08/05/2026
Soms zijn gebouwen meer dan stenen alleen. Soms zijn het plekken vol herinneringen, familieverhalen en voetstappen uit een heel leven. Zo voel ik dat bij de flats aan de Dintelstraat in Den Helder.
Als 4-jarig meisje liep ik daar bijna dagelijks heen. Tussen de middag eten bij mijn tante Beppie in de serviceflat aan de toenmalige Marktstraat 38 (later de Dintelstraat). In dezelfde flat woonde ook haar zusje, tante Toos. Alsof dat nog niet genoeg familie was, verhuisde later ook oma Dijk vanuit Norg in Drenthe naar de middelste flat en ging mijn oma Meijers in de voorste flat wonen. Je kunt dus wel zeggen dat ik heel wat kilometers door deze flats heb gemaakt.
Ik herinner me nog goed hoe het vroeger was. Nette serviceflats waar senioren zelfstandig konden wonen, maar waar ook altijd een veilig gevoel hing. Er waren belletjes voor hulp en een huismeester die iedereen kende. Eerst was dat de heer Van der Born en later de heer Riedijk. Het was verzorgd, warm en bijna luxe voor die tijd. Mensen maakten een praatje in de gangen, de ramen stonden gezellig open en op de balkons stonden bloemen.
Juist daarom deed het mij pijn om ongeveer tien jaar geleden de achteruitgang te zien. De regels veranderden, de toewijzingen veranderden en langzaam veranderde ook de sfeer. Waar het ooit een trots complex was, zag je ineens verpaupering. Lakens en lappen voor de ramen, drankflessen in kozijnen en een uitstraling die totaal niet meer paste bij de herinneringen die zoveel mensen aan deze flats hebben.
Toen een paar jaar geleden de plannen van de nieuwe eigenaar, Woningstichting Den Helder werden gepresenteerd, sloeg mijn hart eerlijk gezegd even over. Eindelijk kwam er weer aandacht, liefde en visie voor deze plek. Niet slopen en vergeten, maar renoveren en terugbrengen naar iets waar mensen weer trots op kunnen zijn.
Nu het resultaat bijna klaar is, word ik daar oprecht blij van. Alsof dat kleine meisje van vier weer huppelend naar haar oma’s en tantes loopt door een mooi, verzorgd complex. Een plek waar ouderen prettig kunnen wonen, elkaar ontmoeten en genieten van hun oude dag.
Ik hoop oprecht dat deze flats opnieuw gevuld worden met senioren die er gelukkig zijn, naar elkaar omkijken en samen weer leven in het gebouw brengen. Met bloemen op de prachtige balkons, een vriendelijk praatje in de lift en het gevoel van thuis.
Want sommige plekken verdienen geen einde.
Die verdienen een tweede leven.
Woningstichting den Helder
