Prof. Dr. Ramasamy

Prof. Dr. Ramasamy Page of Prof Dr P. Ramasamy

15/05/2026

Perikatan Nasional mampu bangkit menghadapi cabaran pilihan raya akan datang?

P. Ramasamy
Pengerusi Urimai
15 Mei 2026

Kerajaan yang dipimpin Perdana Menteri Anwar Ibrahim kini berada pada tahap paling lemah memandangkan ketidakpop**arannya dalam kalangan orang Melayu, Cina dan India.

Lebih 70 peratus sokongan orang Melayu kini bersama pembangkang.

Democratic Action Party gagal mewakili masyarakat Cina secara berkesan manakala masyarakat India p**a berada dalam keadaan tidak berarah.

Jika pembangkang bersatu, ada kemungkinan untuk menumbangkan gabungan yang dipimpin PH.

Gabungan PH yang memerintah telah gagal melaksanakan reformasi yang amat diperlukan. Perbincangan mengenai reformasi lebih banyak tinggal sebagai retorik daripada realiti.

Walaupun Umno masih belum meninggalkan gabungan pemerintah, terdapat keraguan sama ada parti itu mampu mengembalikan sokongan orang Melayu.

Undi Melayu kini bersama pembangkang.

Pembangkang PN yang dianggotai PAS, Bersatu dan lain-lain p**a tidak berada dalam keadaan terbaik.

Perpecahan dalam Bersatu sehingga membawa kepada pemecatan beberapa pemimpin mungkin telah melemahkan kepimpinan presidennya, Muhyiddin Yassin.

PAS kelihatan sebagai parti yang bersatu, namun perbezaan pendapat antara golongan konservatif dan profesional tidak boleh diketepikan.

Masih belum pasti sama ada kump**an yang disingkirkan daripada Bersatu akan diserap semula ke dalam PN melalui pembentukan sebuah parti baharu.

Susulan peletakan jawatan Muhyiddin sebagai pengerusi PN, Ahmad Samsuri Mokhtar daripada PAS telah mengambil alih kepimpinan.

Terdapat kebimbangan sama ada PN di bawah kepimpinan Samsuri mampu menyediakan kepimpinan yang diperlukan untuk mencabar gabungan pemerintah.

Seperti yang saya nyatakan sebelum ini, kepimpinan baharu dalam PN mungkin tidak mempunyai kredibiliti seperti Muhyiddin.

Ini bukan untuk memperkecilkan kepimpinan PAS tetapi sekadar menyatakan hakikat yang jelas.

Sama ada PN s**a atau tidak, gabungan itu mesti mula memberi perhatian bukan sahaja kepada sokongan Melayu tetapi juga masyarakat bukan Melayu di negara ini.

Seperti yang saya nyatakan dalam penulisan saya sebelum ini, sokongan bukan Melayu terhadap gabungan pemerintah kini berada pada tahap paling rendah.

S**a atau tidak, tanpa sokongan bukan Melayu adalah mustahil bagi pembangkang untuk merampas kuasa di peringkat persekutuan.

Masyarakat Cina tidak berpuas hati dengan DAP tetapi pada masa yang sama tetap berhati-hati terhadap PAS.

Masyarakat India p**a kekal sebagai kump**an etnik yang paling kecewa dan terpinggir di negara ini.

Memandangkan mereka tidak mempunyai apa-apa untuk kehilangan, dengan pendekatan yang betul, mereka mungkin memberikan sokongan kepada PN.

Namun, tiada sokongan automatik daripada bukan Melayu kepada PN.

Dalam keadaan ini, adalah penting untuk Bersatu dan PAS merangka strategi pilihan raya berdasarkan wilayah.

Walaupun PAS kuat di negeri-negeri seperti Kedah, Perlis, Kelantan dan Terengganu, adalah lebih bijak bagi parti itu menumpukan usaha untuk mengukuhkan kedudukan di negeri-negeri tersebut.

Namun, apabila melibatkan negeri-negeri seperti Penang, Perak, Selangor, Negeri Sembilan dan lain-lain, adalah lebih wajar untuk Bersatu menyusun strategi pilihan rayanya dengan matlamat utama mendapatkan sokongan bukan Melayu.

