Politie Den Helder

28/08/2026

Geen rijbewijs: Geen probleem

Dat je een rijbewijs nodig hebt voor het besturen van bepaalde voertuigen is voor sommige mensen niet vanzelfsprekend maar leverde hen wel een probleem (lees proces-verbaal) op:

Een 20-jarige motorrijder uit Den Helder reed op de N250 met hoge snelheid langs ons voertuig, dat hij zijn voorganger nog passeerde bij een doorgetrokken streep, vervolgens zijn verlichting uitschakelde ondanks de duisternis en zijn kentekenplaat had dubbelgevouwen was voor hem geen probleem. Dat hij reed terwijl hij helemaal geen rijbewijs had ook niet. Voor ons was het dan weer geen probleem om hem van de nodige bekeuringen te voorzien.

Ook een net 17-jarige jongen uit Den Helder vond het geen probleem om de auto van een vriend te besturen zonder rijbewijs. Zelf maakte hij er ook geen problemen van dat hij dit deed onder invloed van alcohol. Wanneer zijn auto de volgende keer in beslag wordt genomen maken wij daar ook geen probleem van.

Een 30-jarige man uit Den Haag reed ons ook voorbij op de N9, opvallend rijgedrag zorgde voor een alcoholtest. Jawel: 685 ugl. Gevolg, het rijbewijs kwijt (dus geen auto meer besturen totdat je het rijbewijs terug hebt) en een rijverbod (helemaal geen voertuig besturen – ook geen fiets - voor de duur van een vastgestelde tijd). Maar voordat de inkt van de handtekening op het rijverbod opgedroogd was en de man het bureau had verlaten was zijn auto ook weg. Deze is later weer aangetroffen met hem achter het stuur: Nog steeds onder invloed van alcohol, ingevorderd rijbewijs en rijden tijdens het rijverbod. Hij vond het geen probleem om toch te gaan rijden.

27/08/2026

Milieucriminaliteit bedreigt onze leefomgeving, veiligheid en samenleving.

Ziet u iets wat mogelijk niet klopt? Meld het. Uw tip of signaal kan het verschil maken.

Heb je signalen die je met ons wilt delen?
Bel 0900 - 8844.
Zie je iets op heterdaad?
Bel dan 112. Je kunt informatie ook delen via: politie.nl/tipformulier

Wil je niet dat jouw
gegevens bij de politie bekend zijn? Ga naar: meldmisdaadanoniem.nl

27/08/2026

De wisseltruc.

Sommige mensen keren vaker bij ons terug dan boemerangs die ooit zijn weggegooid. Dan heb ik het niet over de notoire winkeldieven, maar over de overlastgevers in de wijk. Tijdens noodhulpdiensten zag je ze regelmatig, maar ook als wachtcommandant en wijkagent kwamen dezelfde gezichten steeds weer voorbij. Veel mensen hebben zelf niet in de gaten dat ze anderen tot last zijn. Gelukkig zijn er ketenpartners die wij kunnen adviseren , en andersom.

Soms gaat het niet alleen om één overlastgever, maar om complete families. Dat kan allerlei oorzaken hebben, maar vaak zie je dat mensen moeite hebben zich aan te passen aan de maatschappij. Ze zouden liever zien dat de maatschappij zich aanpast aan hen. En eerlijk is eerlijk: voor omstanders zijn zulke gezinnen soms ook gewoon vermakelijk. Het succes van bepaalde televisieprogramma’s over bijzondere families kwam niet uit de lucht vallen begin deze eeuw.
Zo hadden wij hier ook zo’n familie. Vader werkte op papier niet; hij was afgekeurd. In de praktijk werkte hij na zijn afkeuring harder dan toen hij nog in loondienst was. Moeder was een soort moeder de eend die voortdurend over haar kroost (k)waakte. En de kinderen? Die 3 meiden hadden vooral moeite met regels. Schoolregels, verkeersregels, strafrechtelijke regels, omgangsregels… eigenlijk alle regels waarbij het woord “moeten” voorkwam.

