မုဒုံမြို့နယ်ပြည်သူ့စာကြည့်တိုက်

  • Home
  • Myanmar
  • Mudon
  • မုဒုံမြို့နယ်ပြည်သူ့စာကြည့်တိုက်

မုဒုံမြို့နယ်ပြည်သူ့စာကြည့်တိုက် Public @ Government Service

မူးယစ်ဆေးဝါးအန္တရာယ် တားဆီးကာကွယ်ရေးကျောင်းသားလူငယ်များအတွက်လမ်းညွှန်
25/08/2026

မူးယစ်ဆေးဝါးအန္တရာယ် တားဆီးကာကွယ်ရေးကျောင်းသားလူငယ်များအတွက်လမ်းညွှန်

25/08/2026

ကျောင်းသားကျောင်းသူများ ကျောင်းစာအပြင် ပြင်ပဗဟုသုတများတိုးပွားဖို့ မှတ်တမ်းလေးတစ်ခု

25/08/2026

ကလေးလေးတွေ ကျန်းမာကြံ့ခိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ဖို့အတွက်
"စုံအောင်စားကြစို့" ကဗျာ လေးကိုတင်ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ်။
(25-8-2026)

25/08/2026

တိတ်ဆိတ်တဲ့ မင်းသမီးနဲ့ စကားများတဲ့ မင်းသမီး ပုံပြင်
(25-8-2026)

အတိတ်ကို အတိတ်မှာပဲ ထားခဲ့ပါ ---------------------------------------------------တခါတုန်းက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ သစ်တောကြီး...
25/08/2026

အတိတ်ကို အတိတ်မှာပဲ ထားခဲ့ပါ
---------------------------------------------------

တခါတုန်းက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ သစ်တောကြီးတစ်ခုမှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ငှက်ကလေးတစ်ကောင် နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့မှာ တောက်ပတဲ့ အမွေးအတောင်တွေနဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်နှလုံးရှိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခု ရှိတယ်။ သူဟာနေ့တိုင်း မြင်သမျှ၊ ကြားသမျှ၊ ခံစားရသမျှကို ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခုပေါ်မှာ ရေးမှတ်ထားပါတယ်။ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အရာဖြစ်ဖြစ်၊ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အရာဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်အခိုက်အတန့်ကိုမဆို မှတ်သားထားသင့်တယ်လို့ သူကယုံကြည်တယ်။

ပျော်ရွှင်ဖွယ်အမှတ်တရတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပြုံးပျော်ရွှင်စေတာကြောင့် အမြဲတမ်းသတိရနေဖို့အတွက် ရေးမှတ်သင့်ပြီး ၊ မကောင်းတဲ့အရာတွေကိုတော့ နှလုံးသားထဲမှာ မထားဘဲ ရေးမှတ်ပြီး လွှတ်ချသင့်တယ်လို့ သူထင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် နေ့တိုင်း ကျောက်စရစ်ခဲအသစ်တစ်ခုကို ကောက်ယူ၊ သူ့နှုတ်သီးနဲ့ သူ့အတွေးတွေကို အပေါ်မှာရေးပြီး၊ သူပျံသန်းတဲ့နေရာတိုင်းမှာ သယ်ဆောင်သွားတဲ့ အဝတ်အိတ်ကလေးထဲ ထည့်ပြီးသယ်သွားလေ့ရှိတယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာအရမ်းကိုလှပတဲ့ခံစားချက်
တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူဟာအမှတ်တရတွေကို စုဆောင်းရတာ နှစ်သက်ပြီး၊ ဒါတွေက သူ့အနာဂတ်အတွက် အထောက်အကူဖြစ်မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအိတ်ကလေးဟာလည်း သူ့ဘဝရဲ့ အခိုက်အတန့်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ဘဏ္ဍာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် နေ့တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့အိတ်က ပိုလေးလာပါတယ်။