Calon-calon PN boleh bertanding menggunakan logo gabungan atau logo Bersatu dan PAS.

Strategi pilihan raya berasaskan wilayah yang dicadangkan ini bersifat fleksibel dan boleh menampung kepentingan semua parti politik dalam gabungan pembangkang PN.

Sekiranya dipersetujui, pendekatan sebegini akan membolehkan gabungan longgar yang baharu dibentuk, Ikatan Prihatin Rakyat (IPR), bertanding di kawasan Melayu dan bukan Melayu.

Cadangan strategi pilihan raya di atas pada asasnya bertujuan memanfaatkan kekuatan parti-parti politik dalam gabungan PN.

Oleh itu, dengan mengamalkan pendekatan dua serampang, saya percaya gabungan pembangkang mampu memaksimumkan sokongan daripada semua kump**an etnik di negara ini.

Apa pun, tiada strategi pilihan raya pembangkang yang memadai jika PN gagal menangani hak-hak masyarakat bukan Melayu di negara ini.

15/05/2026

Can PN rise to the challenge in the coming elections?

P. Ramasamy
Chairman Urimai
May 15, 2026

The government led by Prime Minister Anwar Ibrahim is at its weakest point given its unpop**arity with the Malays, Chinese and Indians.

More than 70 percent of Malay support is with the opposition.

The Democratic Action Party has failed to effectively represent the Chinese whereas the Indian community is rudderless.

If the opposition is united, there is the possibility of dethroning the PH-led coalition.

The PH-led coalition has stalled on the much-needed reforms. Talks of reforms are at the level of rhetoric more than anything else.

Even if United Malays National Organisation still does not part ways with the ruling coalition, there are doubts that it could resuscitate Malay votes.

Malay votes are with the opposition. The PN opposition with PAS and Bersatu and others is not in its best form.

Divisions within Bersatu leading to the sacking of a few leaders might have weakened the leadership of its president Muhyiddin Yassin.

PAS appears as a united party, but dissensions between the conservatives and the professionals cannot be ignored.

It is not certain whether the faction that was ousted from Bersatu might be integrated within PN through the formation of another party.

Following the resignation of Muhyiddin as the chairman of PN, PAS’ Ahmad Samsuri Mokhtar has taken over the leadership.

There are concerns whether PN under the leadership of Samsuri would be able to provide the leadership needed to take on the ruling coalition.

As I have said before, the new leadership in PN might not have the credentials of Muhyiddin.

This is not to undermine the leadership of PAS but merely to state an obvious fact.

Whether PN as a whole likes it or not, it must start addressing not just Malay support but also the non-Malays in the country.

As I have pointed out in my recent writings, non-Malay support for the ruling coalition is at its lowest.

Like it or not, without the support of the non-Malays it would be impossible for the opposition to gain federal power.

The Chinese are unhappy with the DAP but are certainly wary of PAS.

Indians remain the most disillusioned and discriminated ethnic group in the country.

Since they have nothing to lose, with the right kind of overtures, they might cast their support for PN.

There is no automatic support among the non-Malays for PN.

Given this situation, it is important for both Bersatu and PAS to work out an electoral strategy on a regional basis.

While PAS is strong in states like Kedah, Perlis, Kelantan and Terengganu, it might be wise for the party to focus on consolidating these states.

However, when it comes to states such as Penang, Perak, Selangor, Negeri Sembilan and others, it would be wiser for Bersatu to organise its election strategy with the sole aim of getting non-Malay support.

PN candidates can contest under the coalition’s logo or the logos of Bersatu and PAS.

The regional electoral strategy envisaged is a flexible one that can accommodate the interests of all political parties in the PN opposition.

Such an arrangement, if agreed upon, would allow the newly formed loose coalition Ikatan Prihatin Rakyat (IPR) to contest in both Malay and non-Malay areas.

The envisioning of the above electoral strategy is basically to tap into the strengths of the political parties in the PN coalition.

Thus, by adopting a two-pronged approach, I believe the opposition coalition would be able to maximise support from all the ethnic groups in the country.