Vader kwam eens bellend voorbijrijden. Hij had haast, want zijn vrouw was de dag ervoor opgenomen in het ziekenhuis. Daarom had hij, zo vertelde hij mij, van de rechter toestemming gekregen om de verkeersregels wat soepeler te interpreteren. Althans, dat vond hij zelf. Dat ik zijn vrouw vijf minuten daarvoor gewoon op straat had gesproken, vond hij in zijn eigen logica volkomen verklaarbaar. Waarschijnlijk had zij een dagopname voor het ziekenhuis gehad.

Het bijzondere was dat ik hem vier jaar later opnieuw bellend tegenkwam.“Mijn vrouw is ziek en net opgenomen, ik heb echt haast dus ik ga nu verder!” Uhhh… die smoes gebruikte je een paar jaar geleden ook al.” Hij keek me aan alsof ik hém van plagiaat beschuldigde.

Over alle kinderen zou ik pagina’s kunnen schrijven, maar dan wordt dit geen verhaal meer maar een complete trilogie. Eén gebeurtenis moet ik toch vertellen, omdat ik er stiekem nog steeds om moet lachen. Al was het natuurlijk gewoon strafbaar. Ik kreeg een aangifte van winkeldiefstal op mijn bureau, compleet met camerabeelden. Een vrij eenvoudige zaak: een jonge vrouw ging met een stapel kleding de paskamer in en kwam er weer uit met diezelfde kleding aan haar lichaam. Ze bekeek zichzelf tevreden in de spiegel, knikte goedkeurend en liep vervolgens rechtstreeks de winkel uit. Haar oude kloffie liet ze netjes achter.

Vijf dagen later kwam ze terug. Met de kleding aan die ze eerder had weggenomen. Ze herhaalde exact hetzelfde ritueel en verliet de winkel opnieuw in een nieuwe outfit. En dat gebeurde nog meerdere keren. Elke keer voor ongeveer tweehonderd euro aan kleding. Nu denkt u misschien: ach, ze bracht de kleding toch terug? Maar nee. Dit was geen ruilbeurs. De achtergelaten kleding was meestal niet meer verkoopbaar. Bovendien accepteert geen enkele winkel als retourvoorwaarde: “licht gedragen tijdens een rondje door de stad”.

Ik herkende de dame zonder moeite: de oudste dochter van het gezin. Mijn collega’s en ik maakten een keurig proces-verbaal van herkenning op en ik besloot haar te horen. Geen ingewikkeld verhoor; de beelden waren glashelder. Ze kwam vrolijk binnen. En jawel: in de kleding waarmee ze de winkel de laatste keer had verlaten. Geen spoor van schaamte. “Het gaat zeker over puntje-puntje?” vroeg ze.
“Uh ja,” antwoordde ik kort. “Maar in een verhoor stel ik toch de vragen, niet andersom?" "Geen probleem,” zei ze opgewekt. “Ik heb zelf gestolen, dat is toch duidelijk? Maar ik heb de kleding netjes teruggebracht, dus ik zie het probleem niet.”

Tsja. Begon ik dit verhaal niet over normen en waarden? Ze zag het probleem oprecht niet. Ze had kleding nodig, zei ze. En omdat roken door de overheid zo duur was gemaakt én ze ook nog voor haar vakantie moest inslaan bij de coffeeshop, moest ze op een andere manier aan kleding komen. Ze kon er niets aan doen. De rechter zou dat vast begrijpen, vond ze. Die winkel verdiende immers toch al genoeg. Zucht.

De rechter dacht daar anders over. Daar was ze het vervolgens weer niet mee eens. "Die man moet toch begrijpen dat ik niet anders kon!” Maar ook daarna was het verhaal nog niet afgelopen. Het gezin werd uiteindelijk uit huis gezet door de woningcorporatie. “Ik ben het niet eens met de huurprijs, dus betaal ik hem niet,” was hun redenering.