ကျောက်တွေများလာတာနဲ့အမျှ အလေးချိန်တိုးလာပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့အတောင်ပံတွေကို ထိခိုက်လာပါတော့တယ်။ သူပျံသန်းနှုန်းက နှေးကွေးလာပြီး၊
အရင်လို မြင့်မြင့်မပျံနိုင်တော့တာကို ငှက်ကလေးက သတိမထားမိဘဲ ကျောက်တွေကိုသာဆက်ပြီး စုဆောင်းနေခဲ့ပါတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ သူက အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဇီးကွက်ကြီးတစ်ကောင်နဲ့ တွေ့ပါတယ်။ ဇီးကွက်ကြီးက "ဘာကြောင့် အဲဒီအိတ်ကို သယ်နေတာလဲ ငှက်ကလေး" လို့ မေးတော့ ငှက်ကလေးက ပြုံးပြီး "ဒါက ကျွန်မဘဝကို သယ်ထားတာပါ။ ပျော်စရာ၊ နာကျင်စရာ၊ သင်ခန်းစာတိုင်းပါပဲ။" လို့ပြန်ဖြေပါတယ်။

ဇီးကွက်ကြီးက နဖူးတွန့်ပြီး "ဒါဆို မင်းက အခုလက်ရှိအချိန်မှာရော နေရဲ့လား။ ဒါမှမဟုတ် မနေ့ကအရာတွေကို ကျောပေါ်မှာတင်ပြီး ပျံနေတာလား" လို့ထပ်မေးတော့ ငှက်ကလေးက ဇီးကွက်ကြီးရဲ့အမေးကိုနားမလည်တာကြောင့် အဖြေမပေးဘဲ အဝေးတစ်နေရာကို ပျံထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။

အချိန်တွေကြာလာတော့ သူ့အိတ်က အပြည့်ဖြစ်လာပြီး ကျောက်တွေက ထွက်ကျလာပါတယ်။ မြေကြီးပေါ်ကနေ ပျံတက်ဖို့တောင် သူခက်ခဲနေပါပြီ။ သူ့အတောင်တွေက နာကျင်နေပြီး၊ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။

မိုးရွာတဲ့ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ဘေးကင်းစွာ ပျံသန်းဖို့ကြိုးစားနေစဉ်သူမြေပြင်ပေါ်ကို အရှိန်နဲ့ကျဆင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ အမှတ်တရကျောက်တွေရဲ့ အလေးချိန်က သူ့ရဲ့နုနယ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိမိပြီး ငှက်ကလေးဟာ အဆုံးသတ်မလှစွာနဲ့ ကြေမွသွားခဲ့ပါတယ်။

သူအသက်ရှင်ဖို့ အထောက်အကူဖြစ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေကပဲ သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူသွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီညမှာပဲ ဇီးကွက်ကြီးက သူ့ကို ထပ်ပြီးလာတွေ့ပါတယ်။ သူဟာလဲကျနေတဲ့ ငှက်ကလေးကို ကြည့်ရင်း "အမှတ်တရတွေက လမ်းပြဖို့သာ ရည်ရွယ်တာ၊ မင်းကို နောက်ပြန်ဆွဲဖို့ မဟုတ်ဘူး" လို့ ဝမ်းနည်းစွာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ပါတယ်။

ငှက်ကလေးဟာ အရာအားလုံးကို သယ်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ဘဝကို ရှင်သန်ဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်။

တခါတလေ ငှက်ကလေးလိုပဲအမှတ်တရတွေကို စုဆောင်းမိပြီး အကောင်းနဲ့အဆိုးကို အမြဲတမ်းတွေးနေတတ်ကြပါတယ်။ အကယ်၍ အတိတ်တွေကို နေ့တိုင်းသယ်ဆောင်ထားမယ်ဆိုရင် စိတ်အတွင်းထဲမှာ သေချာပေါက်ပင်ပန်းလာပါလိမ့်မယ်။

ဒါ့အပြင်အမြဲတမ်းအတိတ်မှာပဲ နေထိုင်နေတာကြောင့် ဒီနေ့ကို မခံစားနိုင်တော့တဲ့အပြင် အနာဂတ်ဆီကိုပျံသန်းဖို့လည်း မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။

