21/05/2021
Leed erkennen is heel wat anders dan leed beseffen.
Leed beseffen betekent dat je erkent dat er onrecht is aangedaan
Leed erkennen betekent dat onrecht wat je hebt aangedaan recht zet!
Dit jaar staan we stil bij ons 70 jaar gedwongen verblijf in Nederland.
Want 70 jaar geleden kregen onze (groot)vaders, die KNIL-militairen waren, het dienstbevel om naar Nederland te gaan. Samen met hun gezinnen vormden ze een groep van ong. 12.000 personen.
Het dienstbevel ging gepaard met de belofte dat hun verblijf in Nederland maar voor 6 maanden zou zijn. En dat ze terug zouden gaan naar een vrije Republik Maluku Selatan. Eenmaal in Nederland aangekomen werd hun meegedeeld dat ze zijn ontslagen uit de Koninklijke Landmacht. En daar staan ze dan, onze (groot)vaders met hun gezinnen 12.562 km. verwijderd van hun vaderland met een ontslagbrief in hun handen. Ontslag wat in het Nederlands is geschreven. Een taal die ze niet eens spreken.
Nu 4 bijna 5 generaties verder zijn we nog steeds in Nederland.
Burgemeesters van Nederland hebben n.a.v. 70 jaar Molukkers in Nederland in een brief aan de Nederlandse regering gevraagd om het leed van onze (groot)ouders te erkennen.
Het leed is volgens hen de ontvangst (ontslag uit de Koninklijke Landmacht) en de opvang (in vrm. Joodse barakken, kloosters e.d.)
Maar, het leed is het gevolg van een jarenlange aaneenschakeling van onrecht, waaronder het ontslag uit de Koninklijke Landmacht. Onrecht dat hen was, is en wordt aangedaan zoals onwaarheden en feiten die bewust zijn/worden verzwegen over het dienstbevel. (https://frontsiwalima.org/zij-kozen-voor-de-rms-maar-kregen-nederland/)
Onze (groot)ouders hebben dan ook nooit kunnen vermoeden als ze in 1951 op de boot stappen naar het verre Nederland, dat die beloofde 6 maanden zullen uitlopen tot een gedwongen verblijf van 70 jaren en langer. Ook hebben ze nooit gedacht dat deze zelfde Nederland hun laatste rustplaats zal zijn. Hun kinderen en kleinkinderen achterlatend in een land met een overheid die hen jaren achtereen zoveel onrecht heeft aangedaan.
Het leed van onze (groot)ouders is met geen pen te beschrijven. Het is een vat vol emoties: verdriet, woede, pijn, onbegrip, in de steek gelaten, verraden, afgedankt, bedrogen, als oud vuil behandeld etc.
En daarom
Eisen we uit liefde en respect voor onze (groot)ouders dat Nederland erkent en beseft dat hun leed het gevolg is van jarenlange onrecht wat Nederland hen heeft aangedaan.
Eisen we uit liefde en respect voor onze (groot)ouders, die zoveel hebben geleden omdat hen jarenlang onrecht is aangedaan dat Nederland erkent en beseft dat ze de ware geschiedenis over onze komst moet vertellen.
Eisen we uit liefde en respect voor onze (groot)ouders dat Nederland de erkenning en excuses voor het onrecht wat Nederland onze (groot)ouders heeft aangedaan recht zet.
https://frontsiwalima.org/70-jaar-gedwongen-verblijf-70-jaar-onrecht/
Één van het grootste onrecht wat Nederland (overheid, historici en de media) onze (groot)ouders aandoen is stelselmatig liegen en feiten verzwijgen over hun komst naar Nederland. Zo gebruiken ze de veiligheid van onze (groot)vaders als smoes om het dienstbevel te rechtvaardigen. Ondertussen zwijge...