Inmiddels wonen ze allemaal in een andere stad. Wijkagenten daar vragen nog weleens informatie over hen op. Dan zijn we zomaar een uur in gesprek. Toch zie ik ze nog regelmatig in de stad. De dochter groet me altijd vriendelijk. “Jij was altijd netjes tegen mij, ook toen met die kleding. Maar die sukkel van een rechter…” En dan krijg ik het hele verhaal opnieuw te horen.

Wat ik al zei: boemerangs kun je blijven weggooien, maar sommige komen met verrassend veel enthousiasme terug. >PC

26/08/2026

Fiets: Ja, Boef: Ja, Eigenaar: Nee. Wie is de eigenaar van deze fiets.

Een voor ons bekend persoon met meerdere antecedenten voor fietsendiefstal zagen wij ook nu weer fietsen op een fiets waarvan wij bijna zeker zijn dat deze van diefstal afkomstig is. Als je het slot doorslijpt maar de fiets wel rijdt valt dat op. Deze troffen wij 'in de buurt van een bekende' aan. Het framenummer leverde niets op, toch moet deze in onze ogen gestolen zijn

Alleen nu de hamvraag: Van wie is deze fiets.

Bent of kent u de eigenaar, neem contact met ons op. registratienummer 2026206798

20/08/2026

Deal or no deal

Een deel van ons werk is repressief optreden. Met andere woorden: als iemand iets fout doet, krijgt hij of zij daar gewoon een bekeuring voor. Klinkt simpel, en dat is het vaak ook. Geen helm op een brommer? Bon. Druk appen op de fiets? €170,- Op een fatbike met gashendel rijden die veel te hard gaat? €400,- Geen probleem. In mijn ogen zijn dat overtredingen die je bewust maakt. Niemand rijdt per ongeluk op een fiets met een gashendel waarmee je 50 kan. Niemand vergeet “per ongeluk” een helm. En een telefoon in je hand houd je ook echt bewust vast.

Dat is heel wat anders dan iemand die eens per ongeluk een foutje maakt. Dan wil ik nog wel eens over mijn stenen hart wrijven en iets door de vingers zien. En soms… heel soms… is creativiteit ook een oplossing.

Een aantal jaren geleden had ik nachtdienst in het buitengebied, zoals ik dat noem. Er was kermis, en dan weet je twee dingen: er wordt veel gedronken en niet iedereen stapt nuchter op of in een vervoermiddel.

Rond twee uur zag ik al een jongen knuffelen met een meisje terwijl hij richting een aantal brommers liep. “Wel veilig naar huis hè? En als je gezopen hebt, bel je maar een taxi.” Iets onverstaanbaars was het antwoord.

Nu ben ik geen helderziende, maar soms zie je aan iemand direct dat hij eigenwijs is. Ik sprak hem nogmaals aan om een taxi te nemen. Uit zijn reactie wist ik eigenlijk al genoeg.

Ik werd even weggeroepen voor een andere melding en reed vijf minuten later weer door de omgeving. En jawel hoor… daar reed hij. Op een brommer. Niet op het bromfietspad, maar op de weg. Niet netjes 45, maar ongeveer het dubbele. Niet met een helm op, maar met iets anders op zijn hoofd. Kortom: werkelijk alles klopte niet aan het plaatje.

Dus erachteraan. Meneer besloot er alleen een spelletje van te maken. Na het negeren van meerdere verkeersregels lag hij uiteindelijk languit op de weg. Het greppeltje waar hij overheen wilde vluchten bleek toch dieper dan gedacht. De vlucht door de lucht zag er overigens best spectaculair uit.

Ik liep naar hem toe en hij was direct schuldbewust. "Ja… je probeert wat als je dronken bent hè.” Goudeerlijk was hij wel. Geen grote mond, niet vervelend. Gewoon compleet onverstandig. Zijn brommer was opgevoerd, had nauwelijks remmen, was onverzekerd en technisch gezien waarschijnlijk al jaren geleden overleden. Uiteindelijk kwam ik uit op elf verkeersovertredingen. Daarnaast was hij onder invloed van drank én drugs. Stoned en dronken tegelijk. Of zoals wij dat vroeger noemden: stronken. Hij moest mee voor bloedonderzoek. Een rijbewijs had hij overigens ook niet.