ငှက်ကလေးလိုပဲ လူတွေအတော်များများဟာ အတိတ်ရဲ့နာကျင်မှုတွေ၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို အချိန်အကြာကြီး သယ်ဆောင်ထားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ့်ဘဝဆိုတာ လွှတ်ချတတ်ဖို့ပါပဲ။ ဖြစ်ပြီးသွားတဲ့အရာတွေကို ပြန်ပြောင်းလို့မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိအချိန်ကိုတော့ လှပအောင် ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ခွင့်လွှတ်ပါ၊ မေ့ပစ်လိုက်ပါ၊ ရှေ့ဆက်သွားပါ။ အသစ်တွေကို အတွေ့အကြုံရယူပါ၊ အသစ်တွေဆီကို ခြေလှမ်းလှမ်းပါ၊ ပေါ့ပါးတဲ့နှလုံးသားနဲ့ နေထိုင်ပါ။ ကျေးဇူးတင်တတ်ပါ၊ သည်းခံပါ၊ အမြဲတမ်း ရှေ့ဆက်သွားပါ။

#အတိတ်ကိုအတိတ်မှာထားခဲ့မယ်
(25-8-2026)

25/08/2026

ကလေးတို့ဗဟုသုတရစေဖို့
မြန်မာ့ရိုးရာစကားထာ ဉာဏ်စမ်းပဟေဠိ
(25-8-2026)

🫏 မြည်းနှင့် ကျိုင်းကောင် 🦗ကိုရီးယားရိုးရာပုံပြင်တစ်ခါတုန်းက ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ ရွာလေးတစ်ရ...
23/08/2026

🫏 မြည်းနှင့် ကျိုင်းကောင် 🦗

ကိုရီးယားရိုးရာပုံပြင်

တစ်ခါတုန်းက ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာမှာ မြည်းကြီးတစ်ကောင် နေထိုင်ခဲ့တယ်။

မြည်းကြီးဟာ သန်မာပြီး အလုပ်ကြိုးစားပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ အရမ်းဂုဏ်ယူတတ်သူပါ။ နေ့တိုင်း လယ်သမားရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သယ်ပိုးပေးရင်း—

“ငါက ရွာထဲမှာ အင်အားအကောင်းဆုံးတိရစ္ဆာန်ပဲ။ ဘယ်သူက ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ” လို့ အမြဲပြောတတ်တယ်။

တစ်နေ့ နွေရာသီနေ့လယ်မှာ မြည်းကြီးဟာ သစ်ပင်အောက်မှာ အနားယူနေတုန်း ကျိုင်းကောင်လေးတစ်ကောင် ပျံလာပြီး အနီးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။

ကျိုင်းကောင်လေးက မြည်းကြီးကိုကြည့်ပြီး—

“မြည်းကြီးရေ… မင်းက အရမ်းသန်မာတာပဲနော်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အစွမ်းကို အမြဲကြွားနေဖို့တော့ မလိုပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

မြည်းကြီးက ရယ်ပြီး—

“မင်းလို ကျိုင်းကောင်သေးသေးလေးက ငါ့ကို သင်ခန်းစာပေးမလို့လား။ မင်းမှာ ဘာအစွမ်းရှိလို့လဲ” လို့ ပြန်ပြောတယ်။

ကျိုင်းကောင်လေးက ဘာမှမပြောဘဲ တောင်ပေါ်ကို ပျံတက်သွားတယ်။

မြည်းကြီးကတော့—

“ကြည့်စမ်း… ငါက ဒီလောက်လေးတောင် မတက်နိုင်တဲ့ ကျိုင်းကောင်ကို ဘာလို့ အားကျရမှာလဲ” လို့ ပြောနေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ မိုးတိမ်မည်းကြီးတွေ ရုတ်တရက် တက်လာပြီး လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်လာတယ်။ မကြာခင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချလိုက်တော့ မြည်းကြီးဟာ လမ်းပျောက်ပြီး တောင်ကြားထဲမှာ ပိတ်မိသွားတယ်။

“ကယ်ကြပါဦး! ငါ ဘယ်ကိုသွားရမလဲ မသိတော့ဘူး!”

