SEA DOG

24/07/2025

"သက်တမ်းကုန် သဘ်ောသား"

လေယာဉ် သုံးဆင့်စီးပြန်ခဲ့ရသော အျပန္ခရီး။
ဒါနောက်ဆုံးလေယာဉ်။ ဘန်ကောက်မှ ရန်ကုန်။
လေယာဉ်စက်နှိုးသံနှင့်အတူ အလိုလိုပြုံးမိသော
မိမိကိုယ္ကို သတိထားမိသည်။ ပျော်သည်။
ဘာနဲ့မှ မတူသော လွတ်လပ်မှု။
သငေ်္ဘာသားတစ်ယောက်၏ အိမ်ပြန်ခရီး။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းမာရေးမကောင်းသဖြင့်
စာချုပ်မပြည့်ပဲ ပြန်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘာဖြစ်ဖြစ် ဒါနောက်ဆုံးအခေါက် ။
နောက် သငေ်္ဘာမလိုက်တော့ဘူး။
သငေ်္ဘာသားဘဝ နိတၳိတန်ပါပြီ။

ဒီနောက်ဆုံးခေါက် မလိုက်မီကပင်
အဆုတ္က မကောင်းချင်။
ဆရာဝန္က နားသင့်သည်ဆိုပေမဲ့
နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်အဖြစ် ပိုက်ဆံလိုချင်သည်။
ဇနီးသည်နဲ့ သားသမီးတွေကလည်း လိုက်စေချင်သည် ။
နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ပေါ့။

သငေ်္ဘာပေါ်မှာက engine fitter ။
ဘာဖြစ်ဖြစ် အကြောင်းရှိလျှင် ဖစ်တာကအကြမ်းခံ ။
ရှေ့တန်းတိုက်စစ်မှူး။
မီးခိုးငွေ့တွေကြား ကာဗွန်မှုံတွေကြားမှာ
ဖစ္တာက သူရဲကောင်း ။ ဖြစ်နေတဲ့ဝေဒနာက အဆုတ် ။
ရှူနေရတာက မီးခိုးငွေ့။
လုပ်နိုင်သမျှအချိန် ရလာမဲ့ငွေက အမြတ်ပါပဲ
ဆိုပြီးလုပ်နေပေမဲ့ လူကမခံနိုင်တော့။
ဆေးခန်းပြတော့ unfit အိမ်ပြန်ပေါ့။

ငယ်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရုန်းကန်ခဲ့ပြီးပြီ။
ဖစ်တာဆိုပေမဲ့
တောင်ဥက္ကလာမှာ က်ိုယ်ပိုင်ခြံနဲ့ တိုက်နဲ့ ကားနဲ့။
သားကြီးက ဆရာဝန်
သမီးကြီးက ကွန်ပျူတာကျောင်းဆင်း။
သမီးငယ္က စီးပွါးရေးတက္ကသိုလ် တက်နေဆဲ။

ခု ၅၅ ဖြစ်နေပြီ။
၅၀ လောက်ကတည်းက အဆုတ္က စနေပြီ။
စားဝတ်နေရေး မပူရေပမဲ့
သားသမီး မျက်နှာမငယ်ရအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ခုတော့ စိတ်လျှော့လိုက်ပြီ။
ဇနီးနဲ့ သားသမီးကြားမှာပဲ အပြုစုခံတော့မည်။
တစ်လှည့် စည်းစိမ်ခံတော့မည်။
အိမ်ထောင်ကျပြီဖြစ်သော သားဆရာဝန်၏ ဆေးကုသမှုကို
ခံစားရင်း ပီတိဖြစ်ရမည်။
သငေ်္ဘာသားတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံးနားချိန်၏စည်းစိမ်။

'' ဦးလေး ခါးပတ္ပတ္ထားပါ လေယာဉ်ဆင်းတော့မယ်''
ဟူသော မြန်မာမလေး၏ စကားသံကြောင့်
အေတြးစေတြ ပြတ်သွားသည်။
ရောက်မယ်မှန်းသိပါလျက် ရောက်ပြီဆိုတော့
ရင်ခုန်ရပြန်သည်။
ဒါ သငေ်္ဘာသားတိုင်း၏ မရိုးနိုင်သော ပီတိ။

ယခင်အခေါက်တွေကနဲ့ မတူသော
ဇနီးသည်၏ ညှိုးငယ်သောမျက်နှာကိုမြင်တော့
ဝမ်းမနည်းပဲ ဝမ်းသာမိသည်။
ကျုပ်လိုချင်နေတာ သူမ၏မေတ္တာတရားလေ။
သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အိမ်ထောင်ရှင်လင်ယောကျားက
နေမကောင်းဖြစ်လာတာကိုး။
သမီးတွေက လာမကြိုအားဘူးတဲ့လေ။
အလုပ်တွေကျောင်းတွေက မအားဘူး။
သူ့မောင်တစ်ယောက်နဲ့ လာကြိုတဲ့
ဇနီးသည်ရှေ့ရောက်တော့မှ
တစ်လမ်းလုံးကောင်းလာသောချောင်းက ထဆိုးပြန်သည်။
ယောက်ဖလုပ်သူက ကျောကို ဖိပေးနေချိန်မှာ
ဇနီးသည်ခမျာ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ။