Anyway, no opposition electoral strategy is sufficient if PN does not address the rights of the non-Malays in the country.

14/05/2026

Perdana Menteri Anwar Ibrahim semakin terdesak untuk terus kekal berkuasa.

P. Ramasamy
Pengerusi Urimai
14 Mei 2026

Beliau mahu meneruskan jawatan sebagai perdana menteri untuk penggal kedua negara.

Tidak seperti tempoh sebelum beliau menjadi perdana menteri pada penghujung tahun 2022, Anwar kini hampir kehilangan relevansi politiknya.

Beliau sedar bahawa Democratic Action Party (DAP) tidak lagi mampu memberikan tahap sokongan yang sama seperti dalam pilihan raya umum 2022 dan pilihan raya negeri 2023.

Ia akan menjadi satu keajaiban politik jika DAP mampu bangkit semula dengan memperoleh 40 kerusi Parlimen.

Parti itu telah “dihapuskan” dalam pilihan raya negeri Sabah baru-baru ini.

Para pemimpin parti itu, dengan terus menurut kehendak kerajaan, pada asasnya telah mengabaikan hak-hak bukan Melayu.

DAP gagal sama sekali untuk menangani isu-isu kontroversi seperti penternakan babi di Selangor, pengiktrafan UEC, sifat terlalu diskriminatif sistem matrikulasi, kemas**an bukan Melayu ke dalam perkhidmatan awam, dan yang paling penting, reformasi institusi yang amat diperlukan seperti yang dijanjikan oleh gabungan PH sebelum dua pilihan raya tersebut.

Apakah menghairankan jika DAP “dihapuskan” di Sabah?

Ya, Semenanjung Malaysia bukan Sabah, tetapi isu-isu yang menyebabkan DAP mengalah tidak banyak berbeza.

Persoalannya ialah sama ada DAP akan menjadi liabiliti kepada gabungan yang dipimpin PH.

Dalam gabungan PH, PKR merupakan parti yang paling berpecah dari segi politik. Tindakan Anwar menaikkan anak perempuannya, Nurul Izzah Anwar, sebagai timbalan presiden dengan mengetepikan bekas timbalan presiden Rafizi Ramli telah mewujudkan perpecahan serius dalam parti dan juga gabungan tersebut.

Bagaimana Anwar mahu menyatukan semula parti itu masih menjadi tanda tanya.

Dengan kedua-dua DAP dan PKR berada di landasan kemerosotan, saya tertanya-tanya bagaimana Anwar mahu menghidupkan semula gabungan itu untuk bersaing dalam pilihan raya akan datang.

Jika United Malays National Organisation (Umno) atau Barisan Nasional (BN) bertanding secara solo dalam pilihan raya akan datang, PH boleh melupakan kemungkinan kerjasama dengan BN.

Krisis politik Negeri Sembilan sudah cukup untuk menunjukkan bahawa hubungan antara PH dan BN tidak berada dalam keadaan baik.

Walaupun masyarakat Cina masih boleh bergantung kepada perwakilan terhad dalam DAP, masyarakat India p**a hampir sepenuhnya diabaikan oleh kerajaan pimpinan PH.

Selepas pilihan raya negeri 2023, sokongan masyarakat India menurun kepada sekitar 45 peratus.

Ia akan menjadi satu keajaiban jika masyarakat India memberikan tahap sokongan yang sama sekali lagi kepada gabungan pimpinan PH.

Anwar mempunyai rekod buruk dengan masyarakat India. Sudah berlalu zaman beliau berpura-pura menjadi penyelamat masyarakat India dengan meniru tindakan bekas pelakon yang menjadi ketua menteri Tamil Nadu, M. G. Ramachandran.

Anwar tidak lagi berpura-pura menjadi “bapa” kepada semua rakyat Malaysia.

Sebaliknya, pemindahan paksa sebuah kuil Hindu berusia 130 tahun di Kuala Lumpur telah menimbulkan kemarahan dalam kalangan masyarakat Hindu.

Selepas itu, demi memuaskan hati masyarakat majoriti, beliau mengarahkan pihak berkuasa tempatan merobohkan kuil-kuil Hindu yang dianggap “haram” di negara ini.

