, αλλά ενώ είχαν καλυφθεί σε ένα στενό, ήρθε ένα τουρκικό βλήμα και σκότωσε 7-8 άτομα! Ο ένας τραυματίζεται σοβαρά, αλλά συγκρατεί τον πόνο του, δίνοντας κουράγιο στους υπόλοιπους. Κάτω από ανηλεή βομβαρδισμό αποχωρούν τα τμήματά μας στο χωριό Ποταμιά, λίγο πίσω από το Πυρόι.»
Νέα διαταγή ξαναστέλνει τους άντρες αυτούς πίσω στο Πυρόι προκειμένου να εξακριβώσουν αν είχαν μπει οι Τούρκοι. Το πρωί της επομένης το τμήμα είχε πάρει θέσεις για να αντιμετωπίσει τις πολυάριθμες τουρκικές δυνάμεις πεζικού, πυροβολικού και αρμάτων. Μια μάχη Δαυίδ και Γολιάθ ήταν έτοιμη να ξεκινήσει…
Ο Α. Γεωργιάδης συνεχίζει την διήγησή του:
«Στις 10:00 ήρθε ένα τεθωρακισμένο του ΟΗΕ με ένα Σκωτσέζο. Έπαθε την πλάκα του βλέποντας ένα καταδρομέα να βγαίνει με ένα δίσκο φλυτζάνια με νεσκαφέ. Μας φώναξε ρωτώντας φοβισμένος: «Καλά τι κάνετε εδώ πέρα, απέναντι έχει πάρα πολλούς Τούρκους, πολύ κόσμο». Ξαφνικά ξεκινά πάλι ο τουρκικός βομβαρδισμός και ο Σκωτσέζος μας αποχαιρέτισε λέγοντάς μας: «Ελπίζω να σας ξαναδώ ζωντανούς…»
Με τα βλήματα να πέφτουν στον γάμο του καραγκιόζη, το τουρκικό πεζικό άρχισε να κατεβαίνει το ύψωμα σε «σχηματισμό» μπουλουκιού! Ερχόντουσαν σαν παρέλαση, τους αφήσαμε να πλησιάσουν μέχρι τα 200 μέτρα και άρχισε το θέρισμα, εκείνοι δεν είχαν που να καλυφθούν και ασύντακτοι όπως ήταν άρχισαν να τρέχουν προς τα πίσω.»
Οι Τούρκοι επαναλαμβάνουν τον βομβαρδισμό, πολύ ισχυρότερο τώρα, ενώ η επίθεση πεζικού επαναλαμβάνεται, με την διοίκηση μέσω ασυρμάτου να διατάζει τους Καταδρομείς και τους Μαυροσκούφηδες να υποχωρήσουν. Ο διάλογος που είχε ο Γεωργιάδης μέσω ασυρμάτου με τον προϊστάμενο Διοικητή των Τεθωρακισμένων είναι ενδεικτική του ΜΑΧΗΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, αλλά και της ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ που επέδειξαν οι άντρες που κράτησαν το Πυρόι.
– Διοίκηση: Τι συμβαίνει;
– Α. Γεωργιάδης: Τίποτα δεχόμαστε επίθεση, είμαστε οχυρωμένοι, την αποκρούσαμε, έχουμε πυρομαχικά, δεν έχουμε απώλειες, κανένα πρόβλημα.
– Διοίκηση: Υποχωρήστε στην Ποταμιά.
– Α. Γεωργιάδης: Γιατί να υποχωρήσουμε, αφού κρατάμε το χωριό. Είναι σημαντικό, είναι πάνω στον δρόμο που αν το πιάσουν θα κλείσει ο δρόμος για Λάρνακα.
– Διοίκηση: Ανθυπολοχαγέ, να κάνεις αυτό που σου λέω, γιατί θα σε στείλω στρατοδικείο.
– Γεωργιάδης: Να με στείλετε, εμείς θα μείνουμε να πολεμήσουμε ως την τελευταία σφαίρα!