မိသားစုနဲ့ နေရတဲ့ငြိမ်းချမ်းမှုကြောင့်
စိတ္က ရွှင်လန်းတက်ကြွနေပေမဲ့
လူကေတာ့ တစ်နေ့တခြား သိသာစြာ ကျလာသည်။
အသက်ရှူကြပ်တဲ့အချိန်များသလောက်
ညည ချောင်းဆိုးတာ မအိပ်နိုင်။ အရိုးပေါ် အရေတင်။

ကောင်းပေ့ တော်ပေ့ဆရာဝန်တွေနဲ့ ပြပေမဲ့ မထူးခြား။
အဆုတ်ကဒဏ်ရာတွေ မကုနိုင်တော့ဘူး။
ဆေးခန်းတွေချိန်းသမျှတော့ အပျက်မခံ။
ရသလောက် ကုမည်။
ဘဝစည်းစိမ်ဆိုသော မိသားစုကြားမှာ နေနိုင်သမျှနေပြီး
ပျော်ရွှင်ရဦးမည်။

'' ဒီလိုမှန်းသာသိရင်
ဒီနောက်ဆုံး အေခါက္ကို မလိုက်ခိုင်းပါဘူး''
ဆိုသော ဇနီးသည်၏ မကြာခဏ ကြေကွဲသံကြောင့်လဲ
သနားပိုရပြန်သည်။
ဒါပေါ့လေ အိမ်ထောင်သက် သုံးဆယ်ကျော်တော့လဲ
ချစ်လင်ကို သနားရှာမှာပေါ့။

အသက် ၂၀ ကတည်းက သငေ်္ဘာသားဘဝ ရခဲ့သည်။
အိမ်ထောင်ကျလို့ အိမ်ထောင်ရေးသုခဆိုတာလည်း
အိမ်ထောင်သက်ရဲ့ ငါးပုံတစ်ပုံတောင်
အိမ်မှာ နေချိန်မရှိခဲ့ဘူး။
သငေ်္ဘာပြီး သငေ်္ဘာပါပဲ။
အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ သငေ်္ဘာပြန်တက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သူ။

ကျန်းမာရေးအရ နောက်ဆုံးအချိန်ဆိုတာ သိနေပေမဲ့လည်း
ဆရာဝန်သားကြီးရဲ့ အကုအသ၊ သမီးမ်ားရဲ့ အယုအယ၊
ဇနီးမယားရဲ့ သမုဒယကြားမှာ
ရသမျလေး ပျော်ပျော်နေသွားမယ်
ဆ်ိုတဲ့စိတ်နဲ့ စိတ်မာန် မပျက်ပါဘူး။
ညညဆို ချောင်းက ဆိုး ရင်ကြပ်နဲ့ မအိပ်နိုင်ပါဘူး။
ကျောကို ဖိ ရင်ဘတ်လေး ဖိသပ်ပေးသူနဲ့ဆို
နည်းနည်းနေသာသေးတယ်။

တစ်လံလောက်အကွာမှာ အိပ်နေသော ဇနီးသည်ကိုလည်း
အားနာစိတ္က ကြီးလာသည်။
ချောင်းဆိုးသံကို တိုးတိတ်စေဖို့ကလဲ
အုပ်ဆိုင်းလို့ရတာ မဟုတ်။
ချောင်းသံ ငါးချက်လောက်ဆို ချွဲထပြီး ရင်ကြပ်တော့လဲ
မသက္သာ။ တဂြီးဂြီး ကြပ်နေတတ်သည်။
ဒီညေတာ့ ဇနီးသည်လဲ နိုးမလာခဲ့။
ပင်ပန်းပြီး အိပ်မောကျနေသည်ထင့်။
ရက်တွေရှည်လာပြီကိုး။

'' သမီးရေ.... သမီး....သမီးကြီး....''
''သမီးလေးရေ ....ဖေဖေ့ဆီ လာပါဦး ...''
မတတ်သာတော့ဘူး ဇနီးသည်မနှိုးရက်တော့
သမီးတွေ နှိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဘာသံမွ မကြားရ။
အေမာက ဖေါက်လာပြီ။
တစ်ယောက်တော့ ကြားနိုင်ကောင်းပါရဲ့။