Kuil-kuil yang telah wujud lebih daripada 100 tahun tiba-tiba dianggap “haram” oleh Anwar.

Bahagian paling buruk dalam tindakan Anwar terhadap kuil-kuil Hindu ialah sokongan senyap yang diberikan oleh pemimpin India yang bersifat “pak turut” dalam DAP, PKR dan Malaysian Indian Congress (MIC).

Pemimpin India dari DAP dengan tidak malu turut menghadiri upacara keagamaan di tapak baharu tempat kuil itu akan dipindahkan.

Isu pemindahan kuil dan arahan merobohkan kuil “haram” inilah yang menyebabkan Anwar tidak lagi disenangi dan dibenci oleh masyarakat Hindu, yang merupakan majoriti masyarakat India di negara ini.

Anwar sedar bahawa beliau tidak dis**ai oleh masyarakat India, dan inilah sebabnya beliau memperuntukkan tambahan RM50 juta kepada Malaysian Indian Transformation Unit (Mitra).

Sudah menjadi pengetahuan umum bahawa dana yang diperuntukkan kepada Mitra tidak disalurkan dengan sempurna kepada kump**an sasaran, khususnya mereka dalam kategori sosioekonomi rendah.

RM150 juta untuk Mitra hanyalah “kacang”, jauh daripada mencukupi untuk memberi impak besar dalam meningkatkan taraf sosioekonomi masyarakat India.

Pada masa lalu, saya pernah mencadangkan agar kerajaan memperuntukkan RM2 bilion untuk meningkatkan taraf sosial dan ekonomi masyarakat India.

Tambahan RM50 juta hanyalah setitik air di lautan.

Daripada sekadar memberikan peruntukan kewangan, Anwar sepatutnya memberi lebih banyak tempat kepada pelajar India yang layak dalam program matrikulasi daripada terus berpegang secara mekanikal kepada nisbah kemas**an berasaskan etnik yang sedia ada.

Anwar juga sepatutnya meningkatkan pengambilan bukan Melayu dalam perkhidmatan awam negara. Daripada memberikan dana yang jarang sampai kepada anggota masyarakat yang benar-benar memerlukan, beliau sepatutnya menyediakan lebih banyak peluang perniagaan dan perdagangan kepada masyarakat India.

Sekurang-kurangnya bekas perdana menteri Najib Razak berfikir di luar kotak untuk meningkatkan kemas**an bukan Melayu ke dalam program matrikulasi.

Politik “appeasement” Anwar yang memihak kepada masyarakat majoriti nampaknya menjadi halangan terbesar untuk beliau menjadi perdana menteri bagi semua kaum di negara ini.

Saya amat meragui bahawa masyarakat India, setelah mengalami diskriminasi dan peminggiran politik, bersedia untuk menyokong gabungan Anwar.

Melalui tindakan politik “appeasement” yang melulu, Anwar telah melukakan dan memperlekehkan masyarakat India melebihi apa yang dapat dibayangkan.

Ramai orang Melayu juga telah meninggalkan Anwar dengan menyokong Perikatan Nasional (PN). PN dilaporkan menguasai sekitar 70 peratus sokongan Melayu.

Dengan kemerosotan sokongan masyarakat Cina dan India, saya tertanya-tanya atas dasar apa Anwar menjangkakan kemunculan semula politik untuk penggal kedua sebagai perdana menteri.

14/05/2026

PM Anwar’s desperation for
second term amidst declining support

P. Ramasamy
Chairman Urimai
May 14, 2026

Prime Minister Anwar Ibrahim is desperate to stay on in power.

He wants to continue as the second-term prime minister of the country.

Unlike the period before he became the prime minister in late 2022, Anwar has almost lost his political relevance.

He knows that the DAP cannot deliver the same level of support that it did in the federal elections in 2022 and the state elections in 2023.

It would be a political miracle if the DAP can make a comeback with 40 parliamentary seats.

The party was wiped out in the recent Sabah state elections.

The party leaders, by toeing the line of the government, have basically given up on the rights of the non-Malays.