Omdat hij minderjarig was, mocht hij zijn ouders bellen. Die bleken op vakantie te zijn. Ik kreeg vader aan de lijn, die direct vroeg: "Kun je hem niet gewoon een week opsluiten, daar leert hij van, als ik weer in Nederland ben haal ik hem wel op?” Altijd fijn, meedenkende ouders, ik zie helaas anders, dat ouders al gelijk roepen dat hun kroonjuweel onschuldig is zonder de feiten te kennen. Wat er ook is gebeurd, mijn kind heeft het niet gedaan. En zo wel, dan komt het vast door anderen of uiteraard door de politie. (“U had er wel rekening mee moeten houden dat hij last van PDD-NOS heeft, wij gaan een klacht indienen”, dat soort dingen) Om vervolgens het kind als het grootste slachtoffer van alles en nog wat te behandelen.

We spraken af dat we zoonlief later die week als verdachte zouden horen. Bij een minderjarige verdachte moet er namelijk een advocaat bij het verhoor aanwezig zijn en mag een ouder aansluiten. Tijdens het gesprek werkten de ouders én advocaat opvallend goed mee. De jongen zelf trouwens ook. Ik kende hem verder niet; dit was eigenlijk de eerste keer dat hij echt met politie in aanraking kwam. Zijn bromfiets stond inmiddels op het bureau. Die zouden zijn ouders later weer meekrijgen. In beslag nemen kon op dat moment nog niet. Regeltjes en wetten die hier duidelijk in zijn.

Ik besloot iets onorthodoxs te doen. Ik zag ook wel in dat een paar honderd- dan wel duizend euro aan boetes niets ging oplossen. Dus ik zei tegen de ouders en de advocaat dat ik het rijden zonder rijbewijs en het rijden onder invloed niet kon laten zitten. Maar… als zij binnen een week die brommer zouden laten slopen, dan liet ik de rest van de bekeuringen achterwege. Ik had ze immers nog niet uitgeschreven.

Nog voordat ik was uitgesproken riepen de advocaat en de ouders tegelijk: “Deal!” De puber zelf keek alsof hij zojuist zijn erfenis kwijt was geraakt. De advocaat legde hem rustig uit dat dit waarschijnlijk de beste deal van zijn leven was.

Een week later kreeg ik een filmpje van vader. Zoonlief mocht nog één laatste rondje rijden op het terrein van de sloperij, waarna het voertuig machinaal uit elkaar werd getrokken. Doel bereikt! Dat ding kwam nooit meer de weg op, zijn gedrag had consequenties gehad én iedereen snapte waarom.

Soms bereik je met even anders denken meer dan met alleen een stapel bonnetjes. >PC

13/08/2026

De Dementor

Soms wordt mij gevraagd welke scheldwoorden ik het vaakst naar mijn hoofd geslingerd krijg. Zonder twijfel zijn dat woorden die beginnen met 'kanker'. Kennelijk vinden veel mensen deze ziekte een handige manier om hun boosheid extra kracht bij te zetten. Voor mij blijft dat iedere keer weer behoorlijk kwetsend.

Als je vervolgens te horen krijgt dat je moeder een 'kankerhoer' is, je vader een 'vieze kankerlijer' en jij een 'kankerjood', dan word je daar op den duur toch wel eens boos om. Niet in de laatste plaats omdat mijn ouders juist door die ziekte niet meer op de verjaardag van mijn kinderen kunnen komen.

Een andere veelgehoorde opmerking is dat ik een racist ben. Zodra bepaalde mensen een weerwoord van de politie krijgen – of sterker nog, een normale vraag – is de conclusie al snel getrokken. "Meneer, u kunt er niet door. De weg is afgesloten vanwege een ongeluk." "Zeker omdat ik zwart ben." "Mevrouw, u wordt verdacht van diefstal. Mag ik uw identiteitsbewijs zien?" "Jullie zijn racisten!" Pfff... moe word je ervan. Ik doe gewoon mijn werk. Wat maakt mij het uit hoe iemand eruitziet, het gaat om het gedrag.