'' သမီးတို့ရေ...သမီးတို့''
'' အဲဒါလောက် ခေါ်မနေနဲ့လေ ကြားမှာမှ မဟုတ္တာ ''
အသံနဲ့အတူ ရုတ်တရက်ထလာတာက ဇနီးသည်။
လေသံကတော့ မာထန်နေသည်။
ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကိုယ်ဖိရင်း
မေးခွန်းမျက်လုံးတွေနဲ့ ငေးကြည့်နေမိသည်။

'' ညည ...ရှင့်ချောင်းဆိုးသံကြောင့် အိပ်ရေးပျက်လို့ဆိုပြီး
သူငယ်ချင်းအိမ် သွားအိပ်ကြတယ်လေ
ခေါ်မနေနဲ့ သူတို့မကြားဘူး.,.''
ဇနီးသည် စကားသံအဆုံး
အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့သွားသလို ထင်မိသည်။
ချောင်းဆိုးခြင်း ရင်ကြပ်ခြင်းတွေပင် ရပ်သွားသည်။
ကျောပြင်ကို ဖိပေးနေတဲ့ ဇနီးသည် လက်တွေက
လိုတာထက် ပိုဖိနေသလိုပင်။ ဖိချက်တွေက မြန်နေသည်။
ဇနီးသည်၏အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းကို ကြားနေရသည်။
သူ့သမီးတွေအပေါ် ဒေါသထွက်နေပြီထင်သည်။

အိပ်ယာပေါ်အသာလှဲရင်း
အခြေအနေတွေ သုံးသပ်ကြည့်သည်။
ခုနောက်ပိုင်း ဆေးခန်းပြလျှင် မိသားစုမပါပဲ
တစ်ခြားသူတွေနှင့် လွှတ်တာရှိသည်။
သမီးတွေဆို မလိုက်တာကြာပေါ့။
ပိန်ချုံးနေပြီး ရုပ်ပျက်နေတဲ့ ဖခင်ကို
အတူဆေးခန်းပြရမှာရှက်နေကြပြီလေ။ ဟုတ်ပါတယ်လေ
အရိုးပေါ်အရေတင် လူရုပ်တောင်ပျက်နေတဲ့ ဖခင်ပဲလေ။
ရှက်မှာပေါ့ အပျိုလေးတွေကိုး။

ဆရာဝန်သားကလည်း ဆေးခန်းမအား
ဟုဆိုကာ အလာကျဲသည်။
ဖေဖေ ဖြစ်နေတဲ့ရောဂါကလည်း သူနဲ့ အလှမ်းကွာသည်ဆိုပဲ။
ဖခင်ချောင်းဆိုးသံကိုပင်လျှင်
သည်းမခံနိုင်တော့သော သမီးမ်ား။
သားသမီးတွေ မှာကြားသမျှ
ရောက်သမျှနိုင်ငံတိုင်း ရှာကြည့်ပေးခဲ့သည်။ ဝယ်ပေးခဲ့သည်။
ဖေဖေ ဖေဖေ အသံတွေ စီစီညံခဲ့သည်။
ခုတော့ တိုတောင်းသော အနာဂါတ်သည်ပင် မပီပြင်တော့
မှေးမှိန်လာခဲ့ပြီပဲ။
တော်ပါသေးရဲ့ ဇနီးသည်အနားမှာ ရှိနေသေးလို့။
ခင်ပွန်းကျေးဇူးစောင့်သိသူ ဇနီးသည်၏ နှလုံးသား
ချစ်ခြင်း မေတ္တာသည်ပင် အားကိုးရာ ရှိတော့သည်။

ထွေးထုတ်လိုက်တဲ့ သလိပ်ထဲမှာ သွေးတွေပါလာပြီပဲ။
ရင်ခေါင်းထဲက အောင့်အောင့်လာတဲ့ ဝေဒနာကလည်း
မသက္သာပါဘူး။
နေ့အပူဘက်ရောက်လျှင် သက်သာတတ်တဲ့
အသက်ရှူကြပ်ခြင်းကလည်း ဒီနေ့မသက်သာခဲ့။
အိမ်မှာ မအိပ်တဲ့သမီးတွေအတွက်ကလည်း
သောကအပူ ပိုရပြန်သည်။
အလှအပတွေပြင်ပြီး အလုပ်သွားဖို့ထွက်လာတဲ့
သမီးကြီးကို့မြင်တော့ အံ့သြရပြန်သည်။
ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပြန်ရောက်နေသည် မသိ။
ဒါဆိုပြန်လာတော့လဲ ဖေဖေ့ကို နှုတ်မဆက်ဘူးပေါ့။
ဖေဖေ ဘယ်လိုနေသေးလဲ မမေးခဲ့ဘူးပေါ့။