Τότε άρχισε η 3η επίθεση που αποκρούστηκε και αυτή, με τον διοικητή των Τεθωρακισμένων να ξαναβγαίνει στον ασύρματο με απειλές. Τέλος, επικοινώνησε ο διοικητής της 31ης Μοίρας με τον Γεωργιάδη και μετά από σύντομο διάλογο, του είπε να μείνει το τμήμα και να συνεχίσει τον αγώνα.
Οι Τούρκοι εν τω μεταξύ συνέχιζαν να ρίχνουν το ένα βλήμα πίσω από το άλλο. Διψασμένοι και νηστικοί οι περισσότεροι Έλληνες Στρατιώτες, κάποιοι γλίτωσαν από θαύμα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό βλημάτων και αδέσποτων σφαιρών.
Αναφέρει ο Γεωργιάδης:
«Ξεκινά ξανά το ίδιο σκηνικό, για τέταρτη φορά! Ήταν απίστευτα βλάκας αυτός που τους διοικούσε, έκανε συνέχεια το ίδιο πράγμα, έριχνε βλήματα και έστελνε κατόπιν το πεζικό του να σφαγιασθεί. Ήταν ανοικτό πεδίο, μέχρι τα 100 μέτρα απόσταση είναι ζήτημα αν είχαν μείνει 2 ζωντανοί Τούρκοι…»
Είδαν και απόειδαν οι Τούρκοι και έστειλαν από την Τύμπου άρματα, ενώ ο ελληνικός ασύρματος αυτή την φορά ούρλιαζε για άμεση υποχώρηση. Στάλθηκαν όλοι πίσω εκτός από τον Γεωργιάδη και ακόμη έναν. Αυτοί παγιδεύτηκαν μέσα στο χωριό και άρχισαν να φεύγουν αμέριμνοι, αλλά και κατάκοποι μέσα σε μια βροχή όλμων, αλλά γλίτωσαν!
Η μάχη του Πυρόι καθιστά τους άντρες που συμμετείχαν ΗΡΩΕΣ για πολλούς λόγους! Πρώτος και καλύτερος είναι ότι ενώ πλέον ο πόλεμος είχε τελειώσει και είχε υπογραφεί κατάπαυση του πυρός, με την Εθνική Φρουρά να βρίσκεται υπό διάλυση, αυτοί οι λίγοι αντί να πάνε σπίτια τους, όπως έκαναν άλλοι, ή έστω να υποχωρήσουν, έμειναν και πολέμησαν, αρνούμενοι μάλιστα να φύγουν, αντιδρώντας σε εντολές των ανωτέρων τους!
#Ήρωες επειδή πολέμησαν με απαρχαιωμένα και προβληματικά όπλα έναντι περισσοτέρων και καλύτερα εξοπλισμένων εχθρών.
#Ήρωες γιατί πλέον ήξεραν πως δεν θα ερχόταν βοήθεια από πουθενά!
#Ήρωες γιατί απλά καταστρατήγησαν εν πλήρη συνείδηση κάθε ένστικτο επιβίωσης…
Στη φωτογραφία με το όπλο, ο Ανθυπολοχαγός Καταδρομών (ΚΔ) Αλέκος Γεωργιάδης Αξιωματικός των Ελληνικών Δυνάμεων Καταδρομών που υπηρέτησε και πολέμησε ηρωικά στην Κύπρο κατά την τουρκική εισβολή του 1974, υπαγόμενος στις διαταγές του Διοικητή της 31ης Μοίρας Καταδρομών (31 ΜΚ), Αλέξανδρου Μανιάτη.
Αν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες για τον ήρωα Ανθυπολοχαγό, παρακαλώ γράψτε πού βρίσκονται ή να τις παραθέσετε, προς τιμήν του ΗΡΩΑ.
Στην άλλη φωτογραφία, ο Διοικητής της 31ης Μοίρας Καταδρομών Αλέξανδρος Μανιάτης, διαταγές του οποίου εκτελούσε ο Γεωργιάδης.
ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ε.α. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ
Ο Αλέξανδρος Μανιάτης υπήρξε ηρωικός Ταγματάρχης και Διοικητής της 31ης Μοίρας Καταδρομών (31 ΜΚ) κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, οδηγώντας τους άνδρες του σε μια από τις πιο παράξενες και τολμηρές αποστολές.
Ανέλαβε τη διοίκηση της 31ΜΚ στις 19 Ιουλίου 1974, μέσα σε απόλυτη σύγχυση και με διασκορπισμένες δυνάμεις και την οδήγησε στα υψώματα του Προφήτη Ηλία και της Αετοφωλιάς στην Κύπρο, σχεδιάζοντας και εκτελώντας τη νύχτα της 20ής Ιουλίου 1974 την ιστορική επιχείρηση κατάληψης του στρατηγικού υψώματος Κοτζά Καγιά.
Καταγόταν από τη Ναύπακτο. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) το 1958. Απεβίωσε στις 30 Σεπτεμβρίου 2016 με τον βαθμό του Συνταγματάρχη ε.α.
Λίγα λόγια για την ιστορική καταδρομή της 31 ΜΚ στο ΥΨΩΜΑ ΚΟΤΖΑΚΑΓΙΑ στον ΠΕΝΤΑΔΑΚΤΥΛΟ, όπου οι Έλληνες Καταδρομείς αιφνιδίασαν πλήρως τον εχθρό προκαλώντας του βαριές απώλειες και καταλαμβάνοντας το ύψωμα την νύχτα 20/21 Ιουλίου. Ο τότε Ταγματάρχης Μανιάτης, είχε ηγηθεί προσωπικώς των Καταδρομέων του στην επιχείρηση.
Απόσπασμα από συνέντευξη που είχε δώσει ο Ταγματάρχης Αλέξανδρος Μανιάτης, Διοικητής της 31ης Μοίρας Καταδρομών:
«Η περιοχή ήταν γνώριμη για μένα, διότι είχα υπηρετήσει στην Κύπρο ξανά την περίοδο 1963-64 με τη 2α Μοίρα Καταδρομών που είχε βάση το μοναστήρι του Αγίου Χρυσοστόμου. Ανεβήκαμε στον Προφήτη Ηλία και κάναμε μια πρόχειρη αναγνώριση του εδάφους από την Αετοφωλιά.
Δεν εφάρμοσα τα σχέδια που είχε η Μοίρα, διότι προέβλεπαν αναρριχήσεις από βράχους και την κατάληψη του Κοτζάκαγια.
Επέλεξα μια αναμενόμενη κατά την άποψή μου κατεύθυνση.
Το χωματόδρομο από την Αετοφωλιά και πλάι στα υψώματα του Κοτζάκαγια, αφού, αν θυμάμαι καλά, το 126 ύψωμα το κατείχαν οι Τούρκοι.
Έστειλα τρία κομάντα με βενζίνη και βάλανε φωτιά και φύγανε για να μη γίνουμε αντιληπτοί. Το βράδυ της 20ής Ιουλίου λίγο πριν τις 9 η ώρα το βράδυ, ΑΦΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΕΙΠΑΜΕ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ, ξεκινήσαμε.
Ο Θεός μας βοήθησε, πιάσαμε τους σκοπούς στον ύπνο και απ’ εκεί πέρα αντιλαμβάνεστε τι ακολούθησε…».
Ο Συνταγματάρχης ε.α. Αλέξανδρος Μανιάτης καταγόταν από την Ναύπακτο και ήταν απόφοιτος της Τάξεως 1958 της ΣΣΕ. Πέθανε το 2016. Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ
ΜΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
"Αλέξανδρος Μανιάτης -Κοτζά Καγιά - Ο Διοικητής της Πρώτης Γραμμής”
Γράφει ο Στυλ. Καβάζης:
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την ιστορία σαν απλές αναφορές σε βιβλία και αρχεία και υπάρχουν εκείνοι που γίνονται οι ίδιοι Ιστορία. Άνδρες που η μορφή τους μένει ζωντανή μέσα στις μνήμες των συμπολεμιστών τους, στα βουνά όπου πολέμησαν, στις σημαίες που τίμησαν και στις σιωπές όσων γνωρίζουν τι σημαίνει πραγματικό καθήκον.