It miserably failed to take up controversial matters such as pig farming in Selangor, the recognition of UEC, the overt discretionary nature of the matriculation system, the entry of non-Malays into the civil service, and, most importantly, the much-needed institutional reforms in the country as promised by the PH coalition before the two elections.

Is it any wonder that the DAP was wiped out in Sabah?

Yes, Peninsular Malaysia is not Sabah, but the issues on which the DAP capitulated were not very different.

The question is whether the DAP is going to become the downside of the PH-led coalition.

Within the PH coalition, PKR is the most politically divided party. Anwar’s elevation of his daughter Nurul Izzah Anwar as deputy president by sidelining former deputy president Rafizi Ramli has created serious divisions in the party and the coalition.

How Anwar is going to unify the party remains obscure?

With both DAP and PKR on a downhill road, I wonder how Anwar is going to resurrect the coalition to compete in the coming elections.

If Umno or BN goes solo in the coming elections, PH can forget about a possible tie-up with BN.

The Negeri Sembilan political crisis is sufficient to indicate that things are not well between PH and BN.

While the Chinese can still count on limited representation in the DAP, the Indian community has been virtually abandoned by the PH-led government.

In the aftermath of the 2023 state elections, Indian support went down to about 45 percent.

It would be a miracle for Indians to give the same level of support again to the PH-led coalition.

Anwar has a bad record with the Indian community. Gone are the days when he pretended to be the saviour of the community by mimicking the acts of the former actor-turned-chief minister of Tamil Nadu, M. G. Ramachandran.

Anwar has stopped pretending that he is the “father” of all Malaysians.

On the contrary, the forced relocation of a 130-year-old Hindu temple in Kuala Lumpur enraged the Hindu community.

Subsequently, to please the majoritarian community, he ordered local councils to remove “illegal” Hindu temples in the country.

Temples that had existed for more than 100 years suddenly became “illegal” to Anwar.

The worst part of Anwar’s move against the Hindu temples was the tacit support given by sycophantic Indian leaders in the DAP, PKR, and the Malaysian Indian Congress.

The shameless Indian leaders from the DAP even graced the religious ceremony at the site to which the temple was to be relocated.

It was over the temple relocation issue and the order to remove “illegal” temples that Anwar came to be disliked and despised by Hindus, the majority of Indians in the country.

Anwar knows that he is not liked by the Indian community, and this was the reason why he allocated an additional RM50 million to the Malaysian Indian Transformation Unit (Mitra).

It is public knowledge that funds allocated to Mitra have not been properly channelled to the target groups, especially those in the lower socioeconomic categories.

RM150 million for Mitra is nothing but peanuts, hardly sufficient to make an impact in improving the socioeconomic status of the community.

In the past, I suggested that the government should allocate RM2 billion to uplift the social and economic status of the community.

An additional RM50 million is merely a drop in the ocean.

Instead of financial allocations, Anwar should have accorded more places for qualified Indian students in the matriculation programme rather than mechanically sticking to the present ethnic admission ratio.

Anwar should have improved the recruitment of the non-Malays in the country’s civil service. Rather than allocating funds that seldom reach the affected members of the community, he should have provided more business and commercial opportunities for the members of the Indian community.

At least former prime minister Najib Razak thought out of the box to increase non-Malay admissions into the matriculation programme.

Anwar’s appeasement politics in favour of the majoritarian community seems to be the biggest stumbling block preventing him from becoming a prime minister for all communities in the country.

I seriously doubt that Indians, given their discrimination and political ostracism, are ready to support Anwar’s coalition.

Through his reckless acts of appeasement politics, Anwar has hurt and ridiculed the community beyond imagination.

Many Malays have also given up on Anwar by aligning with Perikatan Nasional. PN reportedly commands about 70 percent Malay support.

With the decline in Chinese and Indian support, I wonder on what basis Anwar expects to make a political comeback for a second term in office.

12/05/2026

Vijay dan Anwar: Kisah dua perjalanan politik

P. Ramasamy
Pengerusi Urimai
12 Mei 2026

Perdana Menteri Anwar Ibrahim mengucapkan tahniah kepada ketua menteri baharu Tamil Nadu yang baru mengangkat sumpah, Joseph Vijay, sambil menyifatkan Vijay sebagai seorang sahabat.

