18/07/2026
இப்னு அதாஇல்லாஹ் அல்-இஸ்கந்தரி (ரஹிமஹuல்லாஹ்) அவர்களின் புகழ்பெற்ற கிதாப் அல்-ஹிகம் நூலின் பதினெட்டாவது ஞானமொழி (الحكمة الثامنة عشرة) மற்றும் அதற்கு ஷேக் அல்-ஷர்காவி வழங்கிய முழுமையான விளக்கவுரை (ஷரஹ்) எவ்விதக் கருத்துகளும் விடுபடாமல் தமிழில் தரப்பட்டுள்ளது.
பதினெட்டாவது ஞானமொழி (الحكمة الثامنة عشرة)
«مَا أَخْرَجَكَ عَنْ عِزِّ الوَصْفِ إِلَى ذُلِّ العَبْدِيَّةِ مَنْ لَمْ يَقْبَلْ أَعْمَالَكَ»
"உனது நற்காரியங்களை (வணக்க வழிபாடுகளை) ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒருவன், உன்னை உனது கற்பனையான சுய பெருமையின் (وصف) உயர்விலிருந்து, அடிமைத்தனத்தின் (உபூதிய்யத்) தாழ்மைக்குக் கொண்டு வந்துவிடவில்லை!"
(இந்த ஞானமொழி சில பிரதிகளில் பின்வருமாறும் இடம்பெற்றுள்ளது: «مَا نَفَعَكَ عِزُّ الوَصْفِ، كَمَا نَفَعَكَ ذُلُّ العَبْدِيَّةِ»
"அடிமைத்தனத்தின் தாழ்மை உனக்குக் கொடுக்கும் ஆன்மீகப் பயனைப் போல, உனது தற்பெருமையின் உயர்வு உனக்கு ஒருபோதும் பயனளிக்காது")
ஷேக் அல்-ஷர்காவியின் விரிவான விளக்கவுரை:
முந்தைய 14 முதல் 17 வரையிலான ஹிக்மத்களில், படைப்பினங்கள் அல்லாஹ்வை மறைக்கும் திரைகளாக இருக்க முடியாது என்ற உன்னதமான தவ்ஹீத் எதார்த்தங்களை ஆசிரியர் விவரித்திருந்தார்.
அந்த உயர் ஞானங்களை விளங்கி, ஆன்மீக அனுபவங்களைப் பெறும் ஒரு முரீதுக்கு, "நான் எவ்வளவு பெரிய உன்னத நிலையை அடைந்துவிட்டேன்! நான் அல்லாஹ்வை நெருங்கிய ஒரு பெரிய ஆரிஃப் (ஞானி)" என்ற தற்பெருமையோ அல்லது சுயதிருப்தியோ (உஜ்ப்) உள்ளத்தில் உதிக்கக்கூடும்.
அவ்வாறு ஒரு அடியான் தன் ஆன்மீக நிலையைக் கண்டு பெருமைகொள்வது அவனது ஆன்மீகப் பயணத்தையே அழித்துவிடும் என்பதால், அவனைக் குணப்படுத்தவும், அவனது உண்மையான எதார்த்தத்தை அவனுக்கு நினைவூட்டவும் ஆசிரியர் இந்த பதினெட்டாவது ஹிக்மத்தைக் கொண்டு வருகிறார்.
ஆசிரியர் இதனை இரு முக்கிய நிலைகளை ஒப்பிட்டு விளக்குகிறார்:
1. கற்பனையான பெருமையின் உயர்வு (عِزّ الوَصْف):
'இஜ்ஜுல் வஸ்ஃப்' என்பது அடியான் தன்னை ஒரு பெரிய வணக்கசாலி என்றோ, பாவம் செய்யாத தூய்மையானவன் என்றோ, அல்லது ஆன்மீக ரகசியங்களை அறிந்த ஞானி என்றோ தனக்குத் தானே ஒரு உயர்ந்த தன்மையைக் (வஸ்ஃப்) கொடுத்து, அதன் மூலம் உள்ளத்தில் பெருமிதம் கொள்வதாகும்.
இந்தத் தற்பெருமை என்பது நஃப்ஸின் மிக நுட்பமான ஒரு நோயாகும். ஒருவன் தன் நற்செயல்களையோ அல்லது ஆன்மீக உயர்வுகளையோ தனக்குரியதாகக் காணும்போது, அவன் 'நான்' என்னும் தற்பெருமைக்குள் விழுகிறான். ஆனால் எதார்த்தத்தில், ஒரு பலவீனமான அடியானுக்கு எவ்வித சுய பெருமையும் கிடையாது.
