26/08/2026
In Memoriam
Martijn Rosier
Sergeant der eerste klasse
Vandaag herdenken wij Sergeant der eerste klasse Martijn Rosier, die 19 jaar geleden sneuvelde tijdens zijn werkzaamheden in Uruzgan Afghanistan.
Onderstaande tekst komt uit het herinneringsboek: “Niets is wat het lijkt” uit 2007.
De deze week in Uruzgan gesneuvelde sergeant der eerste klasse, Martijn Rosier, stond bekend als een humoristische, goedlachse en betrokken collega. De groepscommandant afkomstig van 111 Pantsergeniecompagnie (licht), werd in de nacht van 26 augustus getroffen door een brute Improvised Explosive Device-aanslag. Martijn was op slag dood.
Sergeant der eerste klasse Martijn Rosier, maakte sinds begin dit jaar deel uit van zijn huidige eenheid, maar had al heel wat jaren als pantsergenist op zijn naam staan. Binnen een half jaar wist hij een onwisbare indruk achter te laten door zijn gevoel voor humor, zijn bedrevenheid en zijn empathie. Hij begon in 1994 aan zijn carrière bij defensie en ontdekte al snel dat 'pantsergenist' zijn tweede natuur was. Na jaren in dit vak te hebben bijgeleerd besloot hij in 2001 tot het volgen van de opleiding tot onderofficier aan de Koninklijke Militaire School in Weert. Ook het onderofficierschap was hem op het lijf geschreven en als sergeant kwam hij terecht bij 111 Pantsergeniecompagnie (licht) van de 43 Gemechaniseerde Brigade. Zijn groeps- en pelotonsgenoten hadden een rotsvast vertrouwen in Martijn. 'Hij was een voorbeeld voor ons door zijn ervaringen en zijn kennis. Daarnaast wist hij ons altijd op een leuke manier op de kast te jagen. We zijn er zeker van dat hij zijn werk tot de laatste seconde, honderd procent correct heeft uitgevoerd. Hij was echt een goeie', vinden de soldaten en korporaals uit zijn peloton.
Martijn stond bij zijn eenheid bekend als 'Bono', naar de zanger van de band U2. Deze bijnaam had hij te danken aan de ballistische bril met grote gele glazen, die hij maar met moeite kon afzetten. 'Tijdens oefeningen in Noorwegen sliepen we bij hem op de kamer. Hij trok dan altijd eerst zijn kleding uit en pas als hij in z'n boxershort stond, zette hij zijn bril af. 's Ochtends zette hij dan ook weer eerst zijn bril op en begon daarna pas met het aantrekken van zijn kleding en het poetsen van zijn tanden. Zo was hij gewoon'.
Martijn was authentiek. Als hij ergens een mening over had, gaf hij deze volgens collega's gevraagd of ongevraagd. Ook vertelde hij honderduit over zijn ware liefde waarmee hij al sinds zijn tienerjaren samen was. Ook raakte hij nooit uitgesproken over zijn drie dochters en het huis waarin hij met deze vier dames zou gaan wonen. Hij werd dan ook gezien als een vrolijke vent in wiens universum alles draaide om zijn gezin.
Niet alleen voor zijn familie vormde de sergeant-1 een rots in de branding. Zowel jonge als oudere collega's zagen Martijn als iemand die altijd meerdere minuutjes voor je vrijmaakte. Je kon met hem praten, maar met Martijn kon je vooral heel hard lachen. Tijdens een wachtdienst zei de sergeant tegen één van zijn groepsleden 'Als ik hier heel de avond met jou moet zitten, krijg ik kramp in mijn kaken en spierpijn in mijn buik van het lachen', en hetzelfde dacht deze militair over zijn kaderlid.
Over één onderwerp kletste de goedlachse sergeant volgens zijn collega's van de compagnie net iets te veel, de genietank. Dolgraag wilde hij groepscommandant worden op dit volgens Martijn ultieme voertuig. De collega's van 111 en de vrienden die hij daar binnen een korte tijd maakte, zijn blij dat hij bij hun eenheid terecht kwam. Ook al kende zij hem kort, de herinnering blijft een krachtige. Hij was een 'goeie' een 'kanjer' en een ongelooflijk humoristische levensgenieter. Het overlijden van Martijn is dan ook niet alleen het verlies van een pantsergenist in hart en nieren, maar ook het verlies een trouwe vriend, een geëngageerde collega en een betrouwbaar kaderlid.
Sergeant der eerste klasse, Martijn Rosier, werd 30 jaar. Wij wensen zijn vrouw, kinderen, ouders, familie, vrienden en collega's veel sterkte bij het verwerken van dit zware verlies.