Een paar weken geleden draaide ik een ochtenddienst met Clara. Mijn eerste dienst na vijf heerlijke weken vakantie. We hadden het rustig en konden eindelijk wat wijkzaken oppakken die al een tijdje lagen te wachten. De dienst kabbelde vredig voort en om 13.45 uur – bijna afgelost – kregen de collega's uit Schagen een melding: Zojuist was een telefoon gestolen uit een winkel. Even later volgde al dat de verdachte was aangehouden en de telefoon was teruggevonden. “We kunnen hem wel overnemen," stelde ik voor. "Dan rijden wij naar 't Zand, nemen hem over, sluiten hem in en kunnen zij typen. Is iedereen mooi op tijd klaar." Collegialiteit ten top zeg maar. (Schagen is onderdeel van ons basisteam)

Dus wij stonden keurig bij de bushalte te wachten. Daar arriveerde de collega's met een 63-jarige man die direct begon te klagen. "Ik zat gewoon goed. Waarom krijg ik handboeien om? Ik heb niks gedaan." "Goedemiddag meneer," zei ik. "Uw taxi naar Den Helder staat gereed." Van de collega uit Schagen kreeg ik vervolgens zes overvolle tassen aangereikt. "Dit had hij bij zich. Geen idee wat erin zit. Hij moet ook nog gefouilleerd worden. Succes, oh ja hij is wat vervelend!" En weg waren ze. Mooie overdracht...

Dus: verdachte in de auto, zes tassen erbij en rijden maar. We waren nog niet eens de N9 op of het begon al: Ik legde uit dat hij in Den Helder zou worden ingesloten, dat er foto's en vingerafdrukken zouden worden gemaakt. "Die hebben jullie al. Waarom moet elke zwarte op de foto? Lekker makkelijk verdienen zeker?" Ik legde uit dat dit bij iedereen gebeurt die wordt verdacht van bepaalde strafbare feiten. "Niet waar. Jullie zijn racisten."

Natuurlijk. "Waar gaan we eigenlijk heen?" "Den Helder." "Ken ik niet. Nog nooit geweest." "Houden zo," antwoordde ik. "Ik heb ook geen behoefte aan nóg een winkeldief." Clara keek me even aan alsof ze twijfelde of dat handig was om hardop te zeggen. Ach ja... Ik vroeg of hij een identiteitsbewijs bij zich had. "Jullie zijn kankerlijers. Jullie weten toch wie ik ben." En zo ging de rit verder.

Opeens begon hij verschrikkelijk te hoesten. Of nou ja... het klonk meer alsof hij auditie deed voor een oefenobject voor een longarts. "Doe het raam open! Ik heb astma en COPD!" Clara deed het raam open. "Nee! Dicht!" Dus ging het raam weer dicht. Op de snelweg rijden wij zelf ook liever zonder windkracht zes door de auto. "Jullie geven mij geen lucht, racisten! Geef mij mijn medicatie!" Wij legden uit dat dit op het bureau door een arts beoordeeld zou worden. "Nu, kankerlijers!" Normaal duurt zo'n rit een minuut of tien. Deze duurde gevoelsmatig tot de kerst.

Eenmaal op het bureau stapte Clara uit en zei tegen mij: "Ik ken hem... volgens mij heb ik hem hier eerder gezien." Dat stelde me eerlijk gezegd niet gerust. De man wilde de auto niet uit. “Eerst medicatie”. Ja de man wilde graag de regie houden, maar daar pas ik voor. Als je eenmaal bent aangehouden bepalen wij hoe het verdere verloop is, niet de persoon in de handboeien. Ik legde uit dat wij nooit zomaar medicatie verstrekken. Stel je voor dat iemand pillen slikt die niet van hem zijn of opzettelijk de verkeerde pillen inneemt om iets te forceren. Dan eindigt de verdachte in het ziekenhuis en wij in een berg papierwerk en zijn een onderzoek tegen ons rijker . Daar bedank ik vriendelijk voor.