'' သမီးငယ် ပြန်မလာသေးဘူးလား''
စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မေးမိတော့
သူ့သူငယ်ချင်းအိမ်ကနေ ကျောင်းသွားပြီတဲ့လေ ။
တိတ်ဆိတ်တဲ့ဒီအခန်းထဲမှာ
နာရီစက္သံ တစ္ဒက္ဒက္ကိုပဲ အဖေါ်ပြုနေရသည်။
အိမ်ရဲ့ ဆည်းလည်းသံတွေလဲ တိတ်ဆိတ်လှသည်။
သလိပ်ထင်ပြီး ထွေးထုတ်သမျှ သွေးတွေချည်းဖြစ်နေသည်။
လူစုစု စုစု အသံကြားရသည်။
အိပ်ယာပေါ််် အားတင်းထထိုင်လိုက်သည်။

'' ငါ့ကို ဧည့်ခန်းထဲ ပို့ပေးပါလား''
ဇနီးသည်က ညှိုးငယ်သော မျက်နှာဖြင့်
သက်ပြင်းမောကို ဖြေးဖြေးချရင်း
လာတြဲထူ လိုက်ပို့ပေးသည်။
အံ့သြရပြန်သည်။ အခန်းထဲသာ ဝင်မလာကြတာ
ဧည့်ခန်းမှာ လူစုံတက္စုံ။
ကျွန်တော့ကို တစ်ချက်စီသာလှမ်းကြည့်ပြီး
သူတို့အချင်းချင်းသာ မျက်လုံးချင်းစကားပြောနေသည်။

'' ကဲ ... ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ ...ဆေးခန်းပဲ သွားကြမလား''
ဇနီးသံ အေမး။

'' သွားမယ်လေ မေမေ... သူ့ဆရာဝန်နဲ့မှ သက်သာမှာလေ ''
သားကြီးဆရာဝန်ရဲ့ဖြေသံ။

'' အေးဟာ .,. ဒီလိုမှန်းသာသိရင်
သငေ်္ဘာနောက်ဆုံး အေခါက္ကို မလိုက်ခိုင်းပါဘူး ''
ဆိုသော ဇနီးသည်၏ မချိတင်ကဲ ကြေကွဲနေသောစကားသံ။

'' မိန်းမရယ် ...ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ ဖြစ်ပြီးမှပဲ.,
ဆရာဝန်နဲ့ ပြရင် သက္သာသြားမွာပါ''
ဇနီးသည်ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်သောကအပူတွေ ပြေစေခြင်းငှာ
ကျွန်တော် ဖေးကူပြောပေးလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့

''ခုတော့ ကြည့်လေ...နောက်ဆုံးအခေါက် ရလာတာနဲ့ ...
ဆေးကုရတာနဲ့ စာရင်
အိမ်ကပိုက်ဆံတောင် စိုက်ထုတ်နေရပြီ ...''

နားကြားများ လြဲသလား အိပ်မက်များ မက္သလား ။

သမီးတွေကြောင့် မျှော်လင့်ချက် မှေးမှိန်ခဲ့သည်။
ယခုတော့ ဇနီးသည်ကြောင့်
မျှော်လင့်ချက်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရှာပြီလေ။
ထုထည်ကြီးမားစွာ ပျို့တက်လာသမျှကို အားတင်းပြီး
ပြန်မျိုချလိုက်သည်။ ဒါတွေလည်း သွေးတွေပဲဖြစ်မှာပါ။

ကျွန်ုပ်အတွက် ဒီဘဝအတွက် ဘာမွ မလိုအပ်တော့ပါဘူး။
မိသားစုကလည်း ကျွန်ုပ်ကို မလိုအပ်တော့ဘူးလေ။
အရိုးပေါ်အရေဖုံးနေတဲ့ ဒီရုပ်ကို
စိတ်ကဆောင်နေလို့ မလဲသေးတာလေ။
ခုတော့ စိတ်လဲ မဆောင်နိုင်တော့ပါဘူး။
ဘာကို မွီ၍မွ မာန်တင်းဖွယ် မရှိတော့ပါဘူး။

ဝရိန်(welding) မီးခိုးငွေ့တွေကြားမှာ
မှုန်ဝါးဝါး ပြန်မြင်နေမိတာက ကျွန်ပ်ကို ကျွန်ုပ်ပါပဲ။

မိသားစုကို ချစ်၍ ဘဝနှင့်ရင်းခဲ့သော သငေ်္ဘာသားဘဝက
မီးခိုးငွေ့နဲ့အတူ ပျောက်ဆုံးရရုံပါပဲလား။

အရာရာ မှုံဝါးဝါးဖြစ်ရာကနေ
အားလုံး အားလုံး ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ် ပြီးဆုံးခဲ့ရပါပြီ။ ။



မူရင်းရေးသားသူ
မြတ်စိုးနိုင်
သားငယ်လေး(ဒါနပင်လယ်)

မူရင်းရေးသားသူအား လေးစားစွာ Crd ပေးပါတယ်