30/10/2025
*ओम तरुण मंडळाचा सोनेरी दिवस – २६ ऑक्टोबर २०२५*
“ನೂರಾರು ನೆನಪಿನ ಸಂತಸ ತುಂಬಿದ ಹಾಡು (नूरारु नेनपिन संतस तुम्बिद हाडु)” —
शेकडो आठवणींचं सुख ओतलेलं हे गाणं जणू त्या दिवशी प्रत्येकाच्या मनात घुमत होतं.
कारण २७ ऑक्टोबर २०२५ हा दिवस खरोखरच शेकडो आठवणींनी भरलेला ठरला होता. गेल्या तीस वर्षांची ओम तरुण मंडळाची अतूट मैत्री पुन्हा एकदा जिवंत झाली होती. कोजागिरीच्या रात्री झोप न घेता केलेले उपक्रम, गणेशोत्सवाच्या मंडपातील गोंधळ, रंगपंचमीच्या रंगात माखलेली चेहरे, दसर्याच्या मिरवणुकीतील उत्साह आणि ३१ डिसेंबरच्या रात्री जागून अनुभवलेला तरुणपणाचा आनंद — या सगळ्या आठवणी पुन्हा एकदा समोर आल्या आणि क्षणभर काळ मागे वळला.
तो दिवस उजाडला तेव्हा प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर वेगळीच चमक होती. काहींचे केस पांढरे झालेले, काहींच्या चेहऱ्यावर वयाची झाक, पण डोळ्यांत मात्र तशीच ओळखीची चमक आणि मनात एकच भाव — “आज पुन्हा आपण सगळे एकत्र आहोत!” एकमेकांना भेटताना हसून दिलेल्या मिठींत भावनांचा ओघ होता. काळ कितीही गेला तरी ओळखीच्या आवाजात, हास्यात, आणि नजरेत ते जुने दिवस पुन्हा जागे झाले होते.
या वर्षीच्या गेट-टुगेदरचा खास भाग होता कराओके आणि “चित्रपट ओळखा” हा खेळ. फक्त हावभावांनी चित्रपटाचं नाव सांगायचं — आणि मग हशा, जल्लोष, आणि उडणाऱ्या आठवणींचे ढग! कोणी अॅक्शन करत होतं, कोणी रोमँस, तर कोणी जुने संवाद म्हणत होतं. कराओकेमध्ये तर सगळे हरवून गेले. जुन्या हिंदी गाण्यांनी वातावरण भरून गेलं — “तेरी मेहरबानियाँ…” हे गाणं सुरु झालं तेव्हा सगळ्यांचं मन भूतकाळात हरवून गेलं. आपल्यातून कायमचे निघून गेलेल्या मित्रांच्या आठवणीने सगळ्यांच्या डोळ्यांत पाणी आलं, पण त्याचबरोबर त्यांच्या सहवासाच्या आठवणींनी हसूही फुलवलं. प्रत्येक सूर जणू त्या तरुणपणाचं प्रतिबिंब बनून मनाला भिडत होता.
या वर्षी एक वेगळीच गोष्ट घडली — जुन्या पिढीसोबत नव्या पिढीची सांगड जुळली. आपल्या मुलांसमोर आपण पहिल्यांदाच आपलं बालपण जगलो. कोणी आपल्या वडिलांच्या कठोर शिस्तीच्या गोष्टी सांगत होतं, तर कोणी गावातून शहरात येऊन कष्टाच्या जोरावर केलेली प्रगती आठवत होतं. “बापानं लावलेली शिस्तच आजचा पाया ठरली” हे वाक्य ऐकून मुलं विचारात पडली. काहींनी सांगितलं, “त्या काळात थोड्याशा पैशांतून शिक्षण घेतलं, पण मनातली जिद्द मोठी होती.” या सगळ्या गोष्टींनी पुढच्या पिढीला समजलं की खरी श्रीमंती पैशात नसते — ती अनुभवांत, संघर्षात आणि नात्यांत असते.
सगळेजण रिकाम्या हाताने आले होते, पण आठवणींच्या पोटरीने भरलेले गेले. कोणीतरी मोबाईलमधून जुने फोटो दाखवत होतं — मंडळाच्या बनियनमधले ग्रुप फोटो, गणेशोत्सवातील मंचावरील हसरे चेहरे, रंगपंचमीच्या धुंदीत रंगलेले कपडे, आणि दसर्याच्या मिरवणुकीतील उत्साह. “बघ, हेच ते लाल टी-शर्ट जे आपण गणपतीसाठी घातले होते!” असं म्हणत सगळे हसले. जुन्या फोटोंकडे पाहताना डोळ्यांत पाणी आलं, पण मनात समाधान होतं — आपण किती सुंदर दिवस जगलो होतो याचं.
