03/08/2026
നോവൽ : പതനത്തിന്റെ പാത
അധ്യായം 1 : തുടക്കം
ഈ കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും സാങ്കൽപ്പികമാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ മരിച്ചവരോ ആയ ഏതെങ്കിലും വ്യക്തികളുമായോ സംഭവങ്ങളുമായോ സാമ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അത് യാദൃശ്ചികം മാത്രമാണ്.
കേരളത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പട്ടണത്തിന്റെ പ്രഭാതം.
ചായക്കടയിൽ രാഷ്ട്രീയം ചർച്ചയാകുന്നു. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ തൊഴിലാളികൾ ജോലിക്കായി കാത്തുനിൽക്കുന്നു. കവലയിലെ മതിലുകൾ മുഴുവൻ വിവിധ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ പോസ്റ്ററുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ആ പട്ടണത്തിലെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിലാണ് ഷഫീക് ജനിച്ചത്.
കുട്ടിക്കാലത്ത് അവൻ ചടുലനായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരെ കൂട്ടി നടക്കുക, ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലും തർക്കിക്കുക, തോറ്റാൽ സമ്മതിക്കാതിരിക്കുക—അതായിരുന്നു അവന്റെ സ്വഭാവം.
എന്നാൽ അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റിയത് ഒരാളായിരുന്നു...
പത്മനാഭൻ ചേട്ടൻ.
നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും ബഹുമാനമുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകൻ.
ഒരു വൈകുന്നേരം...
"ഷഫീക്കേ..."
വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്ന് പത്മനാഭൻ ചേട്ടൻ വിളിച്ചു.
"എന്താ ചേട്ടാ?"
"വൈകിട്ട് യുവജന വിഭാഗത്തിന്റെ യോഗമുണ്ട്. നീയും വാ."
ഷഫീക് ഒന്ന് മടിച്ചു.
"എനിക്ക് അവിടെയൊന്നും ആരെയും അറിയില്ല."
പത്മനാഭൻ ചിരിച്ചു.
"അറിയേണ്ടത് ആളുകളെയല്ല... പ്രവർത്തനമാണ്."
ആ ഒരു വാചകം ഷഫീക്കിന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
ആദ്യ യോഗം.
പത്ത് പതിനഞ്ച് യുവാക്കൾ.
കസേരകൾ നിരത്തുന്ന ജോലി.
കൊടികൾ കെട്ടുക.
പോസ്റ്ററുകൾ ഒട്ടിക്കുക.
വെള്ളം വിതരണം ചെയ്യുക.
ചെറിയ ചുമതലകൾ.
എല്ലാം ഷഫീക് ആത്മാർത്ഥമായി ചെയ്തു.
യോഗം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പത്മനാഭൻ ചേട്ടൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
"നന്നായിട്ടുണ്ട്."
അത് ഷഫീക്കിന് ലഭിച്ച ആദ്യ അംഗീകാരമായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.
ചെറിയ ചുമതലകൾ വലുതായി.
നാട്ടിലെ പ്രതിഷേധങ്ങൾ.
റാലികൾ.
പ്രകടനങ്ങൾ.
എല്ലായിടത്തും ഷഫീക് മുന്നിലായി.
പക്ഷേ...
അവന്റെ ഒരു സ്വഭാവം മാത്രം മാറിയില്ല.
കോപം.
ഒരു ദിവസം.
ചന്തയിലെ കവല.
എതിർ രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയിലെ ചില യുവാക്കളുമായി വാക്കേറ്റം.
"നിങ്ങൾക്ക് മാത്രം ഈ നാട്ടിൽ അവകാശമുണ്ടോ?" എതിർവശത്ത് നിന്ന ഒരാൾ ചോദിച്ചു.
ഷഫീക് പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
"ഞങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കാനാണോ വന്നത്?"
"വെല്ലുവിളിയല്ല... സത്യം പറഞ്ഞതാണ്."
"സത്യം ഞങ്ങൾ കാണിച്ചുതരാം."
അടുത്ത നിമിഷം തള്ളും വലിയും.
കസേരകൾ മറിഞ്ഞു.
ചായക്കപ്പുകൾ നിലത്ത് വീണു.
അടിപിടി.
സൈറൺ മുഴങ്ങി.
പോലീസ് ജീപ്പ് എത്തി.
"മതി... എല്ലാവരും സ്റ്റേഷനിലേക്ക്."
അന്ന് ആദ്യമായി ഷഫീക് പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ ബെഞ്ചിലിരുന്നു.
രാത്രി.
വീട്ടിൽ.
ഷഫീക്കിന്റെ ഉമ്മ കണ്ണീരോടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
"മോനെ... ഇതാണോ നിന്റെ ജീവിതം?"
ഷഫീക് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അപ്പോഴാണ് പത്മനാഭൻ ചേട്ടൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്.
ഉമ്മ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടതും പറഞ്ഞു.
"ചേട്ടാ... ഇങ്ങനെ പോയാൽ എന്റെ മകൻ നശിച്ചുപോകും."
"എന്താ സംഭവിച്ചത്?"
"എല്ലാ ദിവസവും അടിയും കേസും... എനിക്ക് പേടിയാണ്."
പത്മനാഭൻ ചേട്ടൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം ഷഫീക്കിനെ നോക്കി.
"നാളെ രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് വാ."
അടുത്ത ദിവസം.
യുവജന സംഘടനയുടെ ഓഫീസ്.
പഴയ മരക്കസേര.
ഭിത്തിയിൽ നേതാക്കളുടെ ചിത്രങ്ങൾ.
പത്മനാഭൻ ചേട്ടൻ മേശയ്ക്കു പിന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
"ഇരിക്ക്."
ഷഫീക് മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
"നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ട്."
"അതെ."
"ആളുകളെ കൂട്ടാൻ കഴിയും."
"ശ്രമിക്കും."
"പക്ഷേ ഒരു കുറവുണ്ട്."
"എന്താണ്?"
"കോപം."
ഷഫീക് തലകുനിച്ചു.
"കോപം കൊണ്ട് നീ തെരുവിൽ ജയിക്കും... പക്ഷേ സംഘടനയിൽ തോൽക്കും."
മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത.
"അതുകൊണ്ട് ഇന്നുമുതൽ നിനക്ക് ഒരു പുതിയ ചുമതലയാണ്."
ഷഫീക് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
"യുവജന വിഭാഗത്തിന്റെ മേൽഘടകത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ഉത്തരവാദിത്തം."
"എനിക്കോ?"
"അതെ."
"പക്ഷേ... ഞാൻ?"
"അടിപിടി ചെയ്യുന്നവനെ നേതാവാക്കാനല്ല ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്... നേതാവാകാൻ പഠിപ്പിക്കാനാണ്."
ഷഫീക്കിന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ആത്മവിശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.
എന്നാൽ...
പത്മനാഭൻ ചേട്ടന് അറിയില്ലായിരുന്നു...
അധികാരം എന്ന വാക്ക് ഷഫീക്കിന്റെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊന്നാണ് ഉണർത്തിയത്.
സേവനമല്ല...
ആധിപത്യം.
ബഹുമാനമല്ല...
ഭയം.
ആ നിമിഷം മുതൽ അവന്റെ ഉയർച്ച ആരംഭിച്ചു.
അതോടൊപ്പം...
അവന്റെ പതനത്തിന്റെയും വിത്തുകൾ നിശ്ശബ്ദമായി മുളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
(തുടരും...)
kodungallur newsKodungallur VarthaKodungallur Municipality