Ένας από αυτούς ήταν ο Αλέξανδρος Μανιάτης.
Γεννημένος για τα δύσκολα, ανήκε στη γενιά εκείνων των αξιωματικών που δεν έμαθαν τον πόλεμο μέσα από θεωρίες και επιτελικά γραφεία, αλλά μέσα από κακουχίες, εκπαίδευση, ατσάλινη πειθαρχία και πραγματικές μάχες. Εισήλθε στη σχολή Ευελπίδων το 1955 και αποφοίτησε το 1958, σε μια εποχή όπου Ο ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ ΕΠΡΕΠΕ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΡΙΑ.
Υπηρέτησε σχεδόν δύο δεκαετίες στις Μονάδες Καταδρομών της Ελλάδας, σε χρόνια σκληρά και απαιτητικά, όταν το πράσινο μπερέ δεν ήταν απλώς ένα διακριτικό αλλά όρκος ζωής. ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ εκπαιδεύονταν για να ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣΑΝ. Στα βουνά, στις νυχτερινές επιχειρήσεις, στις αποστολές που απαιτούσαν ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.
Ο Μανιάτης ξεχώριζε όχι μόνο για τη στρατιωτική του κατάρτιση, αλλά και για το παράδειγμα που έδινε στους άνδρες του. Ήταν από εκείνους τους διοικητές που δεν απαιτούσαν τίποτε που δεν ήταν έτοιμοι να πράξουν πρώτοι οι ίδιοι. Το 1963 βρέθηκε για πρώτη φορά στην Κύπρο στο πλαίσιο της ενίσχυσης της άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας με βάση το μοναστήρι του Αγίου Χρυσοστόμου. Εκεί γνώρισε τα δύσβατα βουνά της Κερύνειας, τα μονοπάτια, τα περάσματα και τη στρατηγική σημασία της περιοχής. Γνώση που λίγα χρόνια αργότερα θα αποδεικνυόταν ανεκτίμητη.
Το καλοκαίρι του 1973 επέστρεψε ξανά στην Κύπρο ως υποδιοικητής του 251 Τάγματος Πεζικού στην Κερύνεια. Κανείς δεν μπορούσε τότε να γνωρίζει ότι σε λίγους μήνες το νησί θα βυθιζόταν στη φωτιά του πολέμου.
Και έπειτα ήρθε ο Ιούλιος του 1974.
Η τουρκική εισβολή. Οι βομβαρδισμοί. Η κατάρρευση των επικοινωνιών. Το χάος. Η αγωνία. Η αίσθηση ότι ολόκληρος ο Ελληνισμός δοκιμαζόταν. Μέσα σε εκείνη τη θύελλα, στις 19 Ιουλίου 1974, ο πλέον Ταγματάρχης Αλέξανδρος Μανιάτης ανέλαβε τη διοίκηση της 31ης Μοίρας Καταδρομών.
Η Μοίρα ήταν διασκορπισμένη. Οι συνθήκες τραγικές. Οι πληροφορίες ελλιπείς. Οι εχθρικές δυνάμεις υπέρτερες σε αριθμό και εξοπλισμό. Όμως εκείνος δεν λύγισε. Συγκέντρωσε τους άνδρες του και τους οδήγησε στα υψώματα του Προφήτη Ηλία και της Αετοφωλιάς. Εκεί, μέσα στη νύχτα και κάτω από τον φόβο της αεροπορικής προσβολής, σχεδίασε μία από τις πιο τολμηρές επιχειρήσεις των ελληνικών Καταδρομών στην Κύπρο την επιχείρηση κατάληψης του Κοτζά-Καγιά.