Namun, saya sendiri tidak pasti bilakah Anwar mula menjalin persahabatan dengan Vijay.

Vijay melonjak dalam politik Tamil Nadu dalam tempoh hanya dua tahun selepas penubuhan partinya, Tamilaga Vetri Kazhagam (TVK).

Tiada siapa yang dapat membayangkan kebangkitan mendadak Vijay dalam politik Tamil Nadu, apabila beliau berjaya menewaskan parti-parti tradisional yang telah lama bertapak seperti Dravida Munnetra Kazhagam (DMK) dan All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam (AIADMK).

Vijay naik ke kedudukan tertinggi itu berasaskan seruan kepada reformasi, penghapusan rasuah, menamatkan penglibatan kerajaan dalam penjualan arak, serta menghormati hak wanita dan golongan minoriti seperti Kristian dan Muslim.

Latar belakang keluarganya yang sederhana turut menjadi faktor yang mendorong rakyat biasa untuk menyokong partinya.

Kebangkitan Vijay ke tampuk kuasa mempunyai persamaan dengan kemunculan Anwar sebagai perdana menteri negara ini, yang sebelum itu berkempen atas dasar reformasi, menamatkan penyalahgunaan kuasa, serta memastikan akauntabiliti dan ketelusan kerajaan.

Sebelum menjadi perdana menteri, beliau memikat hati masyarakat Tamil yang majoritinya melalui tarian dan nyanyian lagu-lagu M. G. Ramachandran, bekas pelakon yang bertukar menjadi ahli politik.

Penekanan berterusan Anwar bahawa Melayu, Cina, India, Kadazan dan lain-lain adalah “anak-anaknya” begitu berkesan dalam menarik sokongan politik daripada pelbagai kaum.

Kaum India percaya bahawa selepas berdekad-dekad berdepan pengabaian, diskriminasi dan penindasan, Anwar mampu membawa mereka keluar daripada penderitaan dan keputusasaan.

Namun selepas Anwar mengambil alih kuasa, rakyat Malaysia semakin lama semakin tidak lagi dianggap sebagai “anak-anaknya”.

Setelah semakin kukuh berkuasa, beliau memilih untuk menunggang gelombang Melayu-Muslim demi menjamin kedudukan politiknya.

Selain itu, beliau turut mengambil langkah-langkah yang tidak pop**ar terhadap masyarakat Cina dan India.

Walaupun Democratic Action Party menyediakan sedikit ruang perwakilan kepada masyarakat Cina, masyarakat India p**a sebahagian besarnya terus dipinggirkan.

Tindakan Anwar memindahkan secara paksa sebuah kuil Hindu berusia 130 tahun di ibu kota, Kuala Lumpur, bagi memberi laluan kepada Masjid Madani menimbulkan kemarahan masyarakat India.

Penganut Hindu berasa marah dan amat kecewa dengan tindakan pemindahan kuil tersebut.

Lebih daripada itu, arahan Anwar kepada pihak berkuasa tempatan untuk mengambil tindakan terhadap kuil-kuil “haram” memburukkan lagi keadaan.

Golongan vigilante Muslim yang bertindak merobohkan sebuah kuil Hindu di Rawang mendakwa bahawa mereka bertindak selaras dengan arahan Anwar.

Empati dan keprihatinan yang pernah ditunjukkan Anwar terhadap masyarakat India semakin lenyap selepas beliau memegang kuasa.

Apabila berada dalam kerajaan, beliau menggunakan taktik pecah dan perintah untuk meraih sokongan sentimen Melayu-Muslim, walaupun tidak begitu berjaya.

Baru-baru ini, Anwar meluluskan tambahan RM50 juta melalui agensi Malaysian Indian Transformation Unit (Mitra) untuk manfaat golongan miskin India.

Sama ada dana tersebut benar-benar akan sampai kepada kump**an sasaran masih belum dapat dipastikan.

Anwar kelihatan tersilap apabila percaya bahawa dengan mengelilingi dirinya dengan beberapa pemimpin India yang bersikap mengampu, beliau mampu merapatkan jurang yang semakin melebar antara kerajaan dan masyarakat India.