မြည်းကြီးဟာ ကြောက်လန့်နေတုန်း ကျိုင်းကောင်လေး ပျံသန်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“မြည်းကြီး၊ ဒီဘက်ကို လိုက်ခဲ့။ တောင်အောက်မှာ မိုးခိုနိုင်တဲ့ ကျောက်ဂူတစ်ခုရှိတယ်” လို့ ကျိုင်းကောင်လေးက ပြောတယ်။

ကျိုင်းကောင်လေးဟာ လေပြင်းကြားမှာ ပျံသန်းပြီး လမ်းကို ညွှန်ပြပေးခဲ့တယ်။ မြည်းကြီးလည်း ကျိုင်းကောင်လေးနောက်ကို လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကျောက်ဂူထဲကို ရောက်သွားတယ်။

မိုးစဲသွားတဲ့အခါ မြည်းကြီးက ခေါင်းငုံ့ပြီး—

“ကျိုင်းကောင်လေးရေ… ငါမှားခဲ့တယ်။ အင်အားကြီးတာတစ်ခုတည်းနဲ့ အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းလို့မရဘူးဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။ မင်းရဲ့ သေးငယ်တဲ့ကိုယ်ခန္ဓာထက် မင်းရဲ့ ဉာဏ်နဲ့ ကြင်နာမှုက ပိုကြီးမားတယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ကျိုင်းကောင်လေးက ပြုံးပြီး—

“တစ်ယောက်မှာ မရှိတဲ့အစွမ်းကို တစ်ယောက်က ပိုင်ဆိုင်ထားတတ်ပါတယ်။ အချင်းချင်း အထင်မသေးဘဲ ပူးပေါင်းကြရင် ပိုကောင်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။

ထိုနေ့မှစ၍ မြည်းကြီးဟာ ကိုယ့်အစွမ်းကို မကြွားတော့ဘဲ တခြားတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အစွမ်းကိုလည်း လေးစားတတ်လာခဲ့တယ်။

🌱 ပုံပြင်မှ သင်ခန်းစာ

ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားခြင်း၊ အင်အားကြီးခြင်းတစ်ခုတည်းက အရေးကြီးတာမဟုတ်ပါ။ ဉာဏ်ပညာ၊ ကြင်နာမှုနဲ့ အချင်းချင်းကူညီပေးနိုင်ခြင်းကလည်း အလွန်တန်ဖိုးရှိပါတယ်။
အိပ်ယာဝင် ပုံပြင်များ
#အိပ်ယာဝင်ပုံပြင်များ

တစ်ခါတုန်းက တောင်တန်းတွေနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာမှာ ဦးဘမောင် နဲ့ ဒေါ်အေး ဆိုတဲ့ အသက်အရွယ်ကြီးပြီဖြစ်တဲ့ လင်မယားနှစ်...
23/08/2026

တစ်ခါတုန်းက တောင်တန်းတွေနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာမှာ ဦးဘမောင် နဲ့ ဒေါ်အေး ဆိုတဲ့ အသက်အရွယ်ကြီးပြီဖြစ်တဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက် နေထိုင်ကြတယ်။

သူတို့မှာ မောင်ထွန်း ဆိုတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားလေး ရှိခဲ့တယ်။ မိဘနှစ်ပါးဟာ ဆင်းရဲပေမယ့် သားဖြစ်သူကို ပညာသင်ပေးဖို့၊ အစားအသောက်ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးဖို့ အမြဲကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။

မောင်ထွန်းကြီးလာတဲ့အခါ မြို့ကိုသွားပြီး အလုပ်လုပ်တယ်။ အလုပ်အကိုင်ကောင်းရလာပြီး ငွေကြေးလည်း အဆင်ပြေလာခဲ့တယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ မိဘတွေကို မကြာခဏ ငွေပို့ပေးခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ အပျော်အပါးများလာပြီး မိဘတွေကို မေ့လျော့လာခဲ့တယ်။

တစ်နေ့မှာ မိခင်ဖြစ်သူက နေမကောင်းဖြစ်သွားလို့ မောင်ထွန်းဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး—

“သားရေ… အမေ နည်းနည်းမကျန်းမာဘူး။ အိမ်ကို ခဏလောက် ပြန်လာနိုင်မလား…”