Toen begon de insluiting: Ophoudkamer 12. Met uitzicht op de binnenplaats... als je ongeveer twee meter kon springen. "Meneer, wilt u gaan zitten? Dan noteren we eerst uw eigendommen. Om te beginnen moeten de sieraden af." "Ik luister niet naar een witte. Racist." En weer voelde ik mijn energiemeter een streepje zakken. De oorbellen gingen gelukkig zonder problemen af. Of zonder probleem, uiteindelijk met een snelheid waar een schildpad om kan lachen. Daarna de ringen. negen stuks. En geen enkele werkte mee. Met behulp van een beetje zeep kregen we de eerste ring los. Prompt gooide meneer de zeep in de wc. "Eh... we hebben er nog acht." "Nee. Je zei: de ring." Zucht. Nieuwe zeep, nieuwe ring. Zelfde discussie.

Ondertussen bleef hij roepen om zijn medicatie. De arts was inmiddels onderweg, maar volgens meneer waren wij bezig hem vanwege zijn huidskleur langzaam te vermoorden. Daarna kwam de kleding. Zes lagen bovenkleding. Vier broeken. Het was eind juli, maar blijkbaar had hij zich voorbereid op een Elfstedentocht. En uiteraard had ieder kledingstuk meerdere zakken die allemaal gecontroleerd moesten worden. Mijn energieniveau zakte inmiddels sneller dan de batterij van mijn oude Nokia 3310. En dat ding hield het nog een week vol. "Jullie zijn racisten! Kankerlijers!". Ik voelde de irritatie oplopen. Vooral dat ene woord blijft me raken. Na al die jaren nog steeds. Nee meneer had geen psychische problemen (Was ooit vastgesteld door een persoon die er verstand van had) maar vond gewoon dat alles wat wij deden alleen maar deden vanwege zijn afkomst

Daarna foto's. Vingerafdrukken. Geen identiteitsbewijs, dus hopelijk gaf het systeem straks uitsluitsel. Weer dezelfde opmerkingen. Weer dezelfde beschuldigingen. Weer een stukje energie minder. Na anderhalf uur zat meneer eindelijk in zijn cel. Ik verlangde inmiddels meer naar het definitief kunnen sluiten van de celdeur dan naar mijn eigen bed. Maar ja... Die zes tassen. Alles moest worden uitgezocht en geteld.

Toen hoorde ik Clara roepen. "Zie je wel! Hier ken ik hem van!" Ze liet een foto zien van een winkeldiefstal eerder die week. Dus zoveel stelde Ik-ben-nog-nooit-in-Den-Helder-geweest ook nirt voor. In een van de tassen vond ik een Laptop. Vreemd. Ik klapte hem open en zag de naam van een horecazaak ver buiten de stad. Ik belde het bedrijf. Even later kreeg ik bevestiging. Ook de laptop was een dag er voor gestolen

Ondertussen had de arts beoordeeld dat meneer één soort medicatie direct mocht hebben en de rest pas veel later. Ik vertelde dit de man. Volgens meneer deden wij dat expres. We wilden hem vermoorden vanwege.... nou je raadt het al. Niet omdat de arts het voorschreef maar wij deden maar wat om hem te pakken. Zucht. Soms weet je gewoon niet meer waar je moet beginnen.

Toen begon het papierwerk. Alles wat we hadden gezien, gehoord en gedaan moest worden vastgelegd. Het was inmiddels 18.30 uur. We zouden de collega's uit Schagen helpen zodat iedereen op tijd naar huis kon. Ik stuurde ze een bericht, lang verhaal kort: Zij zaten thuis op de bank. Wij waren nog steeds hun verdachte administratief aan het afhandelen.

