21/04/2026
Mbretëria e Pluhurt e "Avarisë"
Dëgjo, dikur në Mbretërinë e Avarisë, ajri nuk kishte erë baruti apo helmi. Njerëzit ndanin bukën, ujin dhe hidhërimet nën të njëjtën strehë pleqsh. Nuk kishte rëndësi se cilës gjuhë i bërtisnin perëndisë kur ju drejtoheshin tempujve të shenjntë; ata ishin thjesht njerëz që mbijetonin bashkë në një tokë të ashpër. Kishte një lloj harmonie të brishtë, por të sinqertë.
Pastaj erdhën ata. Trashëgimtarët e fronit të rremë.
Mbreti i ri dhe oborrtarët e tij zbuluan një truk më të vjetër se prostitucioni: nëse nuk mund t'u japësh njerëzve bukë, jepu një armik. Ata filluan të pëshpëritnin në veshët e popullit se fqinji i tyre, ai me të cilin kishin ndarë kripën për shekuj, ishte në fakt një ujk i fshehur. Shpikën rreziqe që nuk ekzistonin, vizatuan vija imagjinare në rërë dhe i quajtën "kufij të shenjtë" të traditës.
Në sallat e mermerta të Avarisë, loja luhej kështu:
Mbreti mbante fjalime për "bashkimin", ndërsa me dorën nën rrobën e mëndashtë nënshkruante urdhrin për t'i lënë fshatrat pa ujë.
Ministrat e tij premtonin mbrojtjen e të drejtave të vjetra, por në praktikë i digjnin ato traktate sapo dritat e qirinjve fiteshin.
Dhe ata, përfaqësuesit e "pakicës" që uleshin në tryezën e Mbretit? Ata ishin më të këqinjtë. Heshtnin si varre, me barkun plot e xhepat e rëndë, duke parë se si njerëzit e tyre shtypeshin, mjafton që karrigia e tyre të mos lëkundej.
E gjitha ishte një fasadë për të ushqyer tregtarët e pasur të mbretërisë—oligarkët e asaj kohe—që fshiheshin pas mureve të kështjellës. Ndërsa populli grihej me njëri-tjetrin për fantazmat e "rrezikut", ata vidhnin thesarin deri në qindarkën e fundit.
Vendi u izolua. Mbretëritë fqinje kthyen shpinën, duke parë se si Avaria po kthehej në një qelbi të madh ku vetëm gënjeshtra ishte monedha e vlefshme. Populli u varfërua deri në palcë, i ushqyer vetëm me urrejtje artificiale dhe deklarata dyfytyrëshe që premtonin parajsën, ndërsa po u shisnin ferrin me këste.
Në fund, nuk mbeti asgjë. Vetëm një mbretëri në kolaps, një arkë boshe dhe një popull që e kuptoi tepër vonë se armiku nuk ishte fqinji i tyre i uritur, por ai njeriu me kurorë që i shihte nga lartësia e ballkonit, duke qeshur me budallallëkun e tyre.
Është një histori e vjetër, mik. Aq e vjetër sa harrohet çdo herë që një gënjeshtar i ri merr pushtetin. Pije verën dhe shiko si digjen muret.