မောင်ထွန်းက အလုပ်များနေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့—

“အမေ၊ ကျွန်တော် အလုပ်မအားသေးဘူး။ နောက်မှပဲ ပြန်လာမယ်”—

လို့ ပြောလိုက်တယ်။

အချိန်တွေကြာလာပေမယ့် မောင်ထွန်းဟာ မိဘတွေထံ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဦးဘမောင်လည်း အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါ်အေးနဲ့အတူ အသက်ကြီးလာကြတယ်။ အိမ်လေးကလည်း ဟောင်းနွမ်းလာပြီး မိဘနှစ်ပါးဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပေးရင်းသာ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။

တစ်နေ့မှာ မောင်ထွန်းရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်က ရွာကိုရောက်လာပြီး မိဘနှစ်ပါးရဲ့ အခြေအနေကို မြင်သွားတယ်။

သူက မောင်ထွန်းဆီ ပြန်သွားပြီး—

“မင်းရဲ့ မိဘတွေက အသက်ကြီးနေပြီ။ မင်းကို မတွေ့ရတာတောင် အမြဲမျှော်နေကြတယ်။ မင်းတို့အတွက် သူတို့ဘဝတစ်လျှောက် ဘယ်လောက်ပင်ပန်းခဲ့ကြလဲ မင်းမေ့သွားပြီလား”—

လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ထိုစကားတွေကြားတဲ့အခါ မောင်ထွန်းဟာ ငယ်ဘဝကို ပြန်သတိရလာတယ်။

မိုးရွာတဲ့ညတွေမှာ သူ့ကို စောင်ခြုံပေးခဲ့တဲ့ မိခင်၊
မနက်စောစော အလုပ်သွားပြီး သူ့ကျောင်းစရိတ်ရှာပေးခဲ့တဲ့ ဖခင်၊
သူဖျားနာတိုင်း တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုခဲ့ကြတဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။

သူ့မျက်ရည်တွေကျလာပြီး—

“ငါ့ဘဝအဆင်ပြေလာတာနဲ့ ငါ့ဘဝကို စတင်ပေးခဲ့တဲ့ မိဘတွေကို မေ့ခဲ့မိပါလား…”

လို့ နောင်တရသွားတယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာ မောင်ထွန်းဟာ ရွာကို အမြန်ပြန်လာခဲ့တယ်။

အိမ်ရှေ့ရောက်တဲ့အခါ မိခင်ဖြစ်သူက သားကိုမြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။

“သား… တကယ်ပြန်လာတာလား…”

မောင်ထွန်းက မိခင်ရဲ့ လက်ကိုကိုင်ပြီး—

“အမေ… အဖေ… သားမှားခဲ့ပါတယ်။ ငယ်ငယ်က သားအတွက် အရာအားလုံးပေးခဲ့ကြတာကို သားမေ့ခဲ့တယ်။ အခုတော့ သားတို့ကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်ပစ်တော့ဘူး…”

လို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။

ဦးဘမောင်နဲ့ ဒေါ်အေးတို့က သားကို ခွင့်လွှတ်ပြီး မျက်ရည်ဝဲနေကြတယ်။

အဲဒီနေ့ကစပြီး မောင်ထွန်းဟာ မြို့မှာရှိတဲ့ အလုပ်ကို စီမံပြီး မိဘနှစ်ပါးအနားမှာ ပိုမိုအချိန်ပေးနေထိုင်ခဲ့တယ်။

သူဟာ နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားခဲ့တယ်—

ငွေကြေးနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ပြန်ရှာလို့ရပေမယ့် မိဘတွေရဲ့ အချိန်နဲ့ မေတ္တာကိုတော့ ပြန်ဝယ်လို့မရနိုင်ဘူး။

သင်ခန်းစာ

မိဘတွေ အသက်ရှင်နေစဉ်မှာ ချစ်ခင်ဂရုစိုက်ပါ။ မိဘတွေလိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ အနားမှာရှိပေးခြင်းဟာ အကြီးမားဆုံးသော ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
အိပ်ယာဝင် ပုံပြင်များ
#အိပ်ယာဝင်ပုံပြင်များ

Address

Mudon

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when မုဒုံမြို့နယ်ပြည်သူ့စာကြည့်တိုက် posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category