04/11/2022
ਇਹ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆ ਮਾਤਾਵਾਂ ਆ , ਅਸੀ ਪਰ ਅਕਸਰ ਹੀ ਬੇਬੇ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਆ , ਇੰਨਾ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਤਾ ਕੀ ਕਹਿਣੇ , ਇਹ ਭਾਵੇ ਇਕੋ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ ਪਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਪਿੰਡ ਵਗੈਰਾ ਪੁਛ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਥੋੜੀ ਬਹੁਤ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਕੱਢ ਹੀ ਲੈਂਦੀਆਂ 😀 ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੁਖ ਸਾਦ ਦੀ ਖਬਰ ਵਗੈਰਾ ਲੈਂਦੀਆਂ❤️
ਇਨਾ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਵੇਖੋ ਮੈ ਲੋਂਗੋਵਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ , ਬਡਬਰ ਖੜਾ ਸੀ ਮੈ ਬੱਸ ਲੈਣ ਲਈ ਸੁਨਾਮ ਵਾਲੀ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਹੀ ਬੱਸ ਲੈਣੀ ਸੀ , ਉਥੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਸੀ , ਇਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਫਿਕਰ ਦੇ ਨੀਚੇ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈਆ, ਇਹੀ ਤਾ ਹੁੰਦੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ , ਇਹ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੀਆ ਕੁੜੀਆ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੈਰ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣ ਦਿੰਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ, ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹਨਾ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਮੈਲੇ ਹੋ ਜਾਣੇ , ਕਿਉਕਿ ਇਹ ਇਸੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਾਂ ਖੇਡਦੀਆ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਸਮਝਦੀਆਂ ਤਾ ਵੱਡੀਆ ਹੋਈਆਂ , ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਤਾ ਇਹਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮਾ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਏ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕੁਝ ਮਰਜੀ ਸਮਝੋ ਪਰ ਮੇਰੀ ਨਜਰ ਚ ਇਹ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਈ ਹੈ , ਮਿੱਟੀ ਚ ਬੇਫਿਕਰ ਬੈਠੀਆਂ ਹੱਸ ਹੱਸ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਇਹੀ ਇੰਨਾਂ ਦੀ ਅਮੀਰੀ ਹੈ
ਇਹ ਨਹੀ ਫਿਕਰ ਕਰਦੀਆਂ ਕਿਤੇ ਜਾਣ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਪੈਰਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪਾਉਣਾ , ਕੱਪੜੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਪਾਉਣੇ , ਬਸ ਇੰਨਾ ਨੇ ਕਿਤੇ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾ ਆਪਣੇ ਦਾਜ ਵਾਲੇ ਟਰੰਕ ਚੋ ਆਪਣੇ ਜਿਹੜੇ 2-3 ਬੂਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸੂਟ ਪਏ ਹੁੰਦੇ ਉਹੀ ਕੱਢ ਪਾ ਲੈਣੇ , ਟਰੰਕ ਚ ਪਇਆ ਉਹ ਸੂਟਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ , ਪਰ ਇਹਨਾ ਲਈ ਉਹ ਨਵੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ🌹
ਇਕ ਦੋ ਜੋੜੇ ਸਾਦੀਆ ਜਿਹੀਆ ਚੱਪਲਾ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਉਹੀ ਪਾ ਕੇ ਜਿਥੇ ਜਾਣਾ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ
ਸਮਾ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਖਾਣ ਪੀਣ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਚ ਘਰ ਕਰ ਲਿਆ , ਬਾਕੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਗੋਡੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ , ਨਹੀ ਤਾ ਇਹ ਇਵੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਥੇ ਸੀ , ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਈ ਮੀਲ ਰਸਤਾ ਇਹ ਪੈਦਲ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸੀ 😀
ਹੁਣ ਤੁਸੀ ਸੋਚੋਗੇ ਲੈ ਇਹ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹੋਣੀਆ ਉਹ ਨਹੀ ਵੀਰੇ/ਭੈਣੇ, ਥਕਾਣ ਤਾ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੇੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਫਟਕਦੀ ਸੀ