Sudah terlambat bagi kerajaan untuk mendapatkan semula sokongan masyarakat India.

Mereka telah didiskriminasi, dibuli dan dipinggirkan di bawah kepimpinan Anwar.

Kaum India bukan lagi “anak-anak” Anwar, dan beliau juga bukan “MGR” negara ini.

Vijay merupakan seorang pelakon pop**ar sebelum melangkah ke dunia sebenar politik.

Namun Anwar adalah “pelakon” dalam bentuk yang berbeza sebelum menjadi ahli politik.

Vijay sebagai pelakon tidak pernah menipu para peminatnya, tetapi Anwar mengecewakan dan mengkhianati ramai penyokongnya selepas memasuki kerajaan.

Mungkin Vijay perlu meluangkan sedikit masa daripada jadual sibuknya agar tidak mencontohi pengalaman politik Anwar.

Seorang ahli Parlimen India malah sanggup pergi sejauh memanggil Anwar sebagai “Mahatma Gandhi” dan “Nelson Mandela”.

12/05/2026

Vijay and Anwar: A tale of two political journeys

P. Ramasamy
Chairman Urimai
May 12, 2026

Prime Minister Anwar Ibrahim congratulated the newly sworn in chief minister of Tamil Nadu, Joseph Vijay describing Vijay as a friend.

However, I am not sure when Anwar started his friendship with Vijay.

Vijay catapulted into Tamil Nadu politics within two years of the formation of his party, Tamilaga Vetri Kazham (TVK).

No one could have imagined Vijay’s meteoric rise in Tamil Nadu politics, having defeated the long-standing traditional parties of Dravida Munnetra Kazhagam (DMK) and All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam (AIADMK).

Vijay ascended to the prized position on the basis of calling for reforms, ending corruption, ending government involvement in the sale of alcohol, and respecting the rights of women and minorities such as Christians and Muslims.

His humble family background was an added impetus for ordinary people to flock to his party.

Vijay’s rise to power had parallels with the emergence of Anwar as the prime minister of the country, having campaigned on the need for reforms, ending abuse of power, and ensuring government accountability and transparency.

Before he became prime minister, he endeared himself to the predominantly Tamil community by dancing and singing to the songs of M. G. Ramachandran, the former actor-turned-politician.

Anwar’s constant emphasis that Malays, Chinese, Indians, Kadazans and others were his “children” was magical in attracting political support across the board.

Indians believed that after decades of neglect, discrimination and oppression, Anwar would be able to deliver them from agony and despair.

Once Anwar took power, however, Malaysians became less and less his “children”.

Having become firmly entrenched in power, he sought to ride the Malay-Muslim wave to remain politically secure.

Beyond this, he took unpop**ar measures against the Chinese and Indians.

While the Democratic Action Party (DAP) provided some measure of representation to the Chinese community, the Indians were largely ignored.

Anwar’s forced relocation of the 130-year-old Hindu temple in the capital city, Kuala Lumpur, to make way for the Madani Mosque infuriated the Indian community.

Hindus were angered and deeply upset by Anwar’s move to relocate the temple.

More than this, Anwar’s direction to local councils to take action against “illegal” temples worsened the situation further.

The Muslim vigilantes who decided to demolish a Hindu temple in Rawang claimed that they were acting in line with Anwar’s directive.

The empathy and concern displayed by Anwar for the Indian community dissipated after he took power.

Once in office, he employed tactics of divide and rule to appease Malay-Muslim sentiments, although without much success.

Recently, Anwar approved an additional RM50 million through the agency of Malaysian Indian Transformation Unit (Mitra) for the benefit of poor Indians.

Whether the funds will actually reach the target groups remains to be seen.

Anwar appears to be under the mistaken belief that surrounding himself with a few sycophantic Indian leaders might bridge the widening gap between his government and the Indian community.

It is too late for the government to regain the backing of the Indian community.

They have been discriminated against, bullied and ostracised under Anwar’s leadership.

Indians are no longer the “children” of Anwar, nor is he the “MGR” of this country.

Vijay was a pop**ar actor before stepping into the real world of politics.

