19/06/2026
ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் 100-வது ஆண்டு விழாவை முன்னிட்டு, கர்நாடக மாநில உள்துறை அமைச்சர் பிரியங்க் கார்கே, அதன் தலைவர் மோகன் பகவத்திற்கு ஒரு பகிரங்கக் கடிதம் எழுதினார்.
அதில், ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் நூறாவது ஆண்டிற்கு வாழ்த்து தெரிவித்ததோடு, அந்த அமைப்பைச் சட்டப்படி பதிவு செய்ய வேண்டும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தினார்.
மேலும், அமைப்பின் நிதி ஆதாரங்கள், செலவுகள், நிர்வாகிகள், வரி விவரங்கள் மற்றும் அதன் கட்டமைப்பு ஆகியவற்றை வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டும் என்றும் அக்கடிதத்தில் கோரியிருந்தார்.
இதற்குப் பதிலளித்த மோகன் பகவத், "இந்து மதம் என்பது பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு அமைப்பா?" என்று கேள்வி எழுப்பினார். அரசாங்கத்தின் நிதியுதவி (மான்யம்) பெறும் அமைப்புகள் மட்டும் பதிவு செய்தால் போதும் என்றும் வாதிட்டார்.
ஆனால், இது முறையான பதிலாக இருக்கவில்லை; மாறாக, கேட்கப்பட்ட கேள்வியிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளும் ஒரு முயற்சியாகவே இருந்தது.
இதற்கிடையில் ஜூன் 17 அன்று, தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பாஜக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் (MP) ரமேஷ் ஜிகஜினகி, விஜயபுராவில் செய்தியாளர்களைச் சந்தித்தார். அப்போது அவர் பிரியங்க் கார்கேயைக் கடுமையாக விமர்சித்துப் பேசினார்.
உள்துறை அமைச்சகத்தை நடத்துவதற்கான அறிவுத்திறன் பிரியங்கிற்கு இல்லை என்றும், அவரது தந்தை காங்கிரஸிற்கு உழைத்த காரணத்தால் மட்டுமே அவருக்கு அமைச்சர் பதவி கிடைத்தது என்றும் ஜிகஜினகி கூறினார்.
அதைத் தொடர்ந்துதான், பெரும் சர்ச்சையைக் கிளப்பிய அந்த கேள்வியை அவர் எழுப்பினார்: "ஒரு தலித் ஏன் ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஸைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டும்?"
மேலும், ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பிற்கு சவால் விட முயன்றவர்கள் யாரும் உருப்பட்டதில்லை என்றும் அவர் எச்சரித்தார்.
"ஒரு தலித் ஏன் ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஸைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டும்?" என்ற இந்தக் கேள்வி வெறும் அரசியல் கிண்டல் மட்டுமல்ல. அது இந்துத்துவத்தின் உள்மனப் போக்கை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் ஒரு திறந்த ஜன்னல். அதன் வழியே தெரியும் உண்மைகள் மிகவும் அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடியவை.
ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் உயர்சாதித் தலைமையைக் கேள்வி கேட்காமல், தலித்துகள் தங்களுக்குரிய எல்லையோடு அடங்கி வாழ வேண்டும் என்று, தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பாஜக எம்பியே மற்றொரு தலித் அமைச்சரிடம் கூறுகிறார்.
சாதி தொடர்பாக சங்கப் பரிவாருக்குள் இருக்கும் ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சினையையும் ஜிகஜினகி இந்த ஒரே வாக்கியத்தில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
நாங்கள் தீண்டாமையை ஆதரிப்பதில்லை என்றும், தலித்துகளை இந்து சமூகத்தின் அங்கமாக வரவேற்கிறோம் என்றும் ஆர்.எஸ்.எஸ் எப்போதும் கூறி வருகிறது. சூத்திரர்கள் மற்றும் தீண்டத்தகாதவர்களின் முன்னேற்றத்திற்குத் தாங்கள் எதிரி அல்ல என்று கோல்வால்கர் உள்ளிட்ட ஆர்.எஸ்.எஸ் சிந்தனையாளர்களும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.
இந்துக்களின் ஒற்றுமையைப் பற்றிப் பேசிய அவர்கள், தலித்துகள் உட்பட அனைத்துச் சாதிகளும் ஒரு பெரிய இந்து குடும்பத்தின் பாகமே என்று வாதிட்டனர்.
மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இது எல்லோரையும் அரவணைப்பது போலத் தோன்றலாம். ஆனால், இந்த வாதத்தை மிகத் துல்லியமாக உடைத்தெறிந்தார் அம்பேத்கர்.
அம்பேத்கரின் நிலைப்பாடு மிகவும் எளிதானது: சாதி முறையை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு உங்களால் தலித்துகளை முன்னேற்ற முடியாது. சாதி என்பது இந்து சமூகத்தில் தற்செயலாக நுழைந்த ஒன்றல்ல, அதுதான் அதன் அடித்தளம்.
கீழே உள்ளவர்களை மேலும் மேலும் கீழே அமுக்கி வைத்துக்கொண்டு இயங்கும் ஒரு அடுக்குமுறை அமைப்பு அது. தீண்டத்தகாதவர்களின் வீழ்ச்சி என்பது இந்த அமைப்பில் எதிர்பாராமல் நடந்த ஒன்றல்ல, மாறாக இந்த அமைப்பின் நோக்கமே அதுதான்.
சாதியை ஒழிக்காமல் தலித்துகளை இந்து மதத்திற்குள் வரவேற்பது என்பது, எரியும் ஒரு வீட்டிற்குள் அவர்களை அழைத்து, "அங்கே நிம்மதியாக இருங்கள்" என்று சொல்வதற்குச் சமம்.
எனவே, ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் இந்த அணுகுமுறை ஒரு சீர்திருத்தம் அல்ல, அது ஒரு பொறி.
தலித்துகள் இந்து சமூகத்திற்குள்ளேயே இருக்க வேண்டும், வர்ணாசிரம அமைப்பில் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இடத்தை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும், தங்களைச் சேர்த்துக் கொண்டதற்காக நன்றி உணர்வோடு இருக்க வேண்டும் என்றே அவர்கள் விரும்புகிறார்கள்.
சாதி ஒட்டுமொத்தமாக அழிக்கப்பட வேண்டும் என்ற அம்பேத்கரின் கோரிக்கையை அவர்களால் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. சாதியைச் சீரமைப்பதோ அல்லது அதன் தீவிரத்தைக் குறைப்பதோ தீர்வல்ல, அதை வேரோடு பிடுங்கி எறிய வேண்டும் என்பதே அம்பேத்கரின் கொள்கையாக இருந்தது.
ஆர்.எஸ்.எஸ் எதைக் காப்பாற்றத் துடிக்கிறதோ, அந்தப் பிராமண ஆதிக்க சமூக அமைப்பின் மையப் புள்ளியிலேயே அம்பேத்கரின் கொள்கை பலமாகத் தாக்கியது.
இதனால்தான் ஜிகஜினகியின் கேள்வி இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. "ஒரு தலித் ஏன் ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஸைக் கேள்வி கேட்க வேண்டும்?" என்று அவர் கேட்கும்போது, அதன் மறைமுகப் பொருள் வேறொன்றாக இருக்கிறது.
தலித்துகள் ஆர்.எஸ்.எஸ் விதிக்கும் நிபந்தனைகளை ஏற்க வேண்டும், இந்து ஒற்றுமையின் பெயரால் அடங்கிப் போக வேண்டும், அமைப்பின் அதிகாரத்தை எக்காரணம் கொண்டும் கேள்வி கேட்கக் கூடாது என்பதையே அவர் உணர்த்துகிறார்.
ஆர்.எஸ்.எஸ் காலம் காலமாகப் பேசி வரும் அதே நியாயம்தான் இது: "நாங்கள் தான் உங்களைப் பாதுகாப்பவர்கள், நாங்கள் தான் உங்கள் குடும்பம், உங்கள் தலைவர்கள் — எனவே எங்களை எதிர்த்துப் பேசாதீர்கள்."
1925-ல் தொடங்கப்பட்ட ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பு, தனது முதல் நூறு ஆண்டுகளைச் சாதி முறைக்கு எதிராக ஒரு தெளிவான நிலைப்பாட்டை எடுக்கத் துணியாமலேயே கழித்திருக்கிறது.
அவர்கள் இந்து ஒற்றுமையைப் பற்றிப் பேசினார்களே தவிர, சாதி ஒழிப்பைப் பற்றி ஒருபோதும் வாய்திறக்கவில்லை. தலித்துகளைச் சேர்த்துக் கொள்வதைப் பற்றிப் பேசினார்களே தவிர, அவர்களைப் புறந்தள்ளும் இந்த அடுக்குமுறைச் சாதி அமைப்பைத் தகர்ப்பதைப் பற்றிப் பேசவே இல்லை.