ਇਕ ਗੱਲ ਬੱਸਾ ਦੇ ਔਰਤਾ ਦਾ ਫਰੀ ਸਫਰ ਵਾਲੀ ਚੰਗੀ ਹੋਈ , ਵਿਚਾਰੀਆਂ ਇਹ ਮਾਤਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾ ਪੈਸੇ ਦੀ ਤੰਗੀ ਕਰਕੇ ਜਾ ਕਿਰਾਇਆ ਬਹੁਤੇ ਲਗ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋ ਘਰੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੇਤੀ ਕਿਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਅਕਸਰ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸੀ ਕਿ ਆਪਾ ਨੀਂ ਹੁਣ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਚੱਲ ਕੇ ਆਵਾਂਗੇ, ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਹੋਗਿਆ ਮੈਨੂੰ ਤਾ ਗਈ ਨੂੰ, ਮੇਰੀ ਤਾ ਇਹੀ ਖਵਾਹਿਸ ਆ ਕਿ ਮਰਨ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਨ ਕਰ ਹੀ ਆਵਾ , ਪਰ ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਚ ਹੀ ਸੀ ਸਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਕਿਉਕਿ ਜੇਬ ਚ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦੇ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੇ ਬੱਚੇ ਇੰਨਾ ਇਹਨਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ , ਇਹ ਵੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨ ਟਾਇਮ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ
ਪਰ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਰੋਡਵੇਜ ਕਿਰਾਇਆ ਮੁਫਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਉਹ ਚਾਅ ਪੂਰੇ ਕਰ ਪਾ ਰਹੀਆਂ, ਜਦ ਵੀ ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਸਮਾ ਮਿਲਦਾ 2-4 ਮਹੀਨਿਆ ਬਾਅਦ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਜਾ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਇਹਨਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਬੈਗ ਬਗੈਰਾ ਤਾ ਚੱਕਣੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਬਸ ਇਕ ਆਪਣਾ ਸਾਦਾ ਜਿਹਾ ਝੋਲਾ ਚੁਕਣਾ ਉਸ ਚ 2-3 ਸੂਟ ਪਾਉਣੇ ਤੇ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ 😀, ਇਹਨਾ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਬਹੁਤੇ ਤਾ ਨਹੀ ਹੁੰਦੇ ਆਪਣੀ ਪੈਨਸਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਪੈਸੇ ਸਾਭ ਸਾਭ ਰੱਖਦੀਆਂ ਤੇ ਤੇ ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਜਿੱਪ ਵਾਲੇ ਬਟੂਏ ਚ ਸਾਭ ਸਾਭ ਰੱਖਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਤਾ ਇਹਨਾ ਤੋ ਬਟੂਏ ਦੀ ਜਿੱਪ ਹੀ ਨਹੀ ਖੁਲਦੀ ਜੇ ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਕਹੇ ਲੈ ਮੈ ਖੋਲ ਦਿਨਾ ਤਾ ਕਹਿਣਗੀਆਂ ਨਾ ਮੈ ਆਪੇ ਖੋਲ ਲੂ😆
ਪੈਨਸਨਾ ਦੇ ਥੋੜੇ ਥੋੜੇ ਪੈਸੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਅਗਲੀ ਪੈਨਸਨ ਆ ਜਾਣਦੇ ਫਿਰ ਆਪਾ ਚੱਲਾਗੀਆ , ਫਿਰ 2-4 ਜਾਣੀਆ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਬੱਸਾ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀ ਬਸ, ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਖੜ ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਤੇ ਨਿਗਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਕਿ ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਰੋਡਵੇਜ ਆ ਉਸਤੇ ਨਹੀ ਕਿਰਾਇਆ ਲਗਣਾ😀_ ਫਿਰ ਬੱਸ ਚੜ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਕਿਤੇ ਹਰਮੰਦਿਰ ਸਾਹਿਬ , ਕਿਤੇ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ
ਇਹ ਕਿਤੇ ਘੁੰਮਣ ਫਿਰਨ ਨਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਇਹਨਾ ਨੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰ ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਲੰਗਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਤਨ ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਆਪ ਉਥੇ ਭਾਵੇ ਹਰ ਚੀਜ ਚ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰਨ ਪਰ ਘਰ ਵਾਸਤੇ ਆਉਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਜ਼ਰੂਰ ਲੈ ਆਉਣਗੀਆਂ
ਇਕ ਗੱਲ ਪਰ ਤੁਸੀ ਨੋਟ ਕਰਿਓ ਇਹ ਆਪਣੀ ਪੈਨਸਨ ਦੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਖੁਦ ਤੇ ਨਹੀ ਖਰਚਦੀਆ ਇਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ , ਧੀ ਜਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਇਹ ਅਮੀਰੀ ਸਾਡੀ ਇਹੀ ਮਿੱਟੀ ਨੇ ਦਿਤੀ ਹੈ ਸਾਨੂੰ ਜਿਥੇ ਇਹ ਬੈਠਣ ਲੱਗੀਆਂ ਗੁਰੇਜ ਨਹੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਛ ਸਿਖਾਇਆ ਸਾਨੂੰ
ਸਬਰ ਵੀ , ਸੂਰਬੀਰਤਾ ਵੀ , ਨਿਮਰਤਾ ਵੀ , ਸਾਦਗੀ,ਬੇਫਿਕਰੀ ਵੀ