2. அடிமைத்தனத்தின் தாழ்மை (ذُلّ العَبْدِيَّةِ):
'துல்லுல் உபூதிய்யத்' என்பது அடியான் தன்னை அல்லாஹ்வின் முன்னிலையில் முற்றிலும் பலவீனமானவனாகவும், ஏழையாகவும், குறைகள் நிறைந்த ஒரு சாமானிய அடிமையாகவும் காண்பதாகும்.
அடியான் தன் பாவங்களை, வழுவல்களை, மற்றும் தன் இயலாமையை உணர்ந்து, "என் ரட்சகனே! என்னிடம் இருப்பது வெறும் பலவீனமும் வறுமையும் மட்டும்தான்; என்னிடமிருந்து வெளிப்படும் நற்செயல்கள் யாவும் உனது அருளால்தான் சாத்தியமாயின" என்று உள்ளத்தால் உடைந்து அல்லாஹ்வின் வாசலில் விழுந்து கிடப்பதே உண்மையான அடிமைத்தனம் ஆகும்.
நற்செயல்கள் அங்கீகரிக்கப்படுவதன் அடையாளம்:
ஷேக் அல்-ஷர்காவி இந்த விளக்கவுரையில் ஒரு மாபெரும் ஆன்மீக விதியைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்:
அல்லாஹ் ஒரு அடியானின் அமல்களை (வணக்கங்களை) ஏற்றுக்கொண்டான் என்பதற்கான மிக முக்கிய அடையாளம், அந்த அமல்களுக்குப் பிறகு அவனது உள்ளத்தில் தற்பெருமை வராமல், மாறாக பணிவும் தாழ்மையும் அதிகரிப்பதே ஆகும்.
* நீ ஒரு நற்செயலைச் செய்துவிட்டு, அதன் காரணமாக உனக்குள் ஒரு உயர்வையும் பெருமையையும் உணர்ந்தால், உனது அந்த அமல் இறைவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை (மர்தூத்) என்று அர்த்தம். ஏனெனில், அல்லாஹ் பெருமைக்காரர்களை நேசிப்பதில்லை.
* மாறாக, உன்னிடமிருந்து ஏதேனும் ஒரு தவறோ பாவமோ நிகழ்ந்து, அதன் காரணமாக உனது உள்ளம் உடைந்து, உனது பலவீனத்தை நீ உணர்ந்து, அல்லாஹ்வின் முன்னிலையில் கண்ணீர் சிந்தி அடிமையாக நின்றால், அந்தத் தவறு உனக்குத் தற்பெருமையை விட பலமடங்கு நன்மையை அள்ளித் தந்துவிடுகிறது.
எனவேதான், உன்னைத் தற்பெருமையின் போலி உயர்வில் வைத்திருக்கும் நற்செயல்களை விட, உன்னை அல்லாஹ்வின் வாசலில் அடிமையாகக் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் பணிவே உனக்கு ஆன்மீக ரீதியாகப் பயனளிக்கக்கூடியதாகும்.
இந்த ஹிக்மத்தின் இறுதி நோக்கம் மற்றும் ஆன்மீகப் பாடம்:
இந்த ஞானமொழியின் மூலம் ஆசிரியர் நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம்:
"உனது ஆன்மீக நிலைகளைக் கண்டோ, உனது வணக்க வழிபாடுகளைக் கண்டோ ஒருபோதும் பெருமைகொள்ளாதே! எப்போதும் உன்னை ஒரு எளிய அடிமையாகவே காண்!"
* அடியானுக்கு அழகு சேர்ப்பது அவனது அடிமைத்தனமும் பணிவும் மட்டுமே ஆகும்.
* எவ்வளவுதான் உயர்ந்த ஆன்மீக நிலைகளை அடைந்தாலும், "நான் ஒன்றுமில்லாதவன், அல்லாஹ்வே எல்லாம்" என்ற எதார்த்தத்தில் நிலைத்திருப்பவரே உண்மையான ஆரிஃப் (ஞானி) ஆவார்.
சுருக்கமாக: உன்னைத் தற்பெருமைக்குக் கொண்டு செல்லும் வணக்கத்தை விட, உன்னைப் பணிவுக்குக் கொண்டு வரும் உனது பலவீன உணர்வே இறைவனிடம் மிகச் சிறந்ததாகும். எப்போதும் அடிமைத்தனத்தின் வாசலில் நில்; அங்கேதான் இறைவனின் பேரருள் பொழிகிறது.
-----
ஆலிம்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்:
மூல நூலுடன் ஒப்பிட்டு பார்த்து தமிழாக்கத்தில் தவறுகள் இருப்பின் அவசியம் தெரியப்படுத்தவும். திருத்திக் கொள்வதற்கு ஒரு வாய்ப்பாக அமையும்