இந்த மௌனம் தற்செயலானது அல்ல, அது திட்டமிட்ட ஒரு நிலைப்பாடு. மக்களை ஒடுக்கும் ஒரு அமைப்பைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு, உங்களால் அந்த மக்களை வாழ வைக்க முடியாது.
சாதி அமைப்பு என்பது மென்மையாகக் கையாள வேண்டியதோ அல்லது படிப்படியாக மாற்ற வேண்டியதோ ஆன ஒரு கலாச்சாரப் பாரம்பரியம் அல்ல. மனித வரலாற்றிலேயே உருவான மிகக் கொடூரமான, மனிதநேயமற்ற சமூகக் கொடுமைகளில் இதுவும் ஒன்று.
தலைமுறைகளாகவும் நூற்றாண்டுகளாகவும் கோடிக்கணக்கான மனிதர்களைப் பிறப்பின் அடிப்படையில் மட்டுமே வறுமையிலும், சமூகப் புறக்கணிப்பிலும், வன்முறையிலும் தள்ளிய அமைப்பு இது.
அம்பேத்கர் சொன்னது போல, இது வெறும் வேலைப் பிரிவினை (Division of Labour) மட்டுமல்ல, தொழிலாளர்களைப் பிரித்து வைக்கும் (Division of Labourers) சூழ்ச்சி. மனிதர்கள் தாங்களாகத் தேர்ந்தெடுக்காத, அவர்களால் ஒருபோதும் தப்பிக்க முடியாத நிலைக்குள் தள்ளப்படும், மத ரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு நிரந்தரச் சிறைச்சாலை இது.
இதிலுள்ள கொடூரங்களை எதிர்ப்பது போல நடித்துக்கொண்டே, இந்த அமைப்பை எப்படியாவது உயிரோடு வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே சங்கப் பரிவாரின் நூறாண்டு கால முயற்சி.
அவர்கள் தங்களது தேர்தல் வேட்பாளர் பட்டியலில் தலித் முகங்களைக் காட்டுகிறார்கள்; ஆனால், கொள்கை ரீதியான அதிகாரத்தை எப்போதும் உயர்சாதியினரின் கைகளிலேயே வைத்திருக்கிறார்கள்.
அம்பேத்கரின் கொள்கைகளுக்கு முற்றிலும் எதிராகச் செயல்பட்டுக் கொண்டே, தெருக்களுக்கு அவரது பெயரைச் சூட்டுகிறார்கள். அரசியல் சாசனத்தை மதிப்பதாகக் கூறிக் கொண்டே, அது தரும் இடஒதுக்கீட்டையும் சமூக நீதியையும் எதிர்க்கிறார்கள்.
இது எல்லோரையும் உள்ளடக்குவது அல்ல, மாறாக வரலாற்றில் ஆளும் வர்க்கங்கள் பயன்படுத்திய மிகப்பழைமையான தந்திரம்: புரட்சியின் மற்றும் எதிர்ப்பின் அடையாளங்களைத் தங்களுக்குள் இழுத்துக்கொண்டு, அதன் வீரியத்தை அழித்துவிடுவது.
"ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பைத் தொட முயன்றவர்கள் யாரும் தப்பியதில்லை" என்று ஜிகஜினகி எச்சரிக்கும் போது, அவர் ஜனநாயகத்தின் மொழியில் பேசவில்லை. மாறாக, தனக்குக் கீழே உள்ளவர்களுக்குப் பதில் சொல்லத் தேவையில்லை என்று நினைக்கும் ஒரு ஜமீன்தாரின், நிலப்பிரபுவின், உயர்சாதி மேலாதிக்கவாதியின் மொழியிலேயே பேசுகிறார்.
ஒரு தலித் அமைச்சருக்கு எதிராக, ஒரு பிராமண அமைப்பைப் பாதுகாக்க தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு எம்பியே இந்த மொழியைப் பயன்படுத்துகிறார் என்பது வெறும் முரண்பாடு அல்ல. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைக் கொண்டே அவர்களின் ஒடுக்குமுறையை நியாயப்படுத்த வைப்பதில் இந்துத்துவம் எந்தளவிற்கு வெற்றி பெற்றுள்ளது என்பதன் வெளிப்பாடுதான் இது.
Jayarajan C N