De man werd ingesloten, een dag later gehoord, beriep zich op zijn zwijgrecht, deed afstand van de gestolen goederen en verscheen later die week al voor de rechter.

En ik? Ik voelde me alsof ik een hele middag tegenover een Dementor had gezeten. Niet omdat hij zo gevaarlijk was. Maar omdat hij, net als in Harry Potter, langzaam alle energie, vrolijkheid en levenslust uit je wist te zu**en. Zo vaak als ik hem die bepaalde woorden heb horen zeggen had ik nog nooit eerder meegemaakt. Ik ging naar huis. Plofte op de bank. En had plotseling weer ontzettend veel zin in vijf weken vakantie.

10/08/2026

*Verdachten zijn er gloeiend 🐝*

Onze collega's hebben twee mannen aangehouden na een melding van een poging inbraak bij een winkelcentrum bij de Texelstroomlaan in Den Helder. 🚔

Op maandag 10 augustus rond 04.47 uur renden twee verdachten weg in de richting van het Almpad en Runpad. We hebben het gebied afgezet en doorzocht. In de bosjes bij het Almpad troffen we de verdachten aan. Jammer genoeg hadden ze zich dichtbij een wespennest 😱 verstopt.

Eén man is meteen aangehouden, de ander na een korte achtervolging. Het gaat om twee 18-jarige mannen uit Den Helder. Ze zitten, onder de bulten, vast. Hoe het met de wespen gaat is niet bekend...

Heb je iets gezien of gehoord rond dit tijdstip bij de Texelstroomlaan in Den Helder? Laat het ons weten via 0900-8844 of anoniem via 0800-7000. 📞👀

Zaaknummer: PL11002026193246

De politie heeft op maandag 10 augustus 2026 rond 04.47 uur twee mannen aangehouden na een poging inbraak in een winkelcentrum. De aanhouding vond plaats na een zoekactie in de omgeving.

09/08/2026

Autobrand, getuigen gezocht.

Rond 05.00 uur kregen wij een melding van een autobrand op de IJsselmeerstraat. Het gaat hierbij om de parkeerplaats van de sportvelden.

De brandweer heeft de brand geblust, wij doen verder onderzoek. Wij zijn op zoek naar getuigen. Niet alleen van de brand, maar ook van 'verdachte personen' die zich in de omgeving ophielden.

Registratienummer 2026192432

08/08/2026

AANRIJDING LETSEL, 1 PARTIJ RIJDT DOOR.

Rond 14.00 uur vond op de Schootenweg, kruising Waddenzeestraat, een aanrijding tussen een Booster en een personenauto.

De Booster stak bij de kruising de weg over, een auto uit de richting van het centrum reed deze aan. Hierna is de bestuurder van de personenauto doorgereden de Schootenweg op richting de Baljuwstraat.

De 89-jarige bestuurder van de booster is gewond geraakt en door medewerkers van de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd.

Wij zijn op zoek naar getuigen maar zeker ook naar de bestuurder van de auto die is doorgereden en ook naar de auto zelf. Het gaat om een grijs/zilver kleurige personenauto. Deze moet schade hebben aan de voor- en zijkant.

registratienummer 2026191810

28/07/2026

Update: vandaag (vrijdag) heeft de jonge eigenaar zijn bootje weer terug gekregen. Wij waren blij dat we deze aan hem konden overhandigen.

Dank voor het delen van dit bericht. De 53-jarige man mag zich binnenkort bij de rechter verantwoorden.

****************************************

Eigenaar boot gezocht

Vannacht werd in 'De Zandloper' een boot gestolen. Hiervoor is een 53-jarige man uit Den Helder aangehouden.

Hij kwam echter aanvaren met een andere boot waar wij de foto van laten zien. Deze boot had hij ook naar eigen zeggen gestolen, alleen van wie deze was, dat weten wij ook niet.

Het registratienummer aan de zijkant van de boot leverde ons niets op wat kan leiden tot een eigenaar.

Dus bent of kent u de eigenaar van deze boot, neem dan contact met ons op, registratienummer 2026181547