Δεν ακολούθησε τυφλά τα υπάρχοντα σχέδια. Βασίστηκε στη γνώση του εδάφους, στη διαίσθηση και στην εμπειρία του από τα προηγούμενα χρόνια υπηρεσίας στην περιοχή. Επέλεξε διαφορετική πορεία προσέγγισης, αιφνιδιάζοντας τις τουρκικές δυνάμεις.
Το βράδυ της 20ής Ιουλίου, λίγο πριν ξεκινήσει η επιχείρηση, οι καταδρομείς αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους γνωρίζοντας ότι ίσως πολλοί δεν θα επέστρεφαν.
Και τότε ξεκίνησαν. Αθόρυβα. Μέσα στη νύχτα. Με ελάχιστο νερό, λίγες προμήθειες και όσες σφαίρες μπορούσαν να κουβαλήσουν. Μπροστά ο Μανιάτης. Όχι πίσω από τους άνδρες του. Μαζί τους.
Όταν παρουσιάστηκαν προβλήματα προσανατολισμού και δισταγμοί μέσα στο σκοτάδι, πέταξε στην άκρη τους κανονισμούς που ήθελαν τον διοικητή πιο πίσω και πέρασε ο ίδιος στην πρώτη γραμμή. Ανέβηκε μόνος του για αναγνώριση της τουρκικής θέσης, πλησιάζοντας τις εχθρικές εγκαταστάσεις σε απόσταση αναπνοής.
Όταν δόθηκε το σύνθημα της εφόδου, οι καταδρομείς της 31ης Μοίρας χτύπησαν με σφοδρότητα. Οι εχθρικές θέσεις αιφνιδιάστηκαν. Οι επικοινωνίες των τουρκικών δυνάμεων διακόπηκαν. Το ύψωμα καταλήφθηκε. Οι αντεπιθέσεις αποκρούστηκαν.
Το Κοτζά-Καγιά πέρασε στην ιστορία ως μία από τις πιο επιτυχημένες και τολμηρές επιχειρήσεις των ελληνικών Καταδρομών κατά την εισβολή του 1974. Όμως η δόξα εκείνης της νύχτας είχε βαρύ τίμημα. Νεκροί. Τραυματίες. Αγνοούμενοι.
Νέα παιδιά δεκαοκτώ και είκοσι ετών που πολέμησαν σαν βετεράνοι. Καταδρομείς που άφησαν τα νιάτα τους στα βουνά της Κερύνειας για να κρατήσουν ζωντανή την τιμή της πατρίδας.
Ο Μανιάτης δεν ξέχασε ποτέ τους άνδρες του. Σε κάθε επιστροφή του στην Κύπρο, οι μνήμες αναβίωναν. Θυμόταν τα πρόσωπα, τις μάχες, τις φωνές μέσα στη νύχτα, τους φίλους που χάθηκαν.
Ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη του χαρακτήρα του ότι ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΑΝ ΜΕΣΟ ΔΟΞΑΣ, ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ.
Μετά τα γεγονότα του 1974 επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε τη διοίκηση της Β' Μοίρας Καταδρομών στην Νάουσα με τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Αργότερα αποστρατεύθηκε, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη που σίγουρα δεν μετριέται μόνο με παράσημα και τίτλους.
Γιατί ο πραγματικός αξιωματικός δεν ζει μέσα στα έγγραφα των υπηρεσιών. Ζει στις καρδιές εκείνων που τον ακολούθησαν στη μάχη.
Ο Αλέξανδρος Μανιάτης υπήρξε αναμφισβήτητα ένας τέτοιος άνθρωπος. Ένας πολεμιστής της τιμής. Ένας διοικητής της πρώτης γραμμής. Ένας από εκείνους που δεν έγιναν απλώς μνήμη. Έγιναν παράδειγμα για όλους. Πέρασε στο πάνθεον των ηρώων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία της Ελλάδας περίπου πριν 10 χρόνια, στις 30 Σεπτεμβρίου του 2016.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!
