04/08/2023
De grote vraag is, wil jij de heelheid leven die je bent of wil jij de fragmenten zijn die anderen van jou willen zien? Want dat is wat maatschappelijk nu vorm heeft gekregen en in steeds verder doorgevoerde mate vorm krijgt.
Een ontwikkeling waar we ons echt even voor mogen dwingen om bij stil te staan.
Overal zag je gepassioneerde mensen die gesmoord werden in hun wezen vanaf het moment dat zij uiting wilden geven in het naar hartelust leven en werken. Kijk in het onderwijs, de gezondheidszorg, jeugdzorg, ouderenzorg, kijk om je heen, overal. De bezielden raakten opgebrand, zaten thuis met burn-outs. Gesloopt door muren. Het systeem heeft een frame om ons heen gemaakt. We moeten hoekig zijn, linieair denken om in hokjes te kunnen passen. Maar het leven is rond. Het leven kent een cyclisch verloop. En dat is wat er maatschappelijk met het grootste respect gediend mag worden. Gediend hoort te worden, willen we het leven in diepste essentie niet verder aantasten. Alsjeblieft mensen, lees verder en voel.
Want haaks op de essentie van het leven staat de maatschappij zoals deze nu is ingericht. Een maatschappij die vanuit het systeem de mens continu uitlijnt om lineair mee te kunnen in het systeem. Wij mensen worden uitgelijnd naar economische waarde. Wie zijn wij voor het systeem, hoe kunnen we ingezet worden om zo waardevol mogelijk bij te dragen aan economische groei. Man/vrouw/goed gekeurd/afgekeurd/adhd/depressief. Alles wordt gekaderd tot hokjes, met daaraan vastgekoppeld protocollen, aanpakken, medicijnen zelfs, om op korte termijn weer zo productief mogelijk te zijn. Mee te kunnen.
De mens wordt gedwongen om continu te kiezen. Het lijkt simpel begonnen, kruis even aan, hokje man, hokje vrouw. Hier lijkt geen kwaad in te schuilen, sterker nog veel mensen voelen dit misschien zelfs als een bevestiging van eigen identiteit. Maar dit kiezen reikt veel dieper dan dat. En daar wil ik je graag in meenemen.
Aankruisen in welk hokje je past, is jezelf scheiden van het geheel, is de rest van jezelf achterwege laten. Kiezen is verliezen, klinkt het vaak. Dat is niet erg als de vraag koffie of thee aangaat. Maar met vragen over jezelf, is dat een heel ander verhaal. Het ontneemt je alle openheid van zijn. De volledige vrije val van beleven.
Dwingen om te kiezen is heel bewust jou iets niet laten zijn, is je je vrijheid ontnemen om je te kunnen ontplooien naar de vrijheid van je voelen.
En het systeem vertelt ons hoe fijn dit is. Want open de Tinderapp en op maat wordt er iemand bij je gezocht. Alles wordt op maat aangeleverd.
De hele dag staan wij bloot aan algoritmes die ons bevestigen in wie en wat we zijn. Ze voeden ons met wat wij uitgezonden hebben en we blijven zo steeds meer bevestigd op de plek van zijn. Onze geest raakt steeds overtuigder van wie we zijn, de gedachte wint in waarde en alles wordt hierop afgestemd. Onze vakanties, kleding, banen, relaties, alles. Het is één smooth lopend geheel. Afgestemd naar materialisme.
En het gaat verder. Want wij mensen zijn nu zo gewend aan een bestaan, waarin we alles veiliggesteld willen hebben. We hoeven zelf niets te zijn, het gevoel vervlakt en de behoeften daarmee ook. Het systeem heeft ons zo geframed en de algoritmes die op ons toegepast worden, lijken ons in bezit genomen te hebben. Kijk maar eens om je heen. Ik word er eng van. Kijk eens hoe we zelf nu tot algoritmes verworden, hoe wij naasten framen naar wie we willen dat ze voor ons zijn, hoe er niet meer geluisterd wordt naar elkaar, hoe hartsboodschappen worden genegeerd. We willen een lineair leven wat ons dient in rust. We willen vrienden die ons bevestigen in wie we zijn en mee framen.
Maar de grote vraag is Zijn we dan nog?
Want zijn is leven is openheid, ontvankelijk, is Alles aangaand en open houden, niets uitgesloten, is altijd die marge voelen en opzoeken bij elkaar, om tot groei, tot ontdekken, van jezelf, van de ander, om alleen, om samen, in verbinding, om het potentieel te voelen en te voeden om tot vervulling
..wie durft er nog mens te zijn?!!
www.idr1.info