जेवणाच्या वेळी वातावरण अजूनच आत्मीय झालं. कोणी भाजी वाढत होतं, कोणी दुसऱ्याच्या थाळीतून चपाती घेत होतं — गप्पा, चिडवाचिडवी आणि हशा! जणू पुन्हा त्या वयात परत गेलो होतो. पंगतीतील हास्य, छोट्या टोमण्यांनी भरलेली गप्पा, आणि एकमेकांची थट्टा — सगळं जुनं पुन्हा जगताना सगळेच लहान झाले होते. जेवणानंतर सगळ्यांनी एकाच सुरात म्हटलं — “असं गेट-टुगेदर दरवर्षी व्हायलाच हवं!” आणि त्या वाक्यात होती एकच भावना — ही मैत्री कायम टिकावी.
त्या क्षणी सगळ्यांची मनं जणू एका गाण्याच्या ओळींमध्ये हरवून गेली —
“ನೂರಾರು ನೆನಪಿನ ಸಂತಸ ತುಂಬಿದ ಹಾಡು (नूरारु नेनपिन संतस तुम्बिद हाडु)” — शेकडो आठवणींचं सुख ओतलेलं गाणं.
“ಇದು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಜನಮಕು ಬೆಸಿಗೆ ಹಾಡುವ ಹಾಡು (इदु एल्लेल्लो जनमकु बेसिगे हाकुव हाडु)” — हे गाणं सर्वांच्या मनात आनंद आणि ऊब निर्माण करतं.
“ಬಾಳಿನ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮದ ಚಂದಿರ ಸಂಚಾರ (बाळिन बानिनलि प्रेमद चंदिर संचार)” — आयुष्याच्या आकाशात प्रेमाचा चांदण्यांनी भरलेला प्रवास.
“ಹುಳ್ಳಿಮೆ ರಾಶಿಯಲಿ ನಮ್ಮದು ಸುಂದರ ಸಂಸಾರ (हुळ्ळिमे राशियलि नम्मदु सुंदर संसार)” — नम्रतेच्या राशीत आपल्या जीवनाचा सुंदर संसार.
“ಹೇ..ಹೇ..ಹೇ ಎಹೇ ಎಹೇ ಹೂಂ (हे..हे..हे एहे एहे हूं)” — आनंदाने भारावलेलं humming, भावनांचं संगीत.
या ओळींनी जणू आपल्या दिवसाचं सार सांगितलं — आपण सगळेच त्या “शेकडो आठवणींच्या गाण्याचे” सूर होतो. २७ ऑक्टोबर २०२५ हा दिवस केवळ गेट-टुगेदर नव्हता; तो होता आपल्या आयुष्याचा पुनर्जन्म. तीस वर्षांचा काळ विरघळून गेला, आणि सगळेजण पुन्हा तेच “तरुण मंडळ” झाले. कोणी व्यावसायिक, कोणी शिक्षक, कोणी ड्रायव्हर, कोणी मीडियात, कोणी वेगवेगळ्या पदांवर पोचलेले — पण त्या दिवशी सगळे एकसमान होते. त्या मैत्रीने, त्या आत्मीयतेने पुन्हा सगळ्यांना एका धाग्यात गुंफलं.
त्या दिवशी प्रत्येकाला जाणवलं — मैत्री वर्षांनी नाही टिकत, ती भावनेने टिकते. जोपर्यंत आठवणी बोलत राहतात, तोपर्यंत नातं जिवंत राहतं. दीपावलीच्या सुट्टीत झालेला हा उपक्रम म्हणजे आयुष्याच्या आकाशात चमकलेला एक दीप होता. त्या प्रकाशात पुन्हा आपली ओळख दिसली — हसऱ्या चेहऱ्यांत, गाण्यांत आणि एकमेकांच्या मिठीत.
“ओम तरुण मंडळ” हे केवळ एक नाव नाही, ते आपल्या तारुण्याचं प्रतीक आहे. काळाने आपल्याला दूर नेलं, पण मनाने अधिक जवळ आणलं. हा गेट-टुगेदर म्हणजे त्या नात्याचा उत्सव होता — एक दिवस जरी का होईना, आपण पुन्हा “आपले” झालो.
२७ ऑक्टोबर २०२५ हा दिवस आपल्या सर्वांच्या आयुष्यात कायमचा कोरला गेला —
“ನೂರಾರು ನೆನಪಿನ ಸಂತಸ ತುಂಬಿದ ಹಾಡು” — आठवणींचं गाणं, प्रेमाचा चंद्रप्रवास आणि आनंदाने भरलेला संसार.
ओम तरुण मंडळ — ही केवळ एक मैत्री नव्हे, तर आपली ओळख, आपली भावना आणि आपला परिवार आहे.
ही नाळ अशीच घट्ट राहो, आणि दरवर्षी नव्या आठवणींचं नवं गाणं गुंजत राहो.
सिध्दाराम वाघ
________
