19/12/2025
International Migrants Day Campaign 2025
In Burmese:
ကိုမိုးဦးဟာ ထိုင်းနိုင်ငံ၊ ရနောင်းမြို့မှာ ငါးဖမ်းလုပ်သားအဖြစ် (၂၅)နှစ်ကျော် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော့်နာမည် မိုးဦးပါ။ တနင်္သာရီတိုင်း၊ သရက်ချောင်းမှာ နေထိုင်ပါတယ်။ အသက် ၁၉ နှစ်အထိ မိဘတွေနဲ့အတူ နေထိုင်ပြီး လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးနဲ့ အသေးစားငါးဖမ်းလှေတွေပေါ်မှာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်း ရှားပါးတဲ့အတွက် ထိုင်းနိုင်ငံကို ရွှေ့ပြောင်းလုပ်ကိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။
၁၉၈၉ ခုနှစ်မှာ ထားဝယ်ကနေ ဂဏန်းပို့တဲ့ မော်တော်ဘုတ်စက်လှေလေးနဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံကို သွားရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ပတ်စ်ပို့ မရှိတဲ့အတွက် ပင်လယ်မှာ (၂) ညအိပ်ပြီးမှ ရနောင်းမြို့က ဆိပ်ကမ်းကို ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတွေဟာ တရားဝင်အထောက်အထားစာရွက်စာတမ်း မရှိရင်လည်း ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ရေလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်အကိုင် လွယ်လွယ်ကူကူ ရရှိနိင်ပါတယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်တော်က ငါးဖမ်းအလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့အတွက် လှေတစ်စီးကို ရေလုပ်သား (၃၈) ဦးပါတဲ့ ငါးဖမ်းစက်လှေတစ်စီးမှာ အလုပ်ရခဲ့ပါတယ်။
အဲ့အချိန်ကစပြီး (၂၅) နှစ်လုံးလုံး ငါးဖမ်းလှေအမျိုးမျိုးပေါ်မှာ ပြောင်းလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ဗဟုသုတနဲ့ အတွေအကြုံတွေ အများကြီး ရခဲ့ပါတယ်။ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းဟာ အရမ်းပင်ပန်းပြီး၊ အန္တရာယ်များသလို၊ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်မှု အများကြီး လိုအပ်ပါတယ်။ အလုပ်ချိန်ကလည်း ပုံမှန် မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တခါတလေ (၃) ၊ (၄) ရက် ဆက်တိုက် နေ့ရော၊ ညပါ မအိပ်မနား လုပ်ရပါတယ်။ လပေါင်းတော်တော်များများက နေ့တိုင်းနီးပါး ပင်လယ်မှာ အလုပ်လုပ်ရပြီး၊ (၄) ရက် (၅) ရက်လောက်ပဲ ကမ်းမှာနားတဲ့အခါ ပိုက်ချုပ်၊ လှေပြင် လုပ်ရပါတယ်။ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ဘဝဖြစ်ပြီး၊ အချင်းချင်းကြား အကြမ်းဖက်မှုတွေဖြစ်ရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရတာတွေ၊ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးတာတွေကို တွေ့ဖူးပါတယ်။
အရင်တုန်းကဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်လကို လုပ်အားခ ၃,၅၀၀ ဘတ်ပဲ ရပါတယ်။ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်ပြီး ထိုင်းစကားပြောတတ်တဲ့အချိန်မှာတော့ လုပ်အားခ ၇,၅၀၀ ဘတ်ထိ တိုးပြီးရခဲ့ပါတယ်။ အခုချိန်မှာတော့ ရေလုပ်သားတွေရဲ့ လုပ်အားခက အရင်ထက် ပိုရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဗဟုသုတ၊ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်မှုနဲ့လည်း အများကြီး သက်ဆိုင်ပါတယ်။
သိပ်ပြီး မပြောင်းလဲသေးတဲ့အရာတစ်ခုကတော့ ငါးဖမ်းလှေတွေပေါ်က ဘေးကင်းလုံခြုံရေးဆိုင်ရာစံနှုန်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ငါးဖမ်းလုပ်သားတွေ ညဖက် အလုပ်လုပ်ရတဲ့အချိန်မှာ မီးအလင်းရောင် ကောင်းကောင်းမရတော့၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာတွေ၊ ပင်လယ်ထဲပြုတ်ကျသေဆုံးတာတွေ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြစ်နိုင်တဲ့အပြင်၊ ခြေလက်တွေ စက်ထဲပါသွားတာမျိုးလည်း ရှိပါတယ်။ ဒီလိုမတော်တဆမှုတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ ငါးဖမ်းလုပ်သားတွေဟာ အခြေခံဆေးကုသမှုပဲ ရရှိပြီး၊ နစ်နာကြေးတွေ မရရှိပါဘူး။ ငါးဖမ်းလှေပေါ်မှာ လုံလောက်တဲ့ အကာအကွယ်ပစ္စည်းကိရိယာ၊ အရေးပေါ်ဆေးပုံး၊ သန့်ရှင်းတဲ့သောက်သုံးရေတွေ မရှိတာ များပါတယ်။
အခုချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် ထိုင်းငါးဖမ်းလှေမှာ မလုပ်ကိုင်တော့ဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးတခုဖြစ်တဲ့ ကမ်းဇော်ဆီကြိတ်ပြီး ဖောက်သည်တွေဆီ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့ အိမ်တိုင်ရာရောက် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နေပါတယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ဘဝ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ထိုင်းနိုင်ငံမှာ ရွှေ့ပြောင်းငါးဖမ်းလုပ်သားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံကနေတဆင့် ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့၊ ရေရှည်တည်တံ့တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းမှုရဲ့ တန်ဖိုးကို သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။
ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းမှာ သွားရောက်လုပ်ကိုင်မဲ့ မြန်မာရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတွေကို ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာကတော့ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချမှတ်ပါ။ ငွေကြေးစုဆောင်းပါ။ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်အောင် အမြဲ လေ့လာသင်ယူပါ။ အပေါင်းအသင်းမမှားဖို့လည်း သတိထားပါ။ အများအားဖြင့် ရေလုပ်သားတော်တော်များများက ရသမျှပိုက်ဆံ စုဆောင်းမိတာ မရှိပဲ မိသားစုဆီလည်း ငွေပြန်မပို့နိုင်ကြပါဘူး။ ကိုယ့်အသုံးစရိတ်ကာမိဖို့အတွက်ကိုပဲ ဒီလုပ်ငန်း၊ ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ သံသရာလည်နေကြရတာ များပါတယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းဟာ အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်အကိုင် ဖြစ်တာကြောင့် ရွှေ့ပြောင်းငါးဖမ်းလုပ်သားတွေအတွက် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းကိရိယာ၊ အရေးပေါ်ဆေးပုံး၊ သန့်ရှင်းတဲ့သောက်သုံးရေနဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ လူမှုကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုစနစ်ကို ပိုမို လွယ်ကူစွာ လက်လှမ်းမီရရှိဖို့ ပံ့ပိုးပေးသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
In English:
Ko Moe Oo works for over 25 years as a fisher in Ranong, Thailand
My name is Moe Oo and I am from Thayetchaung, Tanintharyi Region. Until the age of 19, I lived with my parents, working as a farmer and on small fishing boats. But because of the limited livelihood opportunities, I decided to migrate to Thailand for work.
In 1989, I crossed into Thailand on a fishing boat carrying crab from Dawei. Because I did not have a passport, I had to spend two nights at sea before reaching port in Ranong. At that time, Thailand’s fishing sector offered easy access to employment for migrant workers, even if you did not have legal documents. Because I already had prior experience as a fisher, I was offered a job on a large fishing vessel with 38 crew members.
For the next 25 years, I worked on various fishing boats and gained a lot of knowledge and experience. Work in fishing is physically demanding, hazardous and requires a lot of skill. The hours are unpredictable and we often worked for three or four days and nights in a row without rest. During most months, we were at sea nearly every day, with only a few days at port repairing the nets and the vessel. It was a hard life and I witnessed violence that resulted in serious injury or death.
In my early years, I earned only 3,500 Thai baht per month. When my skills and Thai language ability improved, my wages increased to 7,500 baht. Today, fishers can earn a lot more than that but it really depends on their knowledge and experience.
One thing that hasn’t changed very much is that the safety standards on fishing vessels are still poor. When fishers are working at night with poor lighting, it can easily lead to injuries and fatalities from falling overboard or getting a limb caught in the machinery. In most cases, workers receive only basic medical treatment and no compensation for these accidents. The boats often still lack sufficient protective equipment, first aid kits or clean drinking water.
These days, I no longer work on a fishing boat in Thailand. Now I run a small business and deliver oil directly to my customers by motorcycle. It’s a simple life but I learned from my experience as a migrant fisher in Thailand about the value of a secure, dignified and sustainable livelihood.
To other Myanmar people who are planning to work in the fishing industry, my advice is to set clear financial goals, save your earnings, keep upgrading your skills and choose your social networks carefully. For many migrant fishers, they are not able to save enough money to support their families back home and end up getting trapped in a cycle of migration to pay their bills. I also think that because fishing is a high-risk occupation, migrant fishers should be given better access to protective equipment, first aid kits, fresh drinking water and social protection in Thailand.