Anwar, however, was a different kind of “actor” before becoming a politician.

Vijay, as an actor, never deceived his fans, but Anwar disappointed and betrayed many of his supporters after entering government.

Perhaps Vijay should take time away from his busy schedule to avoid learning from Anwar’s political experience.

One Indian MP even went to the embarrassing extent of calling Anwar “Mahatma Gandhi” and “Nelson Mandela.”

12/05/2026

Sindiran terakhir Azam Baki dan krisis kepercayaan awam terhadap SPRM

P. Ramasamy
Pengerusi Urimai
12 Mei 2026

Ketua SPRM yang bakal menamatkan perkhidmatannya, Azam Baki, ternyata tidak senang dengan protes-protes terbaru terhadap dirinya.

Protes tersebut berlangsung di hadapan pejabat SPRM di Putrajaya dan juga di pusat bandar Kuala Lumpur. Perhimpunan di Kuala Lumpur menyaksikan kehadiran lebih seribu orang penunjuk perasaan.

Protes ini bukan sahaja menuntut penyingkiran Azam, malah turut mendesak kerajaan menyiasat pegangan sahamnya dalam dua syarikat yang didakwa jauh melebihi had yang dikenakan ke atas penjawat awam, serta fenomena yang digelar sebagai “mafia korporat”.

Istilah itu digunakan untuk menggambarkan dakwaan wujudnya pakatan sulit antara pihak tertentu dalam SPRM dengan beberapa ahli perniagaan yang meragukan, yang dikatakan cuba mendapatkan saham syarikat pada harga terlalu rendah melalui ugutan dan pemerasan.

Tidak dapat menerima protes yang menuntut siasatan terhadap dirinya dan SPRM, Azam secara sinis menyifatkan para penunjuk perasaan sebagai mereka yang “terlupa makan ubat” atau “mengalami gangguan emosi”, sambil mendakwa sebahagian daripada mereka pernah disiasat dan didakwa di mahkamah.

Sama ada para penunjuk perasaan, khususnya para pemimpin mereka, mengalami gangguan emosi atau tidak, satu perkara yang pasti.

Azam tidak dapat menerima hakikat bahawa Perdana Menteri Anwar Ibrahim, yang suatu ketika dahulu bergantung kepadanya, akhirnya meninggalkannya dengan tidak lagi melanjutkan kontraknya.

Sebelum ini, Anwar pernah menggambarkan Azam sebagai ketua SPRM yang berani dan rajin kerana mengambil tindakan terhadap golongan kaya dan berpengaruh.

Namun, Anwar tidak pernah mendedahkan bahawa SPRM didakwa lebih cenderung memburu pihak pembangkang serta mereka yang mempunyai kaitan dengan pembangkang.

Saya amat meragui bahawa SPRM benar-benar berminat untuk menyiasat dan mendakwa mereka yang didakwa mempunyai hubungan dengan kerajaan yang sedang berkuasa.

Menarik untuk diketahui apakah hasil siasatan SPRM terhadap skandal perlombongan Sabah yang didedahkan oleh ahli perniagaan Albert Tei.

Ironinya, Tei p**a yang didakwa kerana kononnya memberi rasuah kepada bekas setiausaha politik Anwar.

Ini merupakan contoh klasik bagaimana SPRM, khususnya di bawah Azam, lebih cenderung memburu pembawa mesej daripada mereka yang didakwa terlibat dalam skandal perlombongan tersebut.

Saya difahamkan bahawa siasatan melibatkan SPRM masih diteruskan. Namun, janganlah kita terkejut sekiranya proses itu akhirnya tergendala.

Selagi Azam tidak membersihkan namanya dalam dua isu bermasalah ini, adalah lebih baik beliau menyimpan sahaja segala ceramah moralnya untuk dirinya sendiri.

Menjelang 13 Mei nanti, dengan penggantian Azam, rakyat — khususnya mereka yang prihatin terhadap integriti dan tadbir urus yang baik — mungkin akhirnya dapat menarik nafas lega.

Address

Perai

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Prof. Dr. Ramasamy posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to Prof. Dr. Ramasamy:

Shortcuts

